Tagarchief: IS

Thomas Rueb – Laura H.; Boeiend, maar of we er wijzer van worden…

Ik heb het boek Laura H. van Thomas Rueb uit. Indrukwekkend. De korte samenvatting: Een meisje dat onbeschermd in het leven staat en daardoor een prooi is voor misbruik, hult zich in een fout harnas maar komt er uiteindelijk toch sterker uit. Dit alles wordt in het boek minutieus uit de doeken gedaan. Ondanks de uitweiding in details is het een verschrikkelijk boeiend boek en dat roept tegelijkertijd weer vragen op want brengt het ons verder als we alle details weten van het leven van een twintigjarige vrouw? Wat schiet de maatschappij ermee op dat we precies weten hoe de vork in de steel zat voor Laura H.? Wat is precies de bedoeling van het boek? Op de een of andere manier worstel ik erg met deze vragen. Waarom verdiep ik me in het intieme leven van een puber? Voor de lezer wordt het duidelijk dat Laura weliswaar naar de islamitische heilstaat getrokken is en kennelijk van plan was om te helpen dat bij voorbaat mislukte land op te bouwen. Ze was er niet met het idee om de westerse samenleving te schaden maar om er zelf wellicht gelukkig te worden. Ik laat deze bedenkingen even voor wat ze zijn. Het boek vertelt het levensverhaal van een jonge vrouw die negatief in het nieuws is gekomen en een geruchtmakende strafzaak heeft gehad. Een vrouw waarover velen een mening hadden – inclusief ikzelf – zonder dat ze – we – het complete verhaal kenden.

Laura groeit op in een gezin dat volledig in beslag genomen werd door de ziekte van Laura d’r broertje Digmar. Hij heeft slecht functionerende nieren. Het gezin, en daarmee Laura, komt voor het eerst in de openbaarheid als Laura een jaar of tien is. Broertje Digmar vertelt in het programma ‘Klokhuis’ hoe het is om nierpatiënt te zijn. Ook de ouders vertellen wat het voor hun gezin betekent en ondertussen zien we Laura als jong meisje op de bank zitten. Ze zit onbelangrijk te wezen in een gezin vol leed. We zien haar ook omgaan met Digmar. De televisiebeelden die niet moeilijk op Internet te vinden zijn, ondersteunen wat er in het boek wordt beschreven; alles draait om de zorgen en de ziekte van het kleine broertje. Ook het huwelijk van de ouders blijkt niet bestand tegen deze zorgen. Laura gaat na de scheiding bij haar moeder wonen in een flatwijk in Zoetermeer. Inmiddels is Laura in de pre-pubertijd terechtgekomen en is ze jongens op een andere manier gaan zien dan als louter speelkameraadjes. In de flatwijk wonen veel Marokkaanse gezinnen en Laura wordt verliefd op een Marokkaanse jongen. Om een lang verhaal kort te maken, binnen no-time gaat ze van jongenshand tot jongenshand (en bij ‘hand’ bleef het niet) en heeft ze als dertien- veertienjarige met meer verschillende jongens seks op een dag dan menige uitbaatster van zichzelf op de Wallen. Ze is seksueel vogelvrij. Moslim worden, is haar tactiek om zichzelf te beschermen.

Ze maakt de jongens in de buurt wijs dat ze van Marokkaanse afkomst is en geeft zichzelf een meer Marokkaanse naam en gaat (soms) een hoofddoek dragen. Dat ook dit niet vanzelf gaat spreekt haast vanzelf. Ze loopt weg en komt voor de tweede keer landelijk op de tv; als wegloper. Via moslim datingsites gaat ze op zoek naar een moslim echtgenoot. Die vindt ze en van hem krijgt ze op d’r zestiende haar eerste kind. Dit huwelijk loopt op de klippen. Via dezelfde datingsite komt ze aan echtgenoot Ibrahim. De man blijkt depressief en psychotisch en mishandeld haar. Ze krijgen samen een zoontje. Ibrahim denkt dat alle mishandelingen en hun huwelijksproblemen voorbij zijn als ze naar IS vertrekken. Aldus geschied. Maar daar valt alles verschrikkelijk tegen. Ibrahim zet er qua mishandelen nog een tandje bij.

