Tagarchief: Java

Huiswerk maken!

Als iemand ons af en toe aan de rand van de wanhoop brengt, dan is het wel onze oudste. Heus, we zijn gek op hem, daar ligt het niet aan. Het is meer dat hij niet gek is op zichzelf dat ons zoveel zorgen baart. Hij vindt van zichzelf dat hij niets was, niets is en dat het ook nooit meer iets zal worden. Het idee dat hij dit leven nog zo’n vijftig jaar moet volhouden lijkt hem onverdraaglijk. Daar zitten wij dan weer mee, want je grootste wens is toch gelukkige kinderen? Wat wil je meer als ouders dan gelukkige kinderen? Niets toch? Twee van de drie zien de wereld als een uitdaging waar je na elke zonsopgang met plezier mee aan de slag gaat. Onze oudste ziet de zonsopkomst als een drama en komt pas zijn bed uit als de zon zich niet meer laat zien. We hebben alles geprobeerd om hem uit het dal te trekken en hem op het paard te houden, maar jongens dat is erg vermoeiend en slopend. Bovendien verlies je het ook nog meestal. Het zit in hem, en hij laat er weinigen dichtbij komen.

Het gezin dat Josien en ik hadden is een computerprogrammeursgezin geweest. Ik denk dat ik daar schuldig aan ben. Ik wilde mijn kinderen graag kunst en cultuur meegeven, maar ik droeg vooral de liefde voor computertalen over. Iemand anders moet maar eens uitzoeken hoe dat kan. We hebben onze kinderen op een school gedaan waar ze extra aandacht besteedde aan kunst en cultuur. We hebben ze altijd voorgelezen. Er werd altijd naar verschillende soorten muziek geluisterd en veel gediscussieerd over kunst en politiek, maar uiteindelijk vonden ze vooral het programmeren van computers het meest interessant. Kunst en cultuur is vrijwel geheel afgezworen door mijn mannen…mijn hart huilt er soms een beetje om…

Tegenwoordig is de taal Java helemaal hot. Niet in de laatste plaats omdat hij helemaal gratis is. Alles wat met Java te maken heeft kan je legaal gratis van het net downloaden. Vandaar dat deze programmeertaal populair geworden is bij bedrijven. Om onze kansen te vergroten op de arbeidsmarkt en omdat je de taal voor van alles en nog wat nodig hebt en omdat we het leuk vinden heb ik een Java-leerclubje opgericht onder de leden van mijn stamgezin. Mijn oudste en mijn middelste zoon komen op woensdagavond bij ons eten.  We hebben een stuk van een hoofdstuk uit het Java-certificeerboek voorbereid en dat bespreken we na het eten met elkaar. Voor niet-programmeurs moet dit werkelijk doodsaai klinken, maar zij hebben de schoonheid van het perfecte algoritme nog niet ontdekt! Dat clubje is nu goed op gang gekomen. De eerste keren speelde mijn oudste dood paard. En mijn middelste en ik maar trekken. Geen beweging in te krijgen. Er was, in het brein van mijn oudste, een vaag plan om mee te doen, maar dat wilde niet lukken als puntje bij paaltje kwam. Maar vorige week haalde mijn oudste zijn ankers op en lijkt het alsof iets bij hem in beweging is gekomen. Hij was er en…hij deed enthousiast mee.

Mijn oudste is eigenlijk het verste met Java en mijn middelste is absoluut het verst met computers. Ik ontdekte gisteren dat mijn oudste zijn jongere broer had uitgenodigd om een spel dat hij aan het bouwen was in Java (maar dat volgens hemzelf compleet mislukt was) toch weer op de rails te krijgen. Dat is nog eens een goed teken!

Ondertussen moet ik blokken. Java leren is helemaal geen makkie. Maar het zal me lukken! Aanstaande woensdag komen ze weer bij ons eten. Ik ben nog niet veel verder dan de vorige keer dat we bij elkaar kwamen…dus: Huiswerk maken!

