Tagarchief: Islam

Boerkaverbod

Ik kom zelden iemand tegen waarvan het gezicht schuil gaat achter een doek. Af en toe een vrouw. Ze draagt een bril. Ik kan me niet voor de geest halen of die bril achter of voor het doek zit, maar ik weet zeker dat ze een bril draagt. Ook zag ik wel eens een man en een vrouw in de supermarkt waarvan de vrouw zich volledig bedekte. Als ik alleen op het uiterlijk van de man af zou gaan – de vrouw kon ik dus niet zien – dan zou ik zeggen: White Trash. Losers. Maar eng vind ik het wel. Bijna agressief. Beetje bedreigend. Ik wil weten wat ik te verwachten heb van iemand. Zelfs als dat helemaal niets is. Als iemand helemaal afgedekt is, kan ik dat niet zien en is alles mogelijk. Ik ben blij met het boerkaverbod.

Aan de andere kant zijn er in Nederland geen vrouwen die gedwongen een boerka dragen volgens hoogleraar cross-cultureel recht Tom Zwart vandaag in de Volkskrant. Hij heeft dat kennelijk onderzocht. En als vrouwen er bewust voor kiezen om een bepaald kledingstuk te dragen vanwege hun interpretatie van de gedragsregels van de godsdienst die zij belijden, wie zijn wij dan om dat te verbieden? Als het iemands goed recht is om naakt de bevrijding van religie te vieren, waarom hebben we er dan moeite mee als iemand zich vrijwillig totaal bedekt onderwerpt aan haar religie?

In dezelfde Volkskrant van vandaag het verhaal over Atjeh waar fanatieke moslims het leven zijn gaan beheersen en waar iedereen inmiddels, al dan niet gedwongen, zich dient te onderwerpen aan een islam die geen enkele individuele vrijheid toestaat. Alhoewel onze cultuur maar heel relatief is en een mix van allerhande invloeden, zou je je, met de hoeveelheid mensen die zichzelf moslim noemen, af kunnen vragen in hoeverre we een soort Atjeh in het vooruitzicht hebben als we niet ook af en toe ingrijpen. Onze cultuur op dit moment wordt gekenmerkt als een open cultuur die uitgaat van persoonlijke vrijheid en ontplooiingskansen. In de film ‘Een goede moslima’ zet Frans Bromet zijn hoofdpersoon tegenover een betrekkelijk extremistische moslima. De hoofdpersoon wordt de oren gewassen door de fanatiekeling over de zondes die ze pleegt als ze zich gedraagt zoals ze doet. Wat ik op het gezicht van de hoofdpersoon las was schuld en wroeging; ze gaf de extremiste gelijk. Ik vind het niet zo gek dat Nederland deze beperkende religie een halt toeroept. Het boerkaverbod is een mooie eerste stap. We willen niet langzaam zonder protest naar een Atjeh of Saoedi-Arabië afglijden.

Het dragen van een hoofddoek en van een boerka hoort bij een samenleving waar vrouwen geen rechten hebben en volledig onderworpen zijn aan mannen. Het hoort bij samenlevingen waar vrouwen zichtbaar mogen zijn als schim. Bij samenlevingen waar vrouwen niet zelfstandig kunnen functioneren. Ik wil niet in zo’n samenleving wonen. Ik woon ook niet in zo’n samenleving. Vrouwen die hier in een boerka rondlopen hebben de verkeerde samenleving gekozen; het past hier niet. We vinden het hier eng. Daarom ben ik erg blij met het boerkaverbod.

Le jeune Ahmed – Ga snel naar de bioscoop!

De kracht van de films van de broers Dardenne ‘Le jeune Ahmed’ is, dat je het gevoel hebt dat je naar een documentaire zit te kijken en dat de personages die je ziet rondlopen en die je hoort spreken ‘echt’ zijn; dat ze de persoon zijn die je ziet. Maar dat is natuurlijk niet zo; het zijn acteurs en actrices; ze hebben hun eigen leven en daarin hebben ze hele andere ideeën dan ze hier laten zien. Het is en lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar in de films van de broers Dardenne is dat helemaal niet zo duidelijk. Wat je ziet is allemaal zo levensecht gefilmd en zo naturel gespeeld dat de emoties die de personages oproepen heel natuurlijk zijn en daardoor heel heftig.

