Tagarchief: Israel

Arnon Grunberg – Bezette gebieden; een fantastisch vervolg!

Net nu ik bijna dagelijks bezig ben met de jodenvervolging en de tweede wereldoorlog vanwege Fré Cohen, lees ik ‘Bezette gebieden’ van Arnon Grunberg en of het toeval is, ik weet het niet, maar deze roman gaat net zo goed over de holocaust. Grunberg bouwt een roman rondom een steeds geïsoleerder rakende groep joodse mensen die met het idee leeft dat de wereld – nu zijn het Palestijnen in plaats van Duitse nazi’s – de joden wil uitroeien en dat de joden alles op alles moeten zetten om de ‘soort’ te behouden door zoveel mogelijk kinderen te krijgen. Kinderen krijgen als obsessie. En dan heb ik nog niet eens zo heel lang geleden de Netflix serie ‘Orthodox’ gezien en jawel, ook daar een hele kleine steeds geïsoleerder rakende groep joden met een obsessie voor het maken van kinderen en een erfangst voor uitroeiing. Hoewel de Netflix serie best aardig was, is de roman ‘Bezette gebieden’ van Arnon Grunberg een meesterwerk. In Grunbergs werk vind je bijna altijd de jodenvervolging terug en de angsten en de obsessies, maar wel helemaal op zijn eigen originele wijze. Dan weer realistisch, dan weer ironisch en hilarisch en heel vaak absurdistisch. Wat betreft lezen ben ik nog steeds een bofferd, want ook ‘Bezette gebieden’ van Arnon Grunberg is een heerlijk boek waar ik met volle teugen van genoten heb, en dat na al die prachtige boeken die ik de afgelopen tijd gelezen heb! Het boek daagt je uit om naar je eigen grenzen te kijken; moreel, maar ook intellectueel.

Eigenlijk is ‘Bezette Gebieden’ ‘Moedervlekken’ deel twee. Het verhaal gaat in ‘Bezette Gebieden’ door waar ‘Moedervlekken’ geëindigd is. Hoofdpersoon is weer psychiater Kadoke (de laatste lettergreep uitspreken met klemtoon en met een lange ‘e’), die zijn oude moeder moet verzorgen. Zijn oude moeder is eigenlijk zijn oude vader, maar toen moeder overleed was vader zo diep in de rouw dat dat alleen maar kon worden opgelost door de volledige overname van de moeder door de vader. Vader wordt moeder. Moeder heeft dus een piemel. Kadoke is gespecialiseerd in het voorkomen van zelfmoord. Voor één patiënt waarbij alle therapieën niet kunnen voorkomen dat ze zichzelf snijdt en dat ze bleekwater drinkt, verzint hij een alternatieve therapie; als ze voor iemand anders zou moeten zorgen, dan heeft ze wellicht geen tijd meer voor haar suïcidepogingen en omdat Kadoke juist op dat moment niemand heeft om voor zijn moeder te zorgen, laat hij de suïcidale Michette voor zijn moeder zorgen als alternatieve therapie. Daar eindigde ‘Moedervlekken’.

Dat is dus het beginpunt van ‘Bezette Gebieden’. Maar dan heeft Michette een vriend gekregen. Een schrijver. (Herkennen we Arnon Grunberg in de schrijver?) Hij gebruikt Michettes verhaal in een roman. ‘Alternatieve therapie’ wordt in deze roman ‘misbruik’. Michette dikt ondertussen het ‘misbruik’ nog wat sterker aan; maakt er ook nog seksueel misbruik van en lijkt te genieten van de aandacht. De roman wordt een daverend succes en Kadoke wordt herkent als de dader. Langzaam verliest Kadoke alle grip op de gebeurtenissen en lijkt de race naar de afgrond onafwendbaar.

Op het moment dat het helemaal misgaat, transformeert zijn moeder weer naar zijn vader en staat ineens zijn onbekende achternicht Anat voor de deur. Anat komt uit Israël en is lid van een vrome geloofsgemeenschap onder leiding van een in New York levende in coma verkerende rabbijn. Ze heeft net een mislukt – want kinderloos – huwelijk achter de rug en studeert wiskunde en is bezig met haar promotieonderzoek naar de rol van het toeval. Kadoke wordt verliefd op Anat terwijl de wereld voor hem instort. Hij komt voor de tuchtraad en mag het beroep van psychiater nooit meer uitoefenen.