Genieten

En toen was de fles jenever, die ik inmiddels tien jaar onaangeroerd in de koelkast had liggen, verdwenen. Daar zat toch nog een halve liter in! Waar was hij? Nou, daar kwam ik achter! Zoon Immer-Positivo-Numero-Dos had hem stiekem in zijn rugzakje naast de bammetjes laten glijden om er op school de blits mee te maken. Onze destijds twaalfjarige! Met mijn jenever! Als er niets was gebeurd had die fles waarschijnlijk nu nog in mijn koelkast gelegen. En daar was mijn middelste zoon mee vandoor gegaan. En de jochies van zijn klas hadden om de beurt een slok genomen. En ik voelde me zo verantwoordelijk. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Wie bewaart er nou een fles jenever in zijn koelkast terwijl hij opgroeiende zoons heeft? Gelukkig vonden de meeste vriendjes het compleet niet te zuipen, die inmiddels zeer oude jenever van mij. Gelukkig voelden ze de warmte van de alcohol niet als aangenaam, maar hadden ze het gevoel in de fik te staan. Behalve natuurlijk weer één van hen. Dat jochie dat erg onzeker in de wereld stond. Wiens ouders net gescheiden waren. Die was, hoorde ik tijdens het kruisverhoor, dronken geworden omdat hij zich over de bitterheid en de fik heen had gezet. Mijn God, wat voelde ik me ellendig. Ik wilde dat joch van mij een pak rammel verkopen dat hij zijn leven niet vergeten zou, maar ik deed het niet. Ik bedacht dat ik zelf SCHULDIG was. Het was toch MIJN zoon, MIJN fles en MIJN koelkast? Dat was vragen om moeilijkheden? Ik maakte me zoveel zorgen. Ik dacht aan mijn pa die toen nog maar net dood was en waarover we grapten dat Crematorium Westgaarde blij mocht zijn dat het niet ontploft was door de enorme hoeveelheid alcohol die ze te verwerken kregen toen ze mijn pa de oven in schoven… Ik was ineens erg bang dat de erfelijkheid me een loer had gedraaid. Dat de drank-genen van mijn pa over mij heen waren gehopt zo naar het DNA van mijn zoon…

Mijn zorgen waren best terecht want mijn pa is niet goed terecht gekomen; dat kan je wel stellen. Eigenlijk heeft hij zelden plezier gehad in het werk dat hij deed. Hij hopte van kutbaantje naar klotebaantje. Hoewel het feesten hem in het bloed zat, eindigde dat altijd in heel veel drank en hangende pootjes en uiteindelijk een scheiding. Hij hing met weinig vreugde de beesten uit en had een ellendig leven. Tijdens zijn laatste jaar bleef zijn alcoholische vriendin bij hem omdat hij haar gratis drank verstrekte. Toen hij net dood was, sprak ik zijn buurvrouw; iedere nacht hoorde ze hem kermen van de pijn. Zijn lever die van steen werd en zijn nieren die helemaal kapot waren. Ik vreesde voor het lot van mijn zoon. Zou hij in de voetsporen van mij pa treden?

Nee, gelukkig niet. Hij bleef de positivo die hij altijd was. Met iedereen kan hij het buitengewoon goed vinden. Ook met zichzelf en dat is niet onbelangrijk. Hij worstelde zich door de middelbare school heen en toen hij eenmaal boven kwam drijven in het hoger onderwijs, vond hij helemaal zijn weg. Hij trad juist een beetje in de voetsporen van zijn programmerende pa, in plaats van die van zijn drankzuchtige opa. En hij overtreft mij vele malen. We leren samen Java, een nieuwe programmeertaal. Eigenlijk leert hij het mij. Met enorm veel enthousiasme en met heel veel geduld voor zijn trager lerende pa! Elke woensdagavond en dat is genieten!