Le jeune Ahmed gaat over een puberjongen op zoek naar zijn identiteit en naar de richting van het leven die hij wil inslaan. Hoe moet je je als moslim gedragen in een land waar de islam zeker niet de grootste godsdienst is en waar tolerantie ten opzichte van andersdenkenden hoog in het vaandel staat? De islam staat niet tolerant tegenover andersdenkenden. Geen enkele godsdienst, trouwens. Hoe moet je je gedragen als een extremistische opvatting van jouw godsdienst zich aan je opdringt en je min of meer opdraagt om andere opvattingen binnen diezelfde godsdienst met hand en tand te bestrijden? Ahmed is in het filmverhaal onder invloed gekomen van de extreem religieuze ideeën van de plaatselijke kruidenier annex imam. In die vrome, ietwat wereldvreemde leer, past dat Ahmed religieuze rituelen zo stipt mogelijk uitvoert. Haast mechanisch volgen de religieuze handelingen zich op. In het – gebroken – gezin – hoewel dat niet echt helemaal duidelijk wordt -, is hij de enige die zich met religie bezighoudt. Moeder is ongelukkig en drinkt teveel; zijn zussen nemen hun vrijheid en feesten erop los. Ahmed krijgt bijles van Ines. Een vrouw met een heel groot hart. Naast dat ze een huiswerkklas heeft, geeft ze ook les in Arabisch aan islamitische kinderen. Ze heeft daar een speciale pedagogiek voor ontwikkeld; Arabisch leren aan de kinderen met behulp van liedjes.

Niet iedereen in de moslimgemeenschap is volledig gecharmeerd van deze lesmethode. Arabisch is toch de taal van de heilige koran? Is het niet beter om ‘gewoon’ de koranverzen uit je hoofd te leren dan zomaar liedjes leren? De ouders voeren hier een discussie over en twijfelen. Ahmed bespreekt deze kwestie met zijn imam. Die twijfelt geen moment: Ines is een afvallige en een ketter. Ahmed interpreteert deze notie zo dat hij vindt dat Ines dood moet. Hij neemt een mes en probeert haar te vermoorden. Gelukkig loopt het uit op een mislukking; Ines overleeft de aanslag en Ahmed komt in de jeugdgevangenis. Ziet Ahmed het hopeloze van zijn missie? Kan hij nog terug? Zal het hem lukken om de schoonheid van ons tolerante systeem met godsdienstvrijheid en verschillende opvattingen te zien en te omarmen? De broers Dardenne spenderen er een prachtige film aan.

Als toeschouwer onderga je alles en kan je op geen enkele manier invloed uitoefenen op de uitkomst. Dat hoort zo bij toneel of film. Omdat het hier zo verschrikkelijk realistisch is en zo dicht op de huid van Ahmed wordt gefilmd, krijg je last van die machteloosheid. Waarom niet dit…en waarom niet dat… Je wordt er dus helemaal gek van. Daarom is Le jeune Ahmed zo’n verschrikkelijk goede film. Je gevoelens lijken al snel weer de gevoelens van ouders met puberende kinderen.

Ik zou zeggen: Niet twijfelen en snel naar de bioscoop! Wat een film!

…Opium voor het volk!

Als je een bestuurderspartij wilt zijn, moet je ervoor zorgen dat zoveel mogelijk mensen profiteren van jouw handelen. Dan moet je ervoor zorgen dat niemand zich te kort gedaan voelt en dat de poet eerlijk verdeeld wordt. Besturen is de mensen tevreden houden. Dat lijkt makkelijk, maar is verdomde moeilijk. Besturen is vaak boven jezelf uitstijgen; bedenken wat een gemeenschap nodig heeft om te stijgen op de ladder en de bestuurder handelt daarnaar ook al is het tegen zijn eigen principes en idealen. Besturen is steeds zoveel mogelijk mensen laten profiteren. Goed besturen is verdomde moeilijk omdat iedereen laten profiteren al heel snel kan betekenen dat de ene groep zich achtergesteld voelt boven de andere. Daar wordt je als bestuurder op afgerekend. Besturen is iets heel anders dan politiek bedrijven. Om politiek te bedrijven moet je een sterke eigen mening hebben. Een mening die afwijkt van wat anderen zeggen. Politiek bedrijven is niet hetzelfde als het streven naar een bestuursfunctie. Politiek bedrijven is een sterke mening hebben en een visie hebben voor de toekomst; waar willen we naartoe. Als je politiek bedrijft, dan probeer je anderen ervan te overtuigen dat jouw ideaal datgene is waar anderen op zitten te wachten. De PvdA wordt nu zwaar afgerekend als bestuurders; een bestuurder faalt namelijk uiteindelijk altijd!