Samen met zijn vader reist Kadoke naar Israël. Anat blijkt te wonen in een illegale nederzetting op de westelijke Jordaanoever. Kadoke wordt als een verloren zoon opgenomen in de gemeenschap en krijgt samen met zijn vader een caravan. In eerste instantie wil Anat niet veel met hem te maken hebben op liefdesgebied, maar dan verbreekt Kadoke de patstelling door rond te bazuinen dat hij de verloofde van Anat is. Het blijkt dat de hele gemeenschap al tijden bidt voor een nieuwe echtgenoot voor Anat. Van een gevallen psychiater verandert Kadoke voor de gemeenschap in ‘Het Wonder’. Op dat moment kan Anat ook niet meer terug. Maar voordat Anat en hij gaan trouwen krijgt de moeder van Anat (die veel gelijkenis vertoond met de spreekwoordelijke schoonmoeder) in haar droom van de New Yorkse rabbi door dat Kadoke getest moet worden. Schoonmoeder moet testen of de nieuwe echtgenoot van haar dochter niet opnieuw zo’n ‘impotente jood’ is. Eén van de meest absurdistische en gênantste scenes die ik de afgelopen jaren gelezen hebt, ontvouwd zich voor je lezersoog.

Maar ook nadat Anat en Kadoke getrouwd zijn is het – uiteraard – nog lang niet op. Tijdens hun wekelijkse paring, dient Kadoke een SS-pet op te zetten. Anat smeekt dan of ‘dit kleine jodinnetje alsjeblieft nog een nachtje mag blijven leven als ze heel lief is voor meneer Oberstürmbahnführer’. Ondertussen hebben in werkelijkheid volgens Anat de Palestijnen de rol van de nazi’s overgenomen. Als Kadoke als dramadocent gaat werken in Jeruzalem in een gemengde school, weet Anat het zeker; Kadoke gaat verraad plegen en samenspannen met de mensen die de joden willen uitroeien…

Het lijkt alsof de orginaliteit en de fantasie van Arnon Grunberg geen grenzen kent; elke roman getuigt van zoveel originaliteit en er lijkt geen einde aan te komen. Ondertussen blijft zijn hele oeuvre drijven op een zeer serieuze onderstroom en dat is zonder meer de holocaust.

Samenvattend: ‘Bezette Gebieden’ en ‘Moedervlekken’ zijn twee fantastische boeken die je afzonderlijk kunt lezen, maar dan ben je een domoor want je hebt dubbel plezier als je ze alle twee leest.

Israël

Ik geef het toe, ik heb nooit getwijfeld aan het bestaansrecht van Israël. Ook niet aan de totstandkoming van het land. Ik leerde dat joden het land gekocht hadden en dat ze daarmee de rechtmatige eigenaar van het land waren. Op dat gekochte land stichtte ze kibboetsen die het land van een dorre woestijn omtoverden tot een vruchtbaar land. Toen de joden het land zich officieel toe-eigende, vielen de Arabische buurstaten het kleine Israël aan. Gedreven door de wil om te overleven, lukte het de joodse staat om de aanvallers te weerstaan. Later, tijdens de aan Israël opgedrongen zesdaagse oorlog, sloeg Israël hard toe en veroverde ze een grote stukken land. Dat is wat ik zo ongeveer leerde over Israël. Bovendien was Israël een noodzakelijk land. Opgegroeid met dood en concentratiekampen en het vergassen van joodse mensen was het voor mij wel duidelijk dat joden alleen maar bescherming voor altijd konden krijgen als ze zelf over een leger beschikten dat hen kon beschermen tegen de boze antisemitische buitenwereld.

Over een aantal dingen ben ik genuanceerder gaan denken. Over dat opkopen van land, bijvoorbeeld. Als je land koopt van een corrupte leider in wiens zakken het geld verdwijnt, heb je het land dan eerlijk gekocht? Ik betwijfel het. Maar desondanks denk ik dat de mensen die het Arabische land opkochten, dat naar eer en geweten hebben gedaan in de overtuiging dat het rechtmatig was. Veel joden beschouwen het land Israël vanzelfsprekend als hun land. Er ligt ontegenzeggelijk een hele lange joodse geschiedenis in dat land. Het is een feit dat er sprake is geweest van deportatie van de joden uit Israël en dat men daarna over de wereld verspreid is geraakt; niemand kan dat ontkennen. Aan de andere kant geeft dat je nog niet het recht om het land na eeuwen zomaar weer in te pikken. Israël kon destijds niet zomaar zonder meer en vanzelfsprekend gevestigd worden waar het nu ligt. Aan de andere kant is er geen plek op aarde waar dat beter kon en vanzelfsprekender is dan waar Israël nu ligt. Zie daar het grote Israël dilemma.

Op dit moment is Israël een democratisch paradijs in een door oorlog en ellende verscheurde omgeving. In Israël voelen de niet-joodse mensen zich tweederangsburgers. Wellicht is dat zo. Maar aan de andere kant zijn ze wel vertegenwoordigd in het parlement en worden ze binnen Israël beschermd door de wet. Israël is, in tegenstelling tot al haar buurstaten een rechtsstaat. Inmiddels al decennia geleid door politici die weinig moeten hebben van een Palestijnse buurstaat. In mijn ogen is die weerzin tegen Palestijnse buren niet ingegeven door racisme, maar door angst voor de veiligheid. Geef ze eens ongelijk. Dagelijks worden er vanuit de Gazastrook raketten op Israël afgevuurd. Hoewel ik de muur rond de Palestijnse gebieden niet vind bijdragen aan het bereiken van een vreedzaam samenleven, denk ik wel dat die muur heel veel ellende voorkomt voor Israël. Zonder muur kwamen godsdienstwaanzinnigen het land binnen om zich in een bus vol schoolkinderen op te blazen. Laten we wel wezen, die golf van aanslagen is toch mooi verleden tijd, dankzij die muur.