Vader Eugene gaat, op aanraden van de Nederlandse staat, in zee met een Duitse man Köhler omdat hij ervaring zou hebben met ontsnappingen uit IS-gebied. Ze maken samen een plan en stellen Laura op de hoogte. Zij weet Ibrahim zover te krijgen dat ook hij wil vertrekken. Door een wonder weten ze tot aan de grens te komen. Als Ibrahim door een granaat geraakt wordt, ziet Laura haar kans en holt ze, met haar kinderen, voor haar leven richting de Koerden. Daar weet ze levend aan te komen. Ze wordt aan de wereldpers voorgesteld en vertelt dat ze uit Sweet Lake City komt. Ze wordt overgebracht naar Nederland en meteen in de gevangenis gestopt. Haar kinderen worden ondergebracht. Hoewel de schrijver niet duidelijk is over waar, lijkt het bij haar vader te zijn. Haar islamitische harnas legt ze af zodra ze in Nederland is. Er volgt een proces waarbij ze ook door het Pieter Baancentrum wordt onderzocht. De overheid en het Openbaar Ministerie blijven lang op de lijn zitten dat Laura met een geheime IS terreur-missie naar Nederland is gestuurd. Uiteindelijk komt ze met een jaar gevangenis – die ze dan al heeft uitgezeten – en een jaar voorwaardelijk en met de schrik vrij. Door het Pieter Baancentrum wordt ze als bovengemiddeld intelligent gekenschetst. Dat ziet ze als een stimulans om school af te maken en te gaan studeren. Ik vraag me af of een bovengemiddeld intelligent mens tegen haar wil in IS land kan komen, maar kennelijk toch wel.

Zoals ik al zei is het een boeiend boek. Het door de schrijver vertelde verhaal van Laura wordt afgewisseld met interviews die de schrijver had met verschillende betrokkenen. Ook authentieke chatgesprekken zijn opgenomen in het boek. Die afwisseling maken het geheel zeer boeiend en lezenswaardig.

Natuurlijk is Laura H. door wat ze gedaan heeft een publiek figuur geworden. Toch was ze een weerloze meid die eigenlijk recht heeft op haar eigen leven. Ik hoop voor Laura H. dat ze, als ze echt tot rust is gekomen, diep over zichzelf gaat nadenken. Er zijn zoveel onbeantwoorde vragen. Geen vragen die belangrijk zijn voor Nederland. Vragen die haarzelf aangaan. Wat ging ze zoeken bij al die jongens van Marokkaanse komaf? Waarom zocht ze jongens uit die haar misbruikten? Waarom stond ze toe dat ze van hand tot hand ging? Wat zocht ze in de islam? Waarom bleef ze volharden in de moslim datingsite terwijl ze na haar IS-tijd de islam uitdeed als een oude jas? Waarom liet ze zich mishandelen?

Door het boek van Thomas Rueb heb ik Laura H. leren kennen. Interessant om haar verhaal en beweegredenen te leren kennen. Ze heeft onrust veroorzaakt in het niet zo heel erg rimpelloze Nederland. Of we er ook wijzer van worden….Ik weet het niet.

Wegrotten in Irak…

Ik ben nu eenmaal niet iemand die vindt dat een slechterik mag wegrotten in de hel. Ik denk dat een pure slechterik niet bestaat en dat iedereen recht heeft om zich te verdedigen. Ik mag best een mening over een slechterik hebben, maar alleen een onafhankelijke rechter mag oordelen en veroordelen. Zo’n rechter heeft ervoor doorgeleerd om de wetten toe te passen. Wetten die democratisch tot stand zijn gekomen. Ik ben van dat systeem in Nederland een grote fan. De rechtsstaat; ik ben er trots op dat het hier in Nederland zo goed functioneert. Heus er gaat wel eens iets mis en heus, dat heeft gigantische consequenties voor de betrokkenen, maar over het algemeen…ik zou echt niet ergens anders willen wonen. En ik sta daar niet alleen in. Slechts wat gekkies en slachtoffers vinden in Nederland dat het rechtssysteem niet deugt. Slachtoffers mogen dat van mij vinden; het liefst doe je als slachtoffer aan bloedwraak om je verdriet te stelpen, maar gelukkig hebben we dat in de vroege middeleeuwen afgeschaft want, zo bleek, er kwam niets dan ellende van. Nogal een cliché, allemaal.

Ik lees alle columns van Elma Drayer in de Volkskrant. Ik ben het eigenlijk altijd wel met haar eens. Dat is voor mij lekker makkelijk; ik lees in haar stukjes mijn eigen mening en voel me daardoor in mijn mening gesterkt. Bovendien kan ze, wat ik vaak denk, ook bijzonder goed verwoorden. Hulde dus, zou je zeggen. Maar helaas, in haar laatste column drijft ze ineens helemaal weg van me. Zonder rationele overwegingen lijkt ze van mening dat mensen die destijds, om wat voor reden dan ook, naar Syrië zijn vertrokken – naar IS – mogen wegrotten in opvangkampen. Kampen waar de basisvoorzieningen ontbreken en hun leven elke dag bedreigd wordt. Onder hen vele kinderen, vaak niet ouder dan kleuters. Dat valt me vies tegen. Vindt Elma Drayer dan dat het veiliger is als die mensen daar blijven? Nee, daar heeft ze het niet over. Het gaat eigenlijk voor haar er alleen maar om dat het mensen zijn die slechte dingen hebben gedaan. Hele slechte dingen. Nou, dat ze slechte dingen hebben gedaan, daar ben ik het wel mee eens. Maar ja, daar zijn er zoveel van. Als we alle mensen die hele slechte dingen hebben gedaan lieten wegrotten, dan werd Nederland al snel een grote stinkende rottende mestvaalt.