Vandaag schijft historicus Willem Melching in de Volkskrant hoe het komt dat het zo verschrikkelijk mis gegaan is met mijn partij. Hij legt de vinger op de zere plek. Wat Melching schrijft is dat de PvdA haar principes en idealen overboord zette om een grote bestuurderspartij te kunnen blijven. Eeuwenlang koesterde mijn partij dat de kerk de emancipatie van de arbeider tegenhield. De verheffing van de arbeider werd tegengewerkt door God en Gebod. Met de komst van grote aantallen mensen uit islamitische landen ontstond een geheel nieuwe en vernieuwde arbeidersklasse. De PvdA wilde ook van deze nieuwe arbeidersklasse de aanvoerder zijn. De nieuwe arbeiders wilden wel massaal op de PvdA stemmen, maar dan moesten ze een vriendelijke houding aannemen met de godsdienst die ze hadden. Toen won de bestuurder het van de politicus. Want, om zoveel mogelijk stemmen te winnen om de bestuurders veilig te stellen, moest de politicus haar anti-godsdienst standpunt laten vallen. Van de religies die hier van oudsher waren, moet de PvdA’er niets hebben, maar de godsdienst van de nieuwkomer is welkom. Gekker kan het natuurlijk niet worden. Met het accepteren van de islam omarmde de PvdA alle religieuze uitingen waar de rechtse partijen zo tegen tekeer gaan.

Laten we elkaar eens even eerlijk in de ogen kijken, partijgenoten: De islam onderdrukt vrouwen, de islam houdt de mensen dom, de islam is geenszins voor verbroedering, de islam wil de arbeider niet emanciperen, de islam heeft helemaal niets met democratie en vrijheid. De islam wil de mensen in slaap sukkelen en de orde handhaven. De islam wil niet emanciperen. De islam wil helemaal geen vrouwen op belangrijke plekken. De islam wil alles bij het oude laten. De islam vindt ons, traditionele Nederlanders, helemaal niets. De islam wil een nieuwe zuil worden zonder contacten buiten die zuil. Daarom:

Godsdienst is opium voor het volk!

We worden afgerekend op ons falen als bestuurders terwijl we politici willen zijn. Om weer die vertrouwde politicus te worden hoeven alleen maar de oude idealen te worden afgestoft. Als je dat gedaan hebt, komt de rest vanzelf. Of niet, natuurlijk.

Zeikvlogger Youness Ouaali

Ik hou er helemaal niet van als een ander vertelt hoe jij je moet gedragen. Maar ze zullen er altijd zijn, de moraalridders en de ik-weet-hoe-het-hoort stumpers, want op de één of andere manier is dat een onderdeel van de menselijke beschaving. Of…de menselijke natuur. We zijn sociale wezens en willen graag ergens bij horen. Uitgesloten worden is één van de grootste straffen die we kennen. Maar bij sommige groepen zou ik die sociale gevoeligheid graag wat zien verminderen. Naarmate de regels binnen de groep strenger zijn, is het gevaar en de pijn van uitstoting groter. Als je dan ook nog de verantwoordelijkheid voor uitstoting voor het grootste deel legt bij een kleine subgroep, dan is het leed voor die kleine subgroep niet te overzien. Sjonge, wat een theoretisch gezever. Wat wil je nou precies zeggen? Kom op met je verhaal!