Helaas liegen de antisemitische ontwikkelingen in Nederland er niet om en rechtvaardigt het dat joodse mensen een veilig heenkomen kunnen zoeken in een tot de tanden toe gewapend Israël. De wereld heeft zelden haar joodse onderdanen tot het einde toe beschermd… Tot zelfs het Anne Frankhuis aan toe, moet alles wat ook maar een beetje Joods is, in Nederland beschermd worden. Dat zou je toch te denken moeten geven…

Hamas en Tommy Wieringa

Iemand die ik bewonder hoeft niet altijd dezelfde mening te hebben als ik. Heus niet. Maar soms doet het best pijn als een groot schrijver zo eenzijdig een zaak belicht. Het doet me ook veel verdriet. Misschien had ik een genuanceerder oordeel verwacht van Tommy Wieringa. Een iets objectievere beschouwing over de situatie in Gaza en de vele doden die gevallen zijn tijdens de laatste protesten. De afgelopen maanden heb ik al zijn columns in het AD gelezen en vond de ene nog mooier dan de andere. Misschien dat ik daarom zo teleurgesteld ben over de column van 18 mei. Heus, ik kan me zijn partijdige oordeel wel een beetje voorstellen want als je iemand kent die in de Gazastrook woont, dan vormt dat je beeld. Ik ben niet voor het doodschieten van mensen en ik vind ook dat de mensen in de Gazastrook een onmogelijke lijdensweg afleggen. Dat gun ik geen mens…

Ik lijd mee met de mensen in de Gazastrook. Ik vind het verschrikkelijk dat ze in een openluchtgevangenis leven. Als het aan mij lag dan bevrijdde ik ze en konden ze zo’n prachtig en vrij leven leiden zoals ik of…Tommy Wieringa. Vraag is: Waarvan moet ik ze bevrijden? Wat moet er gebeuren om de mensen een beter bestaan te geven?

Ieder mens lijdt in meer of mindere mate onder de macht die hem regeert. In Nederland is dat lijden niet dramatisch, in andere landen wel. In de Gazastrook is Hamas aan de macht. Hamas is een organisatie die vanuit religieuze waanzin elke afwijkende mening smoort in bloed. Hamas is niet uit op vrede met buurland Israël; Hamas wil de staat Israël vernietigen. Vanuit Gaza werden onschuldig uitziende mensen naar Israël gestuurd om daar zichzelf in een bus vol schoolkinderen op te blazen. Om de wens om Israël te vernietigen kracht bij te zetten, worden er dagelijkse raketten afgeschoten op Israël. Als zo’n raket op Limburg terecht zou komen, dan was Nederland te klein geweest voor alle verontwaardiging. Israël heeft daar dagelijks mee te maken. Hamas laat geen middel ongemoeid om te laten zien dat het hun ernst is om de staat Israël te vernietigen. Daarom heeft Israël ervoor gekozen om de hele Gazastrook hermetisch af te sluiten en alles te controleren wat erin en eruit gaat. Dat de bevolking daar onder te lijden heeft, is zonneklaar, maar wat mij betreft lijdt de bevolking niet zozeer aan de Israëlische blokkade als wel aan hun eigen Hamas regering. Hamas is de oorzaak van hun ellende en niets anders; de Israëlische blokkade is slechts een symptoom.

Bij het feest van het zeventig jarig bestaan van de staat Israël riep Hamas op om de grenshekken omver te gooien en terug te pakken wat de Palestijnen in 1948 werd afgenomen. Dat komt neer op de vernietiging van Israël, dus. Ik denk dat veel doodgeschoten Palestijnen elke waarschuwing (en dat waren er vele) hebben genegeerd. Dat ze uitsluitend wensten te luisteren naar de ophitsende Hamas-geluiden en een poging ondernamen om de grens tussen Gaza en Israël te slechten. Dat zou moeten worden onderzocht. Maar komt dat er nog van? De algemene opinie is behoorlijk anti-Israël en…anti-joods.

Waarom ziet Tommy Wieringa niet dat de oorzaak van alle Gazastrookellende ligt in Hamas en dat in het wegsturen van Hamas door de bevolking van de Gazastrook een deel van de oplossing zit? Zo jammer!

Zeventig jaar Israël.