Elma Drayer die een groep mensen veroordeelt zonder rationele argumenten. Ze veroordeelt op grond van het idee dat ze iets slechts hebben gedaan. Merkwaardig. Mijn Elma Drayer waar ik zo verschrikkelijk veel goede en weldoordachte columns van gelezen heb. Elma Drayer gaat zelfs tekeer tegen de advocaat die de rechtsgang van die mensen ondersteund. Ik kan er even helemaal met mijn pet niet bij. Iedereen heeft het recht om zijn of haar recht te halen als hij of zij meent dat rechten geschonden zijn. Dat is nou juist het systeem waar ik zo trots op ben en dat ik Elma Drayer regelmatig heb lezen verdedigen. Een advocaat door het slijk halen omdat hij mensen verdedigd die menen dat hen onrecht is aangedaan? De financiering van de advocaat en de rechtsgang in een kwalijk daglicht stellen? Dat is een kant van Elma Drayer die ik nog niet kende. Helaas.

Terughalen vol liefde

Ik kom uit verdachte hoek; ik ben een Gutmensch. Gutmenschen zijn niet hip. Gutmenschen zijn wereldverbeteraars die ons land in ellende storten. Ik hoor dat steeds vaker en steeds openlijker. Ik zou nog in een andere tijd leven, in de tijdgeest van dertig jaar geleden waarin men tegen van alles en iedereen die naar Nederland kwam zei: Welkom en hier heb je een huis en hier heb je een uitkering. En die tegen onze eigen bevolking stelde dat ze maar geduld moesten hebben en dat ze racisten waren als ze één en ander aan de kaak stelden. Het is niet de waarheid; zo denk ik niet en zo dacht ik niet. Ik denk dat veel van wat ik denk niets te maken heeft met of ik al of niet een Gutmensch ben. Toch voel ik me daardoor vaak in een hoek gezet. Ja, ik ben tegen de doodstraf en ik ben tegen martelen. Ook bij onmensen als Michael P. die Anne Faber zo gruwelijk vermoordde. Dat heeft helemaal niets te maken met ‘slap’. Wel met het Nederland waar ik trots op ben en waar ik graag wil wonen. Voor de Nederlandse waarden die ik wil verdedigen. Waarden die in onze wetten zijn vastgelegd of waarvan we in meerderheid zeggen dat het zo moet gaan als het hier gaat.  

Hoe fijn ik Nederland ook vind, ik zie ook wel dat de waarden die ik zo koester voortdurend bedreigd worden. Ik zie dat ik steeds alert moet zijn om juist die bedreigingen te onderkennen en te bestrijden. Niet alleen buiten mij, zelfs af en toe binnen in me. Soms wil ik het liefst mensen deporteren die andere opvattingen hebben dan ik, bijvoorbeeld omdat ze groepen mensen uitsluiten of groepen mensen minder waard achten. Maar deporteren doen we hier gewoon niet. Op zulke momenten moet ik mezelf terechtwijzen, en dat doe ik dan ook.

Pubers zijn mensenjongen die zoeken naar identiteit en hun richting in de samenleving. Dat gaat met vallen en opstaan. Soms met hard vallen en heel moeizaam weer opstaan en soms met zo hard vallen en nooit meer opstaan. Als ouder sta je volkomen machteloos want in de puberteit van je kinderen ben je in zekere zin nog steeds de stuurman, maar de puber is op de autopiloot gezet en je hebt weinig mogelijkheden om die autopiloot er weer af te halen.

Tsja….

Gisterenavond kwamen een paar pubermeiden aan het woord die in hun zoektocht naar identiteit en opvattingen over hoe verder in de maatschappij, keihard gevallen waren. Ze stelden zich destijds zo te zien de vraag: Wie ben ik en wil ik zijn als moslima. Wat ik denk is dat ze dachten dat die vraag alleen te beantwoorden was in een land waar de ‘zuivere’ (whatever this may be) islam aan de macht was. IS, dus. De meeste puberjongens die zichzelf diezelfde vraag gesteld hadden en die hetzelfde pad bewandelden zijn inmiddels dood. Veel meiden leven nog. Het antwoord op hun vraag naar hun identiteit is dat ze grotendeels allemaal tienermoeder zonder enige opleiding zijn, zich van top tot teen moeten verbergen onder doeken om zich als schaduwen door een vijandig kamp te bewegen. Dat ze nu in een omgeving leven waar zij en hun kinderen ternauwernood kunnen overleven. Maar desalniettemin lijken sommigen van hen, afgezien van de lichamelijke ontberingen, best content met deze manier van leven… en…(zo vrees ik) zouden die manier van leven graag opleggen aan iedereen in de wereld. Dat brengt mij in een enorm dilemma. Moeten we ze terug naar huis halen (wat ze graag willen) of daar, met hun kinderen, laten wegrotten. Ik denk toch maar: Zo snel mogelijk naar huis halen; er zullen altijd een paar van die mensen niet wegrotten daar in die kampen en die komen hier op de één of andere manier toch naartoe. Vol van haat. Terughalen vol liefde zal ons op den duur meer voordeel opleveren, denk ik. Hoop ik…