Oke, goed, sorry. Ik zag gisteren een vlog van één van de grootste zelfingenomen klootzakken die op dit moment in ons kleine kikkerlandje rondloopt: Vlogger Youness Ouaali. Een eikel van het zuiverste water. Het beroerde is dat hij zo overtuigd is van zijn gelijk dat hij bereid is anderen in het ongeluk te storten omdat ze zich niet zo gedragen als hij vindt dat het hoort. Laat ik het even zo zeggen: Meisjes en jongens worden verliefd en geil tijdens de pubertijd. Als puber is je lijf wel volwassen, maar je brein nog niet. Daarom overzie je niet altijd de gevolgen van je daden. Bijvoorbeeld niet dat je vriendje van nu je ex-vriendje van straks is en dat als je hem nu een geile foto van jezelf stuurt hij hem straks ook nog heeft. Omdat dat vriendje net zo hard een onvolwassen brein heeft, zet hij als ex-vriendje, jouw geile foto op internet zodat iedereen kan zien hoe ver je gaat. Nederlandse meisjes lijden eronder ongeacht de culturele achtergrond. Maar omdat we (ik dus) onterecht dachten dat Marokkaanse meisjes zediger zijn dan meisjes met een andere culturele achtergrond, kwam het toch nog als een klap bij heldere hemel dat het in Islamitische groepen ook gebeurt. ‘Exposen’ heet het daar, maar het verschilt niet veel van wat andere meiden overkomt die een sappige foto van zichzelf naar een vriendje hebben gestuurd.

In Islamitische groepen wordt veel gewicht gegeven aan zedigheid. Aan seksuele moraal. Vooral de zedigheid van jonge vrouwen is belangrijk. Jong en ongetrouwd sta je het meeste open voor seks, maar mag je het minst. Dat botst! Bovendien zijn, naar verluid, alle mensen in de familie verantwoordelijk voor het gedrag van de jonge vrouwen. Dat stapelt een veel te grote verantwoordelijkheid op de iele schoudertjes van diezelfde jonge vrouwen die hun frêle lijfjes voelen tintelen van onbevredigde lusten. Dat is dus vragen om problemen. Ik wil niet zeggen dat we het zoveel beter doen in niet-islamitische kringen, maar in islamitische gemeenschappen heeft een zedelijke uitglijder wel heel erg grote gevolgen. Wat dat betreft zou ik de islamitische Nederlandse subcultuur toewensen dat ze ervoor gaan strijden om de zedelijke verantwoordelijkheid wat minder bij zo’n beperkte kwetsbare groep te leggen. Het zou wellicht meer ruimte scheppen om die meiden te steunen als het mis gegaan is.

Als het aan die over het paard getilde zeikvlogger Youness Ouaali ligt, is het volkomen terecht dat vertrouwelijk gestuurde sexy foto’s van meisjes over het internet worden verspreid terwijl die meiden dat zelf niet willen. Laten we zeggen dat zijn beperkte zicht veld hem opgelegd is door een rigide godsdienst.

College voor de rechten van de mens

Het was juist rustig geworden in hoofddoekenland. Voor het overgrote deel klonk het gesputter tegen de islam en tegen de onvermijdelijke hoofddoekjes ergens in de marge. De rol van Wilders was duidelijk slinkende. De man verkondigt elke keer hetzelfde en dat wordt natuurlijk zelfs voor de grootste fan op den duur te saai. Wat mij betreft was er een soort van evenwicht ontstaan in de hele discussie: Waar kan men wel een hoofddoek dragen en waar niet. Welke beroepen sluiten elke uiting van godsdienst of levensbeschouwing uit, en wat niet. Maar nu gooit het college voor de rechten van de mens roet in het eten. Ze komt tot een verkeerd oordeel over een fout van de politie en verkondigt dat luid en duidelijk. Het zal de rust die met veel moeite tot stand was gebracht, ernstig verstoren en ik vind dat het college ook daar rekening mee had moeten houden. De uitspraak van het hof gaat veel onrust geven.