De omslag in de publieke opinie met betrekking tot Israël kwam na de Jom Kipoer-oorlog. Ik heb het voor mijn ogen zien gebeuren. De oorlog was nog niet afgelopen of de Arabische staten draaiden massaal de oliekraan dicht. We kregen autoloze zondagen en de prijs van benzine ging als een raket omhoog. De Arabische landen straften ons omdat we politiek achter Israël stonden. Vanaf dat moment in de begin jaren zeventig van de vorige eeuw, draaide alles om en werden de Palestijnen de verdrukten en Israël de grote boosdoener. Onze liefde voor Israël gaat door de benzinetank. Sindsdien zijn de Palestijnen de David geworden die het slechts bewapend met een slinger, moet opnemen tegen de zwaarbewapende Goliath. De massale instroom van mensen met een Arabische culturele achtergrond in Nederland versterkte hier de anti-Israël houding nog eens extra. De publieke opinie is nu massaal achter de Palestijnen gaan staan en zien Israël als het grote kwaad. Tegelijkertijd worden joden in Nederland vereenzelvigd met de staat Israël en is het antisemitisme in Nederland terug van weggeweest. Openlijk wordt aan de rechtmatigheid van de staat Israël getwijfeld en is het voor joden haast onmogelijk om als jood herkenbaar over straat te lopen zonder her en der agressie op te roepen. Ik ben zo blij dat mijn oma dit niet meer hoeft mee te maken…

Gisteren werd het zeventig jarig bestaan van de staat Israël gevierd met een allerminst vreedzaam protest. Dat protest was door Hamas georganiseerd. “Bestorm de grenshekken en verover terug wat je (in 1948, NB!!)  hebt verloren.” Dat was de bedoeling. Daarom verspreidde Israël pamfletten dat ze niet zouden tolereren als mensen te dicht bij de grens kwamen of iets zouden doen met de hekken aan de grens. De roep van Hamas was niet vreedzaam. Massaal trokken de Palestijnen naar de grens. Opgehitst door Hamas. Opgehitste mensen, daarvan wil je niet dat ze over de grens komen. Die zullen rovend en plunderend en verkrachtend rondtrekken. Mensen met een zwaar opgeklopt vijandbeeld wil je niet in de straten van je dorpen hebben. Die wil je weghouden van datgene dat je beschermen moet. Dat wist Hamas ook wel. Maar daarom hitsten ze de mensen nog verder op. Zodat Israël geen andere keuze had dan zwaar geweld gebruiken. Op ons journaal interviews met Palestijnen en hoe verschrikkelijk ze door de booswicht Israël, en de joden in z’n algemeenheid, behandeld waren. Over de fanatieke Hamasbeweging nauwelijks een woord.

Israël is de plek waar joden zich kunnen verdedigen en waar ze ook niet meer wegkunnen. Dat weet Hamas en dat weet Al Fatah en dat weet Iran en dat weet Assad. Toch willen ze niets anders dan de situatie van voor 1948 herstellen en houden ze dat idee bij de bevolking graag levend. Zolang ze dat doen is vrede met Israël onmogelijk.

Ik verlang zo verschrikkelijk terug naar de tijd dat we met z’n allen zagen dat Israël een klein landje was omringd door vijandelijke Arabische staten. Naar de tijd dat schoolverlaters als vrijwilliger naar Israël gingen om daar te helpen bij het opbouwen van het land. Ik verlang daar zo naar terug!

Antisemitisme in het Joods Akkoord

Ik heb me boos gemaakt, maar had ongelijk. Ik moet het toegeven; mijn boosheid sloeg helemaal nergens op in dit geval. Bij nader inzien begrijp ik niet waarom alle andere partijen dit akkoord wel ondertekend hebben. Nee, op zich is er niets mis met het akkoord, maar wel met de definities. Dat is inderdaad wel cruciaal want definities zeggen waarover we het precies hebben. Het gaat om het joods akkoord en de partij BIJ1 van Sylvana Simons. Ik heb dus helemaal niets met BIJ1 en de politieke opvatting van Sylvana Simons. Helemaal niet sinds Gloria Wekker op de lijst van diezelfde partij stond en streed voor zetels in de gemeenteraad. Van Gloria Wekker ben ik een boek aan het lezen en steeds weer moet ik me bedenken dat ze hoogleraar is en dat wat ze schrijft een serieus vak aan de universiteit was. Onder het mom van antiracisme werd er binnen de muren van de universiteit een rassenleer ontwikkeld die zijn weerga niet kent. Door Gloria Wekker dus. Zie daar mijn weerzin tegen BIJ1. Met je mond antiracistisch zijn maar in de praktijk discrimineren bij het leven, gaat dus binnen BIJ1 makkelijk samen. Daarom was ik niet zo verbaasd over het feit dat BIJ1 wel kijkt naar discriminatie van ‘mensen van kleur’ (wargggg) terwijl ze antisemitisme tegelijkertijd als niet relevant afwijst.