Twijfelaar van nature

Het is maar goed dat ik niet bij de IND werk. Ik heb last van medelijden en een hart waar ik makkelijk over strijk. Een IS-spijtoptant en ik ben zo om. Dat moet je niet hebben op zo’n post. Ik verwijt helemaal niemand iets; iedereen mag werken waar hij het best tot zijn recht komt. Echt waar. Maar ik heb last van zoiets als een gebroken hart als ik me het lot besef van die drie Engelse wichtjes van vijftien die destijds zomaar naar Syrië vertrokken. Vijftien jaar. Wat ben je dan helemaal? Kinderen. Hele domme, naïeve kinderen. Meisjes met een volkomen fout gevoel voor rechtvaardigheid. Een fout gevoel voor de verhoudingen in de grotemensenwereld. Een fout idee over oorlog en vrede. Als je vijftien bent kán je zulke stomme fouten maken. Als je vijftien bent dan kan je geen afstand nemen van de ellende die je ziet en beredeneer je het zo dat het helemaal normaal is. Bijvoorbeeld dat mensen worden onthoofd of gekruisigd. Dat maakt je nog niet tot een slecht mens. Ik heb het er zwaar mee omdat ik vader ben geweest van drie jongens die allemaal vijftien en negentien zijn geweest en ik weet hoe verschrikkelijk stom ze kunnen zijn. De wanhoop die hun ouders moeten voelen trekt als een rilling over mijn rug. Ik zie en voel de wanhoop en daarom is het maar goed dat ik niet bij de IND werk en dat ik zou moeten beslissen of Shamima Begum moet worden toegelaten in Nederland. Ik zou namelijk geen enkele twijfel kennen en haar toelaten.

Dan te bedenken dat het wicht geen spijt heeft. Tenminste voor zover ik weet heeft ze nooit gezegd dat ze oliedom is geweest door naar Syrië af te reizen. Ze heeft nooit gezegd dat ze het verkeerd vond dat mensen gemarteld werden daar in IS of dat er mensen op gruwelijke manier aan hun einde kwamen. Onthoofd of gekruisigd. Ik heb haar nooit gehoord over het verkrachten van Yezidi vrouwen die ze tot slaaf hadden gemaakt en lukraak werden verkocht in de Islamitische heilstaat. Ik heb eigenlijk nauwelijks iets van die meid gehoord. Ik weet haar naam, haar leeftijd. Ik weet dat ze kinderen heeft van Yago Riedijk. Dat er twee van haar kinderen zijn overleden en dat ze zich in lappen en doeken hult. Verder weet ik niets van d’r. Maar toch heb ik medelijden. Toch zou ik graag over mijn hart willen strijken. Een meisje nog. Een meisje met een baby.

Als tweeëntwintigjarige seks hebben met een meisje van vijftien…Ik heb daar ook over nagedacht. Daar kom ik ook al niet uit. Ik ben een twijfelaar van nature. Het is voor mijn gevoel op het randje. Het voelt niet helemaal lekker, maar om dat nou te veroordelen… Aan de andere kant… Enerzijds…Anderzijds…

Pubers kunnen dus ontsporen en Shamima Begum is daar een heel goed voorbeeld van. Maar hoe nu verder? Ze zit met een pasgeboren kind ergens in Koerdisch gebied. Ondertussen heeft Groot-Brittannië de mensenrechten geschonden door haar het staatsburgerschap af te nemen. Dat betekent dat ze stateloos is. Met z’n allen hebben we afgesproken dat dat niet mag. Geen land mag iemand stateloos maken. Shamima Begum mag en kan nergens meer heen. Een domme puber met een onschuldig kind ergens in een gevangenenkamp in Koerdisch gebied.  

Ik kan het niet aanzien als een zo jonge meid alleen maar hoopt op medelijden. Het is maar goed dat ik niet bij de IND werk. Mijn hart breekt haast als ik zo’n jonge meid zie zonder perspectief terwijl ik in staat ben om het haar te bieden… Gelukkig heb ik die macht niet en moet ik me bij mijn onmacht neerleggen.

De grens tussen denken en doen

Deze week heeft de Nederlandse minister van justitie Blok vier mensen het Nederlanderschap afgenomen. Vier mensen die naast de Nederlandse ook nog een andere nationaliteit hebben, want dat moet; een regering mag iemand niet stateloos maken. De vier zouden ergens in Irak of Syrië zijn en verschrikkelijke dingen hebben gedaan. Bovendien, en dat is eigenlijk het belangrijkste, worden de nu uitgestotenen, ervan verdacht dat ze bij terugkeer in Nederland een gevaar vormen voor onze veiligheid Ik sta hier ambivalent tegenover.