Het dragen van een hoofddoek is een keuze die een deel van de moslima’s zelf maken. Wat ik heb gehoord is dat de islam als zodanig geen oordeel heeft over het al dan niet dragen van een hoofddoek. Dat er extremen zijn, dat zal wel, maar grosso modo maakt de islam geen onderscheid tussen vrouwen met of zonder een hoofddoek. Er is dus vanuit de godsdienst geen verplichting. Dat betekent dat als je heel graag een beroep uitoefent waar een hoofddoek dragen, om wat voor reden dan ook, niet mag, je als moslima de keuze kan maken om die hoofddoek af te doen. Gelukkig past een hoofddoek in bijna alle beroepen en hoeven moslima’s zelden een keuze te maken. Eigenlijk alleen maar in enkele beroepen waar men om goede redenen een strikt uniform draagt moeten ze wel een keuze maken. Zo’n strikt uniform draagt men in beroepen waar men geweld mag toepassen om de rechtsorde te beschermen. Alleen in die beroepen heeft men gezegd dat uniform niet alleen op een jasje en een petje slaat, maar ‘echt’ uniform is; helemaal hetzelfde. In die beroepen moet op geen enkele manier zichtbaar zijn wie je bent en waar je als persoon voor staat; je staat namelijk voor de rechtstaat. Voor niets dan de rechtstaat. Daarom zijn bij de politie en rechterlijke macht het uniform verplicht en zijn alle uitingen van wereldbeschouwing en godsdienst taboe. Deze stelling heeft rust gebracht en deze stelling moet (voorlopig) gehandhaafd.

De politie van Rotterdam heeft een hoofddoekdragende moslima aangesteld om aangiftes op te nemen. Deels gaan die telefonisch, deels gaan ze via een videoverbinding. Bij die videoverbinding moet het duidelijk zijn dat degene die de aangifte opneemt onderdeel uitmaakt van de politie. Daarom draagt die ambtenaar het uniform. De hoofddoekdragende moslima had daarom nooit via een videoverbinding aangiftes mogen opnemen. Dat deed ze nu wel, maar dan in haar burgerkleren. Fout van de Rotterdamse politie. Omdat het college vindt dat als je A zegt je ook B moet zeggen, oordeelt ze dat het in deze specifieke situatie zo is dat deze vrouw zowel een hoofddoek als een uniform mag dragen. Dat is een fout van het college omdat ze het dragen van een uniform nooit hadden mogen koppelen aan een specifieke situatie of persoon maar aan de politie als zodanig.

Een kosjere lamsbout met kerst

Dit jaar wordt het lamsbout met kerst. De hallalle lamsbout heb ik gisteren besteld. Vrijdag ligt hij opgepoetst voor me klaar. Ik was zo bezig met die lamsbout dat ik vergat in de winkel rond te kijken. Terwijl ik van tevoren had gelezen dat het een winkel is met een beschermd interieur. Vroeger was het een De Gruyter. Om de zaak op te luisteren liet de toenmalige eigenaar tegeltableaus maken over de herkomst van zijn producten. Nu, en dat is al sinds heel lang, zit er een islamitische slagerij in die winkel. Met een heel aardige, maar vrij moeilijk verstaanbare slager. Hij vertelde dat zijn zaak nog bestond dankzij de vele joodse mensen die er in de buurt woonden. Weinig islamieten. En joden willen het liefst kosjer vlees, maar hallal mag desnoods ook. Dat vertelde de slager. Ik had eerst niet door van dat hallal omdat hij een lettergreep wegliet. Uit zijn mond klonk het woord meer als h’lal, en dat woord kende ik niet.

Ik heb een slechte verhouding met kosjer en hallal. Dat kan ik rustig zeggen. Kosjer en hallal gaat over de manier waarop het dier dood gemaakt is en het zegt helemaal niets over hoe het dier geleefd heeft. Kosjer en hallal zegt niets over de beste, en dus meest pijnloze en snelle, manier om het dier te doden, maar wel over hoe de religie het voorschrijft. Daar heb ik problemen mee. Die religieuze manier van slachten lijkt opgesteld als een aanwijzing over hoe men destijds, met de toen beschikbare middelen met de toen aanwezige kennis, zo goed mogelijk een dier kon doden. Die aanwijzing is achterhaald want er zijn betere en snellere manieren om het dier te doden. Maar wat destijds werd vastgelegd als aanwijzing is een religieuze wet geworden. Van een religieuze wet vraag je je niet af of hij zinloos of achterhaald is; je voert hem gewoon uit. Tenzij je erkent dat godsdienst opium voor het volk is en dat je niets te verliezen hebt dan de ketenen die het geloof je oplegt. Wat mij betreft: Als je religieus bent, ga je gang, maar zorg dat niemand (en dus ook geen dier) er last van heeft.

Dan maar een verbod op kosjer en hallal slachten? Laten we de wet voorschrijven dat dieren alleen op de meest pijnloze en snelle manier geslacht mogen worden? Er was dus dat wetsvoorstel van De partij van de dieren. Met steun van PVV-gekkie Gaus en zelfs ook mijn eigen partij. Ik was er aanvankelijk ook wel voor. Op rationele gronden. Op rationele gronden kan je alleen maar voor zo’n wet zijn. Niemand wil dieren graag laten lijden. Niemand wil dat koeien langzaam doodbloeden. Ik heb vertrouwen in de mensheid; niemand wil leed veroorzaken. Behalve als God het je oplegt. Dan gelden er andere regels. Kennelijk. Ik vind dat God je niets verkeerds mag opleggen dus was ik voor de wet tegen religieus slachten. Toen las ik dat elke periode van anti-semitisme en jodenvervolging begon met een verbod op ritueel slachten. Daarbij verschilde de argumentatie niet met die van de Partij van de dieren. Daar doet deze jongen dus niet aan mee.

Het lam dat zijn bout aan mij afstaat is hallal geslacht. In mijn tegenwoordige familie is dat gewenst. Het zij zo. Ik bereid me meteen voor op een stevige discussie! Met kerst? We zullen zien…

Besnijdenis; een afgrijselijke traditie

Mensen houden van tradities. Tradities zorgen ervoor dat men zich verbonden weet. Dat ze iets met elkaar delen. Tradities blijven altijd hetzelfde. Tradities zijn niet aan verandering onderhevig. De maatschappij wel. De mensen die onderdeel van de maatschappij zijn, passen zich aan aan de veranderende omstandigheden. Zo worden er vreemde tradities in stand gehouden die allang door de tijd zijn ingehaald.

Van de besnijdenis is, voor zover ik weet, niet eens meer te achterhalen waarvoor het ooit goed was. Een afgrijselijke traditie. Ik ben zoals gezegd van gedeeltelijke joodse komaf. Naar verluidt ben ik destijds door het oog van de naald gekropen. Ik ben er mijn vader eeuwig dankbaar voor dat hij mijn lijf beschermd heeft. Dat mijn piemeltje ongeschonden is gebleven. Dat het mes in de schede gebleven is. Er is geen enkele reden om het lichaam te verminken. Ook niet het mijne. De enige reden zou religieus van aard zijn. En…zoals je wel weet: Godsdienst is opium voor het volk en God bestaat niet. Het betekent dat mijn pik voor Jan LUL besneden zou zijn. Pa, je hebt me een hoop ellende bezorgt, maar hier zat je goed. Bedankt!!!

Opmerkelijk is dat zelfs in Bijbelse zin de besnijdenis tot schokkende excessen geleid heeft. Lees maar Genesis hoofdstuk 34. Het gaat over Dina, de dochter van Jacob en Lea. Ze wordt verkracht door het mannetje Sichem van een naburige stam. (Niet goed te praten, overigens.) Maar die Sichem is zo verschrikkelijk verliefd op haar dat hij er alles voor over heeft om met haar te kunnen trouwen. Hij wil zich zelfs laten besnijden. Sterker nog, Zolang hij mag hopen op Dina wil hij zelfs zijn mannelijke stamgenoten opleggen om zich te laten besnijden. Aldus geschied. En op de derde dag, als de Hevitische mannen slap van de pijn in hun piem tegen elkaar aanhangen, slaat Jacob toe en vermoord hij ALLE Hevieten. Niet alleen Sichem de verkrachter…dat zou nog ergens een heel klein beetje te billijken zijn, maar ALLE Hevieten. Besnijdenis; ik moet er niets van hebben.

Genesis34

Moeders die over besnijdenis van hun jongetjes spreken, hebben ook altijd de meest achterlijke argumenten:

Zo zou het schoner zijn als ze je voorhuidje begraven hebben. Wat een onzin! Niets is zo makkelijk en zo goed schoon te houden als je piem. Moet je die vaginale bacteriële kweekbak eens bekijken! Probeer die maar eens schoon te houden! Reinheid is het slechtste argument.