Waar gaat dat akkoord precies over. Het gaat om een actieplan tegen discriminatie van joden. Ik had niet gedacht dat dat ooit weer zou gebeuren, maar het is echt zo. De schok van de holocaust is voorbij en kennelijk vinden donkerbruine krachten dat ze wel weer met antisemitisme uit de kast kunnen komen. Dat antisemitisme heeft ook te maken met de groei van verschillende bevolkingsgroepen met een betrekkelijk achterlijke culturele achtergrond. Het schijnt dat rondlopen met een keppeltje in Amsterdam best een angstige aangelegenheid is. Laat staan met oorlokken en een hoge hoed. Ook niet direct een kledingswijze die mij aanstaat, maar vrijheid blijheid (ik heb het per slot ook niet zo op hoofddoekjes en djellaba’s, maar is dat zo belangrijk?). Om het toegenomen antisemitisme een halt toe te roepen hebben joodse organisaties een document opgesteld met een plan en met de vraag aan de politiek om hier gehoor aan te geven. Dat leidde tot een joods akkoord. Alle Amsterdamse politieke partijen ondertekenden dit akkoord behalve DENK en BIJ1.

DENK liet gewoonweg niets van zich horen en BIJ1 betoogde dat ze op zich wel meevoelden met de joodse gemeenschap en dat ze niet wilden dat deze gemeenschap gediscrimineerd werd, maar dat ze de definitie van ‘antisemitisme’ zo vaag en ruim vonden dat het de vrijheid van meningsuiting in gevaar bracht omdat elke kritiek op Israël onder de noemer antisemitisme zou kunnen vallen. In het akkoord wordt namelijk naar een definitie verwezen die opgesteld is door de Europese gemeenschap. Ik heb die – zeer omstreden – definitie gelezen en…ik moet BIJ1 gelijk geven. Ik begrijp niet waarom de andere politieke partijen – waaronder dus mijn eigen sociaaldemocraten – dit akkoord wel ondertekend hebben. Het hebben van kritiek op het politieke beleid van Israël kan zonder veel omhaal uitgelegd worden als antisemitisme. Dat gaat me veel te ver. Dus…schoorvoetend…excuses BIJ1 voor mijn aanvankelijke boosheid.

Antisemitisme en wereldburgers

Persoonlijk probeer ik het wereldburgerschap te propageren. Daarin is iedereen vrij om te trouwen met wie hij of zij wil, zonder vooroordelen, zonder de beperkingen die godsdienst of nationaliteit of huidskleur ons opleggen. Alleen dat kan een waarborg tegen racisme zijn omdat we dan allemaal niet meer tot iets specifieks behoren, maar allemaal eenvoudige wereldburgers zijn. Wereldburgerschap is racismeloos. Maar ik moet toegeven, de weg naar wereldburgerschap is lang en soms moet ik tot mijn verdriet toegeven dat we aan onze tocht naar dat ideaal nog niet eens begonnen zijn. Daarom moet ik leven met raszuivere Catelanen, ‘echte’ Vlamingen en vrome moslims. En dus behoort men niet alleen tot een kleingeestig denkende groep van de wereldbevolking, je bestrijdt ook met veel passie andere even kokerdenkende groepjes mensheid. Jammer!

Mijn oma geloofde in wereldwijd antisemitisme. Een algeheel en eeuwigdurend complot tegen de joden. Ze geloofde erin dat de storm in de tweede helft van de twintigste eeuw was gaan liggen na de antisemitisch tsunami in de eerste helft van de twintigste eeuw, maar dat die relatieve rust maar schijn was. En ik moet haar helaas gelijk geven. Hoewel het best rustig was op het antisemitische front in de jaren zestig en zeventig, was het toch wel zo dat de school waar mijn opa lesgaf, het Maimonides lyceum, zwaar bewaakt werd. Heel soms mochten we bij opa langs op school. Geen idee meer waarom, maar dan moesten we aanbellen, werden we bekeken in een sluis om vervolgens pas naar binnen te mogen. Het had toen te maken met de Palestijnse El-Fatah die al geen onderscheid wenste te maken tussen joodse mensen en Israël en elke jood als mogelijk doel zag voor een aanslag. Natuurlijk hebben joodse mensen iets met Israël; het is het land waar je naartoe kan als de grond te heet onder je voeten wordt. Het land dat er in de jaren dertig en veertig nog niet was, met alle genocide gevolgen van dien. Moslims, vooral de fanatieke, die hier zijn komen wonen en Nederlander zijn geworden, lopen voorop in het anti-semitisme, maar velen volgen dat voorbeeld. De stemming is officieel anti-Israël maar men bedoelt anti-Joods. En vaak zeggen ze het ook gewoon, open en bloot, en beweren dan dat dat niets met racisme te maken heeft. De oud geworden Dries van Agt speelt wat dat betreft nog een aardig deuntje mee.

Ondanks mijn omaatje en ondanks mijn moeder voel ik me niet joods. Ik heb er helemaal niets mee. Ik voel me de wereldburger die ik de wereld zou toewensen terwijl ik dat maar ten dele ben. Mijn achternichtje Ruby; dat is mijn ideaal voor de wereld. Ze verenigt zoveel groepjes mensheid in zich dat deze column te klein is om ze allemaal op te noemen.