Ik ken de vier mensen niet en weet niets van hun achtergrond. Ik fantaseer erop los. Ik denk dat het jongens tussen de achttien en de vijfentwintig jaar waren toen ze uit Nederland vertrokken richting de islamitische heilstaat. Ik denk dat het jongens waren die zagen hoe wreed Assad te keer ging tegen zijn eigen bevolking. Ik denk dat de vier jongens een bijdrage wilden leveren aan de val van Assad en de bevolking aldaar wilden helpen. Ik denk dat ze het gevoel hadden dat Nederland niet hun land was. Ik denk dat ze zochten naar wie ze waren en wat ze voorstelden in ons kikkerlandje. Ik denk dat school, werk, meiden en familie niet vanzelf gingen en dat het leven een worsteling was. Dat dat eigenlijk voor ieder bijna volwassen mens geldt, konden ze zich niet voorstellen. Dat denk ik. Dan kijk ik naar mezelf als jochie van achttien en dan voel ik weer mijn hang naar extremisme om de wereld goed te doen. Voor de ideale wereld had ik graag een bommetje gelegd. Ik was daar godzijdank te laf voor. Maar ik zie ook mijn drie zonen toen ze zo rond de achttien waren. Ze liepen rond met het idee dat ze alles konden en alles wisten terwijl je als pa ziet dat hun breintjes nog niet volgroeid zijn en dat ze zich nog geen overzicht kunnen verschaffen. Dat ze zich ook nog niet voldoende kunnen inleven in een ander. Als ik op die manier kijk naar de vier bannelingen dan identificeer ik me met de vader van die jongens en dat is een slechte zet van mij… Op dat moment word ik wanhopig want ik wil mijn zoons in mijn armen sluiten. Wat ze ook gedaan hebben. Ik zal van hun daden afstand moeten nemen maar ik zou toch van ze houden want ze zijn deel van mij. Ik zou elke dag hebben gehoopt dat ze uit de klauwen van de oorlog zouden ontsnappen en veilig weer thuis zouden komen. En nu mogen ze niet meer veilig thuiskomen want hun thuis bestaat niet meer. Hun thuisland is dat land geworden waarnaar ze soms op vakantie gingen. Nederland is hun vaderland. Ex-vaderland. Als vader zou ik wanhopig zijn.

Maar ik ken die mensen niet. Ik weet niet wie die vier zijn. Het kunnen vrouwen en het kunnen mannen zijn. Geen idee. Ik moet ervan uitgaan dat de diensten hun werk hebben gedaan en dat ze bewijs hebben dat de bannelingen levensgevaarlijk zijn voor Nederland. Wellicht hebben de uitgestotenen met hun nog onvoldoende volwassen breinen dingen besloten die ze op latere leven nooit zouden besluiten. Maar ze zijn wel een grens overgegaan. Er is een verschil tussen denken dat een bom op de juiste plaats de wereldvrede dichterbij brengt en het daadwerkelijk plaatsen van de bom. Omdat ze de grens tussen denken en doen zijn overgegaan, moeten ze zwaar boeten. Het zij zo.

De twee gezichten van Laura H.

Ik zit met Laura H. in mijn maag. Ambivalente gevoelens. Ze schuurt. Als ik naar foto’s van haar kijk dan krijg ik een naar gevoel in mijn buik omdat ik iets herken in haar. Iets van mezelf. Extreme opstandigheid. Waar ik tijdens mijn puberteit vooral last van had in mijn brein, heeft zij met haar hele lijf. Ze doet dingen die ze niet menen kan, louter en alleen uit dwarsigheid. Ze neemt een partner uit protest en ze krijgt kinderen uit opstandigheid. Er zal heus wel wat te protesteren zijn in haar leven, maar zo extreem, dat kan ik me niet voorstellen. Er zit een schakelingetje fout, vermoed ik, die haar volledig laat ontsporen. Nu moet ze verschrikkelijk boeten. Ik gun het haar niet, maar omdat haar opstandigheid haar zo onbetrouwbaar maakt, zie ik wel een risico als je haar laat lopen. Je denkt misschien dat je weet wat er in dat koppetje omgaat, maar in hoeverre weet je dat zeker?

Als je Laura H. d’r naam volledig intypt op Google, dan kom je twee gezichten tegen die allebei van Laura zijn.  Ze tonen haar gespleten opstandigheid. Je komt de vijftienjarige Laura tegen en de eenentwintigjarige Laura. De vijftienjarige wijkt extreem af van de eenentwintigjarige maar ze zijn dezelfde persoon. De eenentwintigjarige kennen we van het interview met de Koerden. Gewikkeld in doeken lijkt ze sprekend op één van mijn twee keurige, nooit iets verkeerds doende, absoluut zedige. moslima buurmeisjes. De keurigste meisjes die ik ooit gesproken en gezien heb. Elke verwijzing naar iets dierlijk-menselijks is bij hen ongeloofwaardig. Spijsvertering of geslachtsorganen of bloedsomloop; ik kan het me bij hen nauwelijks voorstellen. En zo zit Laura H. er ook bij; de zedigheid zelve. Ze moet haast wel slachtoffer zijn van slechte krachten. Dat ze twee kinderen heeft moet wel komen doordat ze verkracht is. Iets anders kan ik me niet voorstellen. Laat haar alsjeblieft vrij!