Het past in de traditie: We doen het al eeuwen…Daar moet je bij mij niet mee aankomen!

Met zijn voorhuid valt hij buiten de groep. Onzin dus. Het is een nieuw argument die vooral door islamitische mensen wordt gebruikt (joden vielen altijd al buiten de groep…). Gezellig elkaars piem vergelijken is geen gebruik binnen de islamitische wereld. In tegendeel zou ik haast zeggen; sinds de intocht van moslim jongetjes op de scholen is het samen bloot douchen afgeschaft. Als je van elkaar niet weet dat je al of niet besneden bent, dan val je ook niet om die reden buiten de groep. Ook een heel slecht argument!

Pleiten voor een verbod op besnijdenis is koren op de molen van antisemieten en racisten. Daarom wil ik anderen liever overtuigen, maar eigenlijk ben ik best voor een wet tegen het verminken van jongetjes.

Boerkini- en boerkaverbod

Een Boerkaverbod…ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Je kan iemands gezicht niet zien; ik voel dat als bedreigend. Maar een boerkini…ach. Ik denk dat ik het wel op de foto wil zetten. Het ziet er niet uit. Maar verbieden gaat wel erg ver. Vrijheid blijheid zou ik zeggen, als iemand zich belachelijk wil maken door op een bloedwarme dag aan het strand in een boerkini de verkoeling van de zee te zoeken, wie ben ik dan om dat te verbieden? Maar in Frankrijk gaat men de boerkini te lijf. Het lijkt erop alsof linkse en rechtse politici het daarover eens zijn.

Ik heb daar tegenstrijdige gevoelens over. Wat mij tegenstaat aan het verbod is dat de pijlen de verkeerden raken. Aan de andere kant veroorzaakt geloofsfanatisme enorme spanningen in de samenleving. Zelfreflectie leert me dat geloofsfanatisme zelfs bij mij een zekere vorm van agressie oproept. Ik zie dat dubieuze politici inspelen op die agressie.

Aan de ene kant hebben enkele bloedige aanslagen in Frankrijk angst gezaaid. De Islam speelde een grote rol. Aanslagen worden gepleegd door moslims met het uiterlijk van hele gewone doorsnee West-Europeanen. Weliswaar vaak met een wat donkerdere huidskleur, maar in het echt nauwelijks te onderscheiden van de gemiddelde Spanjaard, zullen we maar zeggen. Wat donker, maar dat is alles. Maar omdat we graag onze tegenstander willen herkennen, worden juist de mensen die uiterlijke kenmerken van moslims vertonen, op de korrel genomen. Vrouwen dus. Veel moslima’s dragen een hoofddoek. Een ideaal, maar betrekkelijk irrelevant doelwit. Daarom kwam Geert Wilders met zijn ‘kopvoddentax’. Uitsluitend bedoeld om te kwetsen en het volk op zijn hand te krijgen.  Ook de boerkini is zo’n herkenbaar item. De vraag is wat je oplost als je hem verbiedt en of het niet onze vrijheid in zijn algemeenheid aantast als je bepaalde kledingstukken gaat verbieden.

Maar er zit ook nog een andere kant aan. Vrome mensen hebben de neiging om zich boven anderen verheven te voelen. Vaak ook zichzelf boven anderen te stellen. Vrome mensen zien andere mensen niet staan. Ze zien zichzelf als betere mensen. Dat zijn ze niet, maar die uitstraling hebben ze wel. Dat voelt niet goed voor de gemiddelde nauwelijks religieuze mens die zijn weg door het leven op eigen houtje probeert te vinden. Dat voelt kleinerend. Vrome mensen hebben daar weinig oog voor. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat ze zich een beter mens voelen dan de anderen, maar ook doordat ze daar volkomen gelijk in hebben, voor hun gevoel. Vrome mensen, die hun vroomheid willen uitdragen, doen dat door anderen te kleineren. Tenminste, zo voel ik het en ik weet dat anderen dit ook voelen. Ook gevoelens moet je niet negeren.

Het dragen van een boerkini, in tegenstelling tot de simpele hoofddoek, is een extreem vroom religieus statement. Een bijna fundamentalistisch islamitisch statement. Voeg dat bij de angst die gezaaid is door moslimextremisten, dan krijg je een explosieve situatie. Overheden moeten maatregelen nemen om erger te voorkomen. Terrorisme en geloofsextremisme zijn twee gescheiden zaken. Maar toch vervlochten met elkaar. Moeilijk.

Münire Manisa doet het vandaag in de Volkskrant net even te makkelijk af; Hier is veel meer aan de hand dan dat de overheid zou bepalen welk kledingstuk iemand al of niet mag dragen. Door dat te stellen doe je heel veel mensen te kort.

Het jodendom van Esther Voet

Ik heb moeite met religie en etniciteit. Zowel religie als etniciteit zorgen ervoor dat je binnen een samenleving insiders hebt en outsiders. Dat je duidelijkheid hebt over wie goed is en wie fout. Zo simpel is de wereld niet en om even een open deur in te trappen; niemand is voor honderd procent goed of voor honderd procent fout. Ga een individuele band aan met jouw God of Goden als je daar behoefte aan hebt maar laat je normen en waarden bepalen door het land waar je in woont…nog liever…de wereld waar je op woont. ‘Het mag niet van mijn geloof’ stuit mij tegen de borst.

De meeste mensen in Nederland zijn al hard op weg om religie en etniciteit individueel te beleven. Een grote groep relatieve nieuwkomers zijn nog erg zoekende. Moslims hebben de neiging om hun religieuze heil bij elkaar te zoeken. Dat levert dan ook meteen spanningen op. Maar ook bij religies als het jodendom, met een lang verleden in Nederland, zoeken de gelovigen nog vaak hun heil bij elkaar.

Vandaag een interview met Esther Voet in de Volkskrant. Zij is hoofdredact5eur van het Nieuw Israëlitisch Weekblad, de spreekbuis van de joodse gemeenschap in Nederland. Uit het interview blijkt dat ze in principe haar eigen individuele band met haar religie en etnische achtergrond heeft gevonden, maar dat ze zich aan de andere kant verbonden voelt met het collectieve jodendom. Deze twee uitersten probeert ze met elkaar te verbinden door aan het collectieve in het jodendom en individuele draai te geven. Klinkt ingewikkeld, maar een voorbeeld maakt het duidelijk.

Als er iets is dat de grote monotheïstische godsdiensten gemeen hebben, dan is het wel de kanalisering van de seksualiteit. In de loop van de eeuwen zijn regels geschreven die bepalen hoe je om mag gaan met je seksualiteit. Zonder uitzondering beperkt de seksualiteit zich tot het huwelijk van man en vrouw. Seks buiten het huwelijk wordt afschrikwekkend gemaakt. Wordt met zware straffen gesanctioneerd. Verhalen in elke religie illustreren hoe omgegaan dient te worden met mensen die naast de pot piesen.

Esther Voet is een vrouw die er wel van houdt. Ze vindt seks het leukste spelletje voor volwassenen dat er is. Relaties met mannen die langer dan een jaar duren heeft ze niet. Ze verveelt zich snel bij mannen en gaat dan weer op zoek naar een andere. Ondertussen is Esther Voet hoofdredacteur van hét joodse tijdschrift. Daar gaat de schoen wringen. Er qua seks op los leven en het jodendom passen niet bij elkaar. Wie dacht dat het stenigen van een overspelige is uitgevonden door de islam, komt van een koude kermis thuis; dat hebben de moslims geleerd van de joden!

Om een goede, volgens de joodse regels levende, joodse vrouw te zijn, maar toch ook haar eigen seksuele gang te gaan, schept Esther Voet haar eigen jodendom. In dat jodendom wordt de vrouw niet: ‘… opgeknipt in maagd en hoer.’ Had je gedacht, dus!! In het gewone jodendom wel; maar in Esther Voets jodendom niet. Ik hou wel van mensen die hun eigen individuele band met God zoeken. Esther Voet is daar een mooi voorbeeld van. Ook een beetje lachwekkend, trouwens.