In de Volkskrant van vandaag het relaas van de drieëndertigjarige Naom Vazana. (Wat een mooi hoofd! Ik kan het haast niet laten om steeds even een blik op haar foto te werpen.) Haar ouders werden als joden in de jaren vijftig uit Marokko verdreven. In Israël werd Naom geboren. Ze werd zangeres en studeerde zang in Amsterdam. Ze leerde de Marokkaans-joodse liedtraditie kennen en legde zich daarop toe. De ironie wil dat ze als Israëlische niet welkom is in Marokko; het land dat nota bene haar ouders verjoeg!

Ik ben Zionist!

Vandaag heb ik geleerd dat ik zionist ben. Iedereen die vindt dat Israël bestaansrecht heeft is zionist. Tenminste dat begrijp ik uit het dubbelinterview dat vandaag in de Volkskrant staat met Esther Voet en Natascha van Weezel. Toch vind ik het gek. Waarom ben ik speciaal een zionist als ik vind dat Israël bestaansrecht heeft? Waarom is er niet een naam voor mensen die vinden dat Nederland bestaansrecht heeft? Waarin verschillen Nederland en Israël. Beide landen bestaan; beide landen zijn internationaal erkend. Als je het bestaansrecht van Israël niet erkend dan loop je gewoon een tijdje achter. Israël heeft niet alleen bestaansrecht, het land moet bestaansrecht hebben. Zeker na de tweede wereldoorlog. De holocaust rechtvaardigt een joodse staat. Dat die staat op de plaats terecht gekomen is waar hij nu ligt; tsja, dat kon niet anders. Wellicht had het ook wel in Oekraiene gekund, of Polen. Daar leefden ook van oudsher heel veel joden, maar de geschiedenis besliste anders. De overgebleven joden besliste anders. De wereld besliste anders. Bovendien was al voor de oorlog, en de holocaust, een blauwdruk van het huidige Israël in Israël zichtbaar.

Kijk je in mijn hart dan voel ik helemaal niets voor joden. Ook niet voor Nederlanders of Welshman. Niet voor Molukkers of Oezgoeren. Niet voor Masai en ook niet voor Pygmeeën. Ik geloof in de mens. Wat mij betreft mag alles en iedereen door elkaar gemengd worden. Wat mij betreft zou ik huwelijken willen stimuleren tussen alle volkeren op aarde totdat er één soort overblijft; de mens. Noem het wat mij betreft: MENSCH. Het maakt me niet uit. Van volkeren komt uiteindelijk heel veel ellende. Dat discrimineert elkaar en dat voert oorlog tegen elkaar. Daar staat cultuur tegenover. Dat moet ik niet vergeten; het is niet allemaal kommer en kwel. Maar wil je een einde aan discriminatie en raciale ellende maken, hef de verschillen op door een mooie mengelmoes te maken van alle volkeren op aarde.

Dat is dus op dit moment niet realistisch. In de westerse wereld doen we er al wel ons best voor. Maar racisten liggen op de loer. We wapenen ons tegen discriminatie maar het valt niet mee. Zelfs mensen van goede wil worden makkelijk om de tuin geleid. Neem Sunny Bergman; ze trapt zo in Gloria Wekkers racistische val. In Nederland doen we ons best om MENSCH te worden. In de rest van de wereld gaat dat allemaal veel langzamer. Daar liggen volkeren nog tegenover elkaar omdat ze zich…een ander volk voelen. Neem bijvoorbeeld de Oekraïners en de Russen. Leg mij de verschillen uit! Maar toch liggen ze als vijanden tegenover elkaar.

Helaas is het zo dat in deze wereld volkeren zonder staat het nog veel moeilijker hebben dan volkeren met een eigen staat. Een volk zonder staat heeft geen leger om zich te verdedigen maar woont wel in bij andere volkeren die wel een eigen staat hebben. Neem bijvoorbeeld de Armeniërs die destijds in Turkije leefden. Weerloos waren ze. Met een beetje opgeklopte Turkse haat werden ze massaal over de kling gejaagd. Ook de joden ontliepen hun lot niet als volk zonder staat. Ik ga dat hier niet uitkauwen. Maar dat maakt wel dat ik vind dat Israël bestaansrecht heeft. Dat maakt dat ik zionist ben, kennelijk. Het zij zo.

Discussiëren over politiek

Mijn jongste is de enige van de drie die zich voor politiek interesseert. Hij is zelfs wel een felle. Hij houdt van debatteren. Hij vat dat op als zijn mening ventileren. Echt luisteren naar een ander is nog een uitdaging voor hem. Hij heeft dat niet van een vreemde. Ik praat ook graag over politiek en ik laat me niet zo heel makkelijk uit het veld slaan. Hoewel…toen hij zijn politieke denken begon te vormen, deed hij het vooral tegen mij. Als puber richtte hij zich vooral op de mening van zijn pa. Linksgeoriënteerd altijd zoekend naar de nuance. Kritisch op Israël, maar wel als vriend. Eerlijk delen, solidariteit, verantwoordelijkheid nemen. Als ik andermans vrijheid inperk, perk ik ook mijn eigen vrijheid in. Daar ben ik van overtuigd en ik ben er daarom tegen. Ik vind dat een goede samenwerking tussen landen goed is voor de economie. Maar veel belangrijker nog vind ik dat een goede samenwerking veel ellende tussen landen voorkomt. Hoewel ik toen nog niet geboren was, vergeet ik de eerste helft van de twintigste eeuw niet en ik besef me dat er maar weinig voor nodig is om de oude sentimenten weer te doen oplaaien. Ik maak me daar zorgen over. De ellende van de eerste helft van de twintigste eeuw werkt ook door in de staat Israël. Ik vind dat een joodse staat gerechtvaardigd is en dat die staat op de juiste plek is gevestigd; Israël is er nu eenmaal en gejeremieer daarover is tijdverspilling. Punt. In de zin van Theo van Gogh ben ik politiek correct en…ik ben daar trots op.

Zoonlief bestreed dit alles natuurlijk met hand en tand. Enige nazistische- en fascistische argumenten werden van stal gehaald om pappa lekker te stangen. Natuurlijk ging ik er fel tegenin . “Omdat iedereen zich zo schuldig over die joden voelde, hebben ze de joden Israël gegeven en dat was onrechtvaardig tegenover de Palestijnen!” vond mijn zoon. “Hitler was toch wel heel succesvol want hij bouwde Duitsland razendsnel op. Joden hadden het kapitaal in handen waarmee ze schaamteloos speculeerden?” Tsja… “Waarom zou je rekening houden met de domme en stomme mensen die niet zelf voor hun hachje kunnen zorgen? Waarom geld naar het buitenland als we hier geld tekort komen. Liever geld naar de zieken in plaats van naar de Grieken.” Kortom mijn jongste profileerde zich als extremistische PVV’er en daarmee schokte hij zijn pa. Ach, dat van die Grieken daar kon ik wel om glimlachen maar met al zijn gebral over de joden kon hij me goed op de kast krijgen. Afkomst is in mijn denken niet relevant, maar in mijn gevoelsleven wel. Het leed dat mijn moeder en mijn grootouders is aangedaan drukt nog altijd op mijn schouders. Ik kan weinig hebben als het over antisemitisme gaat. Die vervelende puber voelde dat; dat rotjoch van mij waar ik zo gek op ben.

Gisteren at hij bij ons, samen met zijn lieve vriendin. Zijn mening is wat milder geworden. Begin met hem weliswaar niet over de staat Israël, maar over de binnenlandse politiek is hij echt gematigder geworden. Zoonlief kiest nu voor Thierry Baudet. Ik heb die Baudet gewoon nooit serieus genomen. Ik vind referenda niets. Baudet komt op mij over als een over het paard getilde corpsbal. Maar het schijnt dat hij best goed ligt in de peilingen. Misschien moet ik me ook maar eens in hem verdiepen…

Israël dood, iedereen dood.

Als er één plek op aarde is waar je op dit moment niet wil wonen, dan is het wel het Midden-Oosten. Er heersen wrede leiders en de landen worden geteisterd door oorlog en geweld. Democratie is er ver te zoeken. Overleven is het daar, louter overleven. Meningen zijn in beton gegoten en het doel is de vernietiging van de partij met een andere mening of…religie. Ik heb het over Egypte waar generaal Sisi met ijzeren vuist regeert. Waar honderden mensen onder het mom van terrorisme in de gevangenis belanden. Waar gemarteld wordt en verkracht. Ik heb het over Syrië dat zijn eigen bevolking bombardeert met alles wat dood en verderf zaait maar waar de andere partijen absoluut niet onderdoen in wreedheid en waanzin. Ik heb het over Irak waar godsdienstfanatici reguliere milities vormen die andersdenkenden te lijf gaan met van alles en nog wat. Ik heb het over Afghanistan waar geen enkel mens ooit een periode van vrede heeft gekend; hoogstens een periode van afgedwongen vrede. Ik zou in die regio op aarde niet willen wonen. Echt niet.

Met één uitzondering. Er is één klein landje in die regio waar ik wél zou willen wonen. Er is één democratische oase in een tirannieke woestijn. Er is één land waar je relatief veilig een mening mag hebben en die mening ook mag uitdragen. Er is in die regio maar één land met een functionerend parlement waarin de inwoners van het land ook ‘echt’ vertegenwoordigd zijn. Dat is Israël. Gek genoeg het meest uitgekotste landje dat er in deze regio ligt, maar desalniettemin een toonbeeld van stabiliteit, rust en vreedzaamheid. Dat dat land zo verschrikkelijk uitgekotst wordt is des te vreemder omdat ‘wij’ in Nederland dat land jarenlang als onze grootste vriend hebben beschouwd. Idealistische jongeren gingen van hier massaal naar Israël om daar het land te helpen opbouwen. Om daar van de woestijn weer vruchtbare grond te maken. Het woord ‘Kibboets’ stond voor ‘vrede op aarde’ en een betere wereld. Je was trots als je kon zeggen dat je een jaar in Israël had gewerkt.

Dat is helemaal weg. Israël is de duivel in eigen persoon geworden. De nederzettingen en de (ongelijke) strijd tegen de Palestijnen in geannexeerd gebied en de strijd tegen de Palestijnen in Gaza, wordt Israël mateloos zwaar aangerekend. Joodse mensen hier in Nederland worden zonder meer geassocieerd met Israël.

Ik ben blij dat mijn Auschwitz overlevende joodse omaatje allang dood is. Is er een internationaal complot tegen joden en tegen Israël? Ze wilde er eigenlijk niet in geloven, want ze was socialiste in hart en nieren, maar ze had het er soms wel over. Ik deed dat af als onzin, maar respecteerde wat ze zei, na alles wat ze had meegemaakt. Daarom was ze er stilletjes ook blij mee dat Israël een atoombom had. Enige wraak- en genoegdoeningsgevoelens waren haar niet vreemd; als Israël vernietigd werd, dan zou de hele wereld meegaan. Israël dood, iedereen dood.

(Ik lees net van ‘Wir sind das Volk’-Björn Höcke die het Holocaust monument weg wil hebben uit Berlijn. Ik ben zo blij dat mijn omaatje dat niet meer hoeft mee te maken…)

Van Agt en de Palestijnen

Nu Elor Azaria in Israël voor de rechter is gebracht en veroordeeld, vind ik dat Nederland niet onder kan doen voor de Israëlische rechtstaat. Daarom vind ik dat Dries van Agt berecht moet worden. Elor Azaria stond terecht omdat hij een Palestijn standrechtelijk executeerde. Van Agt moet terecht staan omdat hij ervan verdacht wordt dat hij opdracht heeft gegeven om Molukse kapers standrechtelijk te executeren. Bij Elor Azaria kan ik me emoties voorstellen; hij had net gezien hoe één van zijn collega’s werd aangevallen door de terroriserende Palestijn. Ik kan me dan wraak voorstellen. Dat praat helemaal niets goed. Dries van Agt kan geen beroep doen op zijn emotionele toestand; hij was minister en gaf opdrachten. Moord met voorbedachten rade, dus.

Elor Azaria reageerde op een nieuwe manier van terreur onder Palestijnse jongeren; iemand zomaar uit het niets aanvallen met een mes. De Palestijn probeerde mensen dood te steken. Dat zaait angst en paniek want wanneer moet je op je hoede zijn en wanneer niet, als inwoner van Israël? Ik vind dat soort terreur verschrikkelijk. Elke vorm van terreur, trouwens. In Europa kunnen we daar inmiddels over meepraten. Israël heeft wat meer ervaring met terreur. In Israël is zo’n beetje de zelfmoordterrorist uitgevonden.

Elor Azaria is sergeant in het Israëlische leger. Voor zijn ogen zag hij een Palestijn zijn terroristische ding doen met een mes. Eén van Azaria’s collega’s wist de Palestijn zodanig te verwonden dat hij machteloos op de grond lag. Elor Azaria schoot de gewonde Palestijn door zijn hoofd. Standrechtelijk geëxecuteerd. Dat mag niet. Dat is zelfs binnen het oorlogsrecht verboden. Daarom werd boosdoener Elor Azaria voor het gerecht gesleept. Ik vind dat iedereen zich, in wat voor situatie dan ook, minstens aan het oorlogsrecht moet houden. Dat vinden ze in Israël ook, gelukkig.

Ik leg Dries van Agt naast Elor Azaria omdat Dries van Agt iemand is die zich erg sterk maakt voor de Palestijnse bevolking in door Israël geannexeerd gebied. Elor Azaria is veroordeeld voor een daad waarvan Van Agt ook verdacht wordt. Het verschil: Elor Azaria deed het in het zicht van de wereldpers, Van Agt wordt ervan beschuldigd dat hij het in het geniep deed. Voor wat Van Agt deed, zijn slechts getuigenverklaringen.

Van Agt wordt ervan beticht dat hij opdracht heeft gegeven om de kapers van de trein bij De Punt in Drenthe in de jaren zeventig standrechtelijk te executeren. De situatie waaronder de executie plaatsvond verschilde niet zoveel van de Israëlische. Net als in Israël lag daar een jonge terroriste zwaar gewond op de grond. Hansina Uktolseja. Machteloos. Ook zij werd door haar hoofd geschoten. Naar het schijnt, in opdracht van… Dat maakt het feitelijk nog veel erger; van staatswege standrechtelijk geëxecuteerd! Daarom denk ik dat ex-premier Dries van Agt, als verantwoordelijk politicus, voor de rechter moet worden gebracht! Ik vind dat hij zich moet verantwoorden voor de zaken waarvan hij beschuldigd wordt.