De eenentwitigjarige Laura H.

de 15-jarige Laura H.

Maar dan zie je de foto van toen ze vijftien was. Ze was toen weggelopen. Spoorloos verdwenen. Met man en macht werd naar haar gezocht en om haar met behulp van iedereen terug te kunnen vinden, werd deze foto verspreid. Hierop zie ik een heel andere meid. Een echte puber. Een verleidster die er niet vies van is. Een dochter zoals we ze graag zien hier in Nederland. Een beetje stoer. Bewust overal op afstappend. Uitdagend. Ook slim, trouwens. Maar ook verschrikkelijk moeilijk in de omgang. Een dochter waar je je als vader doorlopend ongerust over maakt, maar waar je ook zo verschrikkelijk gek op bent. Ik zou zo bang zijn dat ze een verkeerde jongen tegenkwam…

Die opstandige vijftienjarige, zit in die in zedige doeken gewikkelde jonge vrouw en moeder van eenentwintig. Mogelijk gehersenspoeld, wie weet. Als ik rechter was en ik moest de belangen afwegen tussen haar en de maatschappij, dan twijfelde ik ook. Ik denk dan aan mezelf als puber met mijn gedweep met de Rote Armee Fraction. Maar terwijl ík nauwelijks actie ondernam, ging zij wel degelijk naar de Islamitische hel op aarde. Daarom zou ik als rechter twijfelen en haar toch opsluiten. Het spijt me Laura…

Monsters herkennen

In de Bamyan vallei van Afghanistan stonden twee Boeddhabeelden.  Gebouwd in de vijfde eeuw na Christus tijdens één van de culturele bloeiperioden in de Afghaanse geschiedenis. Een tijd waarin het land, onder invloed van de zijderoute, boeddhistisch was. Immens grote Boeddhabeelden. Cultureel werelderfgoed. Dat betekent dat die beelden van iedereen op aarde zijn, maar dat de Afghanen ervoor mogen zorgen. Dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee.

Afghanistan is een land dat al decennialang geteisterd wordt door burgeroorlogen. Eigenlijk zijn het stammenoorlogen met een vleugje religie. Mijn stelling dat nationalisme en godsdienst alleen maar ellende geeft, wordt in dit land bewezen. Met behulp van veel buitenlanders lukte het één groep om uiteindelijk zo ongeveer een beetje om te winnen. De taliban deelden een tijdje de lakens uit. Niet dat het toen vrede was, maar de Taliban beheerste het grootste deel van het land. Omdat ze ook vonden dat ze de ware religie brachten, voerden ze een ware terreurcampagne uit. Vooral jonge vrouwen moesten het ontgelden. Eigenlijk alles wat het leven zo aangenaam maakt voor de mens, vonden zij verkeerd.

De Boeddha’s in de Bamyanvallei waren hen kennelijk een doorn in het oog. Op de één of andere onbegrijpelijke manier stonden die hele grote, verschrikkelijke oude Boeddha’s tussen de Taliban en hun rotsvaste religieuze overtuiging in. Ze bliezen de beelden op. Ik was diep geschokt. De wereld was diep geschokt. Maar ook machteloos. Wat kon je daartegen doen? Ik en de wereld besefte hoe kwetsbaar iets van waarde is. Weg beelden!

Nu besef ik, dat mensen die een rotsvast vertrouwen hebben in hun eigen gelijk, dit soort vernielingen aanrichten. Nazi-Duitsland kon er, bijvoorbeeld, ook wat van! Die sloopten hele steden omdat ze er de waarde niet van zagen; omdat ze gebouwd waren door Üntermenschen. Zo uniek zijn die Taliban heus niet. Ik had even het idee dat de mensheid de vernielzucht had overwonnen. Maar nee, dus. Sterker nog, de Boeddhabeelden in de Bamyan vallei waren de opmaat naar grotere vernielzucht. Strijders van IS volgden met veel genoegen het voorbeeld van de Taliban. In Irak en Syrië sloopten ze alles wat ouder was dan hun grootmoeder en meer waard was dan een geit. Allemaal spullen die van de wereld zijn en waar ze geen enkel recht op hebben. Vernielen. Het gaat zo tegen mijn gevoel in over hoe je om moet gaan met de wereld…

Ook in Afrika godsdienstfanatici. Ook daar het vernielen van eeuwenoude cultuurschatten. In Mali werden tempels gesloopt uit naam van het geloof. Vandaag staat voor het eerst zo’n vernielzuchtig personage voor de rechter. Ik ben somber. Ik denk dat het niet veel helpt. Maar toch…ik ben blij dat hij zich moet verantwoorden. Ik kijk naar zijn portret in de krant en zie niets bijzonders aan hem. Het lijkt een man die wat jaartjes doorgeleerd heeft. Hij kijkt in de camera met veel zelfvertrouwen. Maar echt iets bijzonder, nee, dat niet. Hoe graag had ik een monster in hem herkend…

Armageddon in Syrië

De wereld lijkt nogal boos op dit moment. Ik kan me haast voorstellen dat Islamitische jongeren met een wat smalle geest, massaal denken dat de Armageddon begonnen is. De grote strijd van de rechtvaardigen tegen de onrechtvaardigen. Aanslagen in Parijs en Brussel, Amerikaanse moordaanslagen met drones op Taliban- en IS leiders in Pakistan en Afghanistan. Ik kan me voorstellen dat die jongeren dat allemaal interpreteren als onderdeel van de laatste strijd. Als je dat eenmaal denkt, dat past er van alles in dat straatje. De simultane opkomst van bewegingen als IS, Al Shabab of Al Qaida. De oorlog in Libië, Yemen, Syrië, Irak en ga zo maar door. Als je gelooft in die laatste strijd, dan is het best logisch dat je je wilt aansluiten bij zo’n groep. De toekomst zal je even helemaal niets zeggen. De toekomst is immers de hemel na de overwinning van de rechtvaardigen. Jij bent een rechtvaardige!

Nederland en Europa houden niet van deze jongeren. Nederland en Europa geloven absoluut niet dat er een laatste slag bezig is. Helemaal juist niet. Ze zien ook geen rechtvaardigen en ook geen onrechtvaardigen. Nederlandse en Europese leiders zien een bedreiging van de rechtsorde en een gevoel van onveiligheid. Een aanslag hakt er bijzonder hard in bij de bevolking. Voor jongeren die zich bij IS hebben aangesloten en gehard zijn in de strijd en dan weer in het verwende Europa terugkomen is een aanslagje plegen peanuts, zo redeneert men hier. En hoewel het aantal terreuraanslagen in West-Europa heus niet het aantal aanslagen in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw overtreft, zit de angst er goed in. Parijs en Brussel heeft iedereen behoorlijk zenuwachtig gemaakt.

Harde maatregelen doen het goed bij het zenuwachtige electoraat. Nederland komt met nieuwe wetten. Nu is er een wet aangenomen die een jongere met de Nederlandse nationaliteit maar die ook een andere nationaliteit heeft, het Nederlanderschap ontneemt als hij zich bij een groep als IS aansluit. Bovendien wordt hij meteen tot persona non grata verklaard. Kortom, officieel komt hij Nederland niet meer in. Je zou zeggen; opgeruimd staat netjes. We verkleinen het risico op een aanslag en bovendien zijn we een lastig persoon kwijt…

Maar toch denk ik er genuanceerder over. Ik ben namelijk ook vader. Jongeren die naar Syrie vertrekken zijn doorgaans pubers. Jongens en meisjes rond de twintig. Dat is een leeftijd waarop je wel de trekker kunt overhalen, maar nog niet kunt beredeneren wat voor gevolgen dat heeft. Een gevaarlijke periode in je leven. Een periode in je leven waarin je in staat bent om onherstelbare schade aan te richten.

Maar, zoals gezegd, ik ben ook vader. Hun zonen en dochters zijn een beetje ook mijn zonen en dochters. Ik zie daarom mijn kinderen naar Syrië vertrekken. Ik wil dat niet. Ik denk dat ik ze nog moet beschermen. Dat moet ik ook want hun oordeel is nog troebel. Eigenlijk kunnen ze nog niet zelfstandig hun weg vinden. Maar ik kan ze niet tegenhouden om af te reizen. Mijn enige hoop is dat ze snel, ongeschonden, weer thuiskomen. Dat maakt de regering onmogelijk. De nieuwe wet van de Nederlandse regering treft de ouders het hardst.

 

75 jongens zijn gearresteerd

Sommige mensen geloven erin dat je invloed hebt op je kinderen. Dat jij, als ouder, ervoor kunt zorgen dat ze het verkeerde pad niet opgaan. Dat kan je vergeten! Natuurlijk heb je invloed want je kinderen houden van je en kinderen willen hun ouders niet teleurstellen. Maar, vaak zijn de verleidingen groter of trekt het ideaal sterker dan de liefde die ze voor jou als ouder hebben. Kinderen gaan hun eigen gang en laten jou in vertwijfeling achter.

Maar je kinderen blijven wel je kinderen. Neem mij nou. Ik hou onvoorwaardelijk van mijn zoons. Nu ze volwassen zijn even hard als toen ze nog in de wieg lagen. Mijn zoons zijn m’n alles en als het hun slecht gaat, gaat het mij slecht. Zo simpel is dat. Maar gelukkig gaat het hun redelijk voor de wind. Teveel recht voor de wind maakt het leven saai dus gelukkig deelt het leven hier en daar een tikje uit,

Als je kind iets uitvreet dan komt er veel onder druk te staan. Als je verpleegkundige dochter ineens uit liefde voor de mens een reeks lijken achterlaat; met de beste bedoelingen uit hun lijden verlost, dan is er een groot loyaliteits- en liefdesprobleem. Natuurlijk blijf je van je dochter houden, maar hou rijm je dat met wat ze gedaan heeft? Je wordt verscheurd als ouder. Mensen die er niets vanaf weten hebben hun vernietigende mening klaar terwijl jij als ouder hetzelfde gevoel voor haar houdt dat je had toen je haar kwetsbare hoofdje boven het badwater hield.

Gisteren het nieuws dat er 75 jongens zijn gearresteerd. Jongens die uit idealisme naar een land ver hier vandaan zijn getrokken om daar mee te strijden voor de perfecte maatschappij. Ik zie hun 150 radeloze ouders voor me en heb met hun te doen. Het maakt me veel milder ten opzichte van hun kinderen. Ik kan het leed van die ouders haast niet aanzien. Ze krijgen ramp op ramp te verduren en ze kunnen er niets aan veranderen. Die ouders hebben vaak alles goed gedaan; echt alles goed. Ze werden geboren in een kansarm land. Voor hun kinderen verhuisden ze naar een kansrijk land. Een land waar je vrij was en waar je kinderen kans op een toekomst hadden… Hoeveel meer kan je als ouders doen?

Die ouders hebben gezien hoe hun kinderen in eerste instantie dreigden te ontsporen maar zich, tot hun ouders’ opluchting tot de religie keerden. Daarna zal er vage onrust zijn geweest dat de religie wat doorschoot en later de wanhoop. Ouders hebben hun zonen zien veranderen in extremisten. Wat ze ook deden, niets kon hun zonen stoppen. Wat een ramp!

Gisteren kwam dus het nieuws naar buiten dat 75 jongens zijn gearresteerd. Gevangengenomen door mensen in wiens handen je je kinderen niet wenst. Ik denk dat de ouders zullen moeten berusten in het idee dat hun zonen niet meer terugkomen en dat ze een akelige dood gaan sterven. Om die ouders… Zij kunnen er niets aan doen. Om die ouders vind ik dat er geen hard oordeel mag worden uitgesproken over die 75 jongens daar in de politieke rimboe op de grens van Irak en Syrie en op de grens van leven en dood. Dat vind ik.

Maar weinigen luisteren naar mij.

Erfenis van Bush

Het enige doel dat men in Syrië mag hebben, is de oorlog eindigen. Degene die de snelste weg naar dit doel bewandelt, is de goede partij. Zelfs als daarmee een oorlogsmisdadiger, een crimineel en een heel wreed regime gesteund wordt; de oorlog moet stoppen. Wat er daarna gebeurt, zien we dan wel weer. Soms moet je concluderen dat geen enkele weg schoon is. Dat elke weg rood van het bloed ziet en dan moet je zoeken naar de meest efficiënte weg om het grote bloedvergieten te stoppen. De Russen zagen die weg het duidelijkst. Amerika en Europa doen maar wat.

Vandaag wordt mijn mening ondersteund door Issa Touma. Hij is een galeriehouder in Aleppo. Dat is de stad die op dit moment het meest te lijden heeft. Issa Touma heeft niet veel sympathie voor de tegenstanders van Assad in zijn stad. Hij beweert dat Het vrije Syrisch Leger ook oorlog tegen bevolking voert; net zo goed. De russen zien één partij in Syrië die kan winnen en dat is het regime van Assad. Met steun aan andere groeperingen, weet je eigenlijk niet wie je steunt en zorg je ervoor dat zo’n partij langer kan blijven strijden; het zorgt ervoor dat de oorlog langer duurt. Het westen steunt het vrije Syrisch Leger. Hoewel ontstaan uit de vreedzame protesten van eertijds, nu volkomen verharde en geharde strijders. Partijen die extreem oorlogsgeweld gebruiken zijn per definitie geen lekkere jongens. Ook het Vrije Syrische Leger gebruikt extreem geweld. Hoe weet Amerika zeker dat de vreedzame protesten werden opgevolgd door het Vrije Syrisch Leger? Zoals ik al zei, er mag maar één doel zijn in Syrië en dat is de oorlog beëindigen.

Moslimextremisten van IS en El Nusra zie ik als absolute vijand. Daarover zijn de mogendheden het wel eens (met mij!). Maar hoe bestrijd je dat extremisme nou het beste. Het Westen gebruikt een tactiek waarvan ze zelf al zeggen dat het niet kan werken. Ze bombarderen de militaire infrastructuur van IS. Dat doet IS wel pijn, maar ze echt verslaan, dat niet. Er zijn maar twee partijen die echt succesvol zijn tegen IS: De Koerden en Assad. De rest is kansloos. