Tagarchief: Japan

Troostmeisjes in Korea

Voor het Japanse consulaat in Busan in Zuid-Korea is een bronzen beeld van een meisje geplaatst. Ze zit op een bankje met haar handen in d’r schoot. Onschuldig wacht ze op wat er komen gaat. Japan kent de betekenis van dit beeld en wil dat het verwijderd wordt. Het meisje stelt een troostmeisje voor tijdens de tweede wereldoorlog. Korea was in de jaren ’10-’45 bezet door Japan. Het Japanse leger richtte in de landen die zij bezet hadden, bordelen in. Daarin werden meisjes van de veroverde volkeren gedwongen om de Japanse soldaten seksueel te bevredigen. In vrijwel alle veroverde gebieden werden dergelijke bordelen opgezet. Ook in Indonesië. Naast heel veel Indonesische meisjes werden in de bordelen ook meisjes van Nederlandse origine gezet. Niet dat dat beter of slechter was; maar het brengt het probleem ietsje dichter bij ons Nederlanders. In die bordelen werden de meisjes een aantal keren per dag gebruikt (zeg maar: Verkracht) door Japanse soldaten. Het is een schande dat dat gebeurde en ik vind dat de vrouwen die het is overkomen op z’n minst erkend moeten worden in hun leed. Het lijkt een smet op de expliciet Japanse geschiedenis. Maar is dat wel terecht?

Beeld van \een troostmeisje voor het japanse consulaat in Busan Zuid-Korea

Ik vind dat moeilijk. Men lijkt de neiging te hebben om ‘troostmeisjes’ te verbinden met de geschiedenis van Japan terwijl seksslavinnen de natte droom zijn van heel veel mannen. Zodra mannen de macht en de gelegenheid en voldoende minachting hebben, schromen ze niet om zich één of meerdere seksslavinnen toe te eigenen. Een vrouw die niet zeikt over ‘geen zin’ of ‘hoofdpijn’ op het verkeerde moment; hoe fijn is dat! Het is ook niet moeilijk te bedenken onder welke omstandigheden het lukt om seksslavinnen te krijgen: Als de ene groep de absolute macht heeft over een andere groep. Zeker als die andere groep gehaat wordt. Als een partij in een oorlog gewonnen heeft. Vrouwen worden vaak als oorlogsbuit gezien. Zelfs nu we minder barbaars lijken te zijn geworden (wat niet zo is).

Vanaf de oudheid tot aan de huidige tijd worden vrouwen als oorlogsbuit gezien. Neem het oude testament. Je komt het in Genesis regelmatig tegen dat alle mannen van een stam gedood en dat de vrouwen en kinderen tot slaaf gemaakt werden. Lees dat tot ‘slaaf’ maken gerust als tot ‘seksslavin’ gemaakt worden. Zo ging het en zo gaat het. ‘Daarna gingen al Jacobs zonen de stad in en plunderden haar, omdat hun zuster daar was onteerd. Alles namen ze mee: het kleinvee, het rundvee en de ezels; alles wat los en vast zat, werd meegenomen, zowel uit de stad als van de velden. Ook de vrouwen en kinderen werden gevangengenomen. Alle kostbaarheden in de huizen werden buitgemaakt.’(genesis 35 vers 27:29).

Een week geleden stond er een interview in de krant met een Yezidi vrouw die nu in Nederland woont maar die de afgelopen tijd seksslavin was in door IS bezet gebied. Omdat ze nogal weerbarstig was, werd ze door de soldaten doorverkocht aan de Iraakse familie Doorsnee alwaar de heer des huizes zich keer op keer aan haar vergreep.

Je kunt gewoon niet zeggen dat ‘troostmeisjes’ een Japanse aangelegenheid is; het gebeurt overal en door iedereen. Uitzonderlijk zijn de keren dat het juist niet gebeurt; waar vrouwen van overwonnen volkeren niet worden verkracht. Gek genoeg lijkt dat bij de Duitsers in de tweede wereldoorlog het geval. De rassengekte heeft er onder het naziregime voor gezorgd dat vrouwen van overwonnen volkeren meteen werden vermoord en niet eerst verkracht en daarna pas vermoord. Zo zie je maar. Een positief puntje over de nazi’s van mijn hand!

Liever opgegeten dan gecremeerd

Er zijn vijf potvissen aangespoeld op Texel. Prachtige dieren. Erg jong nog. Vijf mannetjes die waarschijnlijk een verkeerde afslag hebben genomen en toen per ongeluk in de Noordzee terecht zijn gekomen. In de ondiepe wateren rond Texel kwamen ze in de problemen en strandden ze dus. Het strand werd afgezet, want de dieren waren nog in leven en wie weet konden ze nog vlot getrokken worden. Maar nee, alle moeite ten spijt, het lukte niet. Alle vijf de potvissen stikten. Ongelukkigerwijs waren ze alle vijf op hun verkeerde kant terecht gekomen en daardoor werd hun spuigat afgesloten.

Wat doe je met vijf aangespoelde potvissen? Wat doe je met vijf enorme dieren die dood zijn. Vernietigen…zeggen de mensen van goede wil. De beesten in behapbare stukken zagen, afvoeren en verbranden… Ik kan daar erg boos om worden. Nogal hypocriet. Zo’n beetje alles uit de zee vreten we op. Tot vijftig jaar geleden gold de potvis als een lekkernij, en nu gaan we zo’n kostelijk stuk vlees ‘vernietigen’. Waarom? Omdat we met z’n allen actie hebben gevoerd om te zorgen dat die beesten niet uitstierven. Hartstikke goed! Actie gelukt! Er is een wereldwijd verbod op de jacht op potvissen. Maar…als ze toch al dood zijn…eet ze dan lekker op.

Walvis is echt lekker. Het spijt me Greenpeace, ik heb van de verboden vrucht geproefd. In Noorwegen heb je in de haven van Bergen een vismarkt. Zelden zo’n toeristische vismarkt gezien.

Goed, het blijft een vismarkt. Daar kan je stukken gerookte walvis kopen. Geen idee of het potvis was of blauwe vinvis of bultrug. Geen idee. Maar lekker dat het was. De twee ons die ik gekocht had, was zo op. We hebben toen nog een stuk gekocht om te laten proeven aan de jongens. Echt een delicatesse. Ook onze Japanse vriendin Mizue begon te stralen toen we over de smaak van walvis hadden. Voor de zoveelste keer bezwoer ze ons om snel bij haar op bezoek te komen en dan een lekker maaltje…walvis te komen eten.

Ja, ik ben tegen de jacht op walvissen, maar als die dieren toch dood zijn en ook nog lekker vers, eet ze dan op. Het is zo zonde om ze te vernietigen! Ik weet bijna zeker dat die potvissen ook liever opgegeten willen worden dan gecremeerd!

Sunny Bergman

Sinds Sunny Bergman zich in Oeganda voor haar eigen camera aan haar schaamlippen liet trekken, kan ze bij mij niet meer stuk. Ik ben het niet altijd met haar eens, maar haar nieuwsgierigheid en haar inventiviteit en haar durf winnen haar voor me. Daarom kijk ik met veel plezier naar haar films. Ook voor de kijker zijn haar films niet makkelijk omdat ze altijd een innerlijk conflict bloot leggen. Soms het innerlijk conflict van een bepaalde groep, maar vaak het conflict van ons als blanke Nederlander. Daarin gaat ze soms te ver. Vandaag een interview met haar in de Volkskrant.

Het meest bijgebleven is natuurlijk haar film ‘Zo zwart als roet’. Een goede film. Jammer dat ze niet binnen haar kaders qua onderwerp blijft. De film gaat in eerste instantie over Zwarte Piet maar in tweede instantie over racisme in het algemeen. Die tweede instantie had ze wat mij betreft weg mogen laten omdat daardoor de boodschap rond Zwarte Piet wat verwaterd raakt. De boodschap is duidelijk: Ga eens op een afstandje staan, laat al je gevoelens en je herinneringen achter. Maak je helemaal leeg en kijk dan nog eens, met objectieve ogen, naar Sinterklaas en Zwarte Piet. Dan kan er alleen maar een heel erg gek beeld ontstaan. Een beeld dat duidelijk racistische trekjes heeft. Haar vondst om zich midden in Londen te verkleden als Zwarte Piet vond ik erg sterk. Sterk qua communicatie om dan de reacties op straat te filmen. Ook zwak, als je doordenkt. Wat je ziet is een selectie van reacties die de filmmaakster goed uitkwamen voor het uitventen van haar boodschap. Wie weet werd ze wel in negenennegentig van de honderd gevallen als Zwarte Piet juist omarmd. Dat weten we niet.

Ik leerde Sunny Bergman waarderen in de ‘Sunny side of seks’. In drie documentaires onderzocht ze de seksuele moraal in drie verschillende culturen. Eén film was gemaakt in Japan, eentje in Oeganda en eentje elders. Ik vermoed Nederland, maar ik kan het me niet meer herinneren. Kennelijk heeft dat laatste land niet zoveel indruk gemaakt.

Wat in Japan opviel was dat seks compleet onderdrukt wordt. Eigenlijk alles wat met liefde en kinderen krijgen te maken heeft, blijkt taboe. En dat is best veel. Eigenlijk alles tussen inlegkruisje en de bevalling. Van die documentaire kan ik me vooral veel beschaamd gegiechel herinneren. Of… stoer van alles overschreeuwen. Seks was daar absoluut taboe.

Dan Oeganda. Dat bleek een oase. Een compleet seksueel bevrijd land. Met tantes en ooms die je de fijne kneepjes van het goede seksleven leerden. Had je, om wat voor reden, geen oom of tante, dan kon je er een huren. Heus, niet alles was helemaal zoals we het ons ideaal voorstelden… Zo viel me op dat vrouwen zich met het verhogen van het seksueel plezier bezighielden met als doel hun man een fijne tijd te kunnen geven. Dit alles om de man aan zich te binden. In onze cultuur niet helemaal politiek correct. Maar, seksueel genot voor de partner moest beginnen bij eigen seksueel genot. Lange schaamlippen hielpen daarbij, was de Oegandese opvatting. Vriendinnen en dus de al of niet ingehuurde tantes, hielpen meisjes bij het krijgen van langere schaamlippen door zachtjes aan elkaar te trekken.

Hoe mannen en jongens seksueel opgevoed worden, kregen we mondjesmaat te horen; de film is gemaakt door een vrouw. Er zou een mannelijke bink zonder vrees moeten opstaan die een film over de ‘Male side of seks’ maakt in Oeganda!

Sunny Bergman; ik hou van haar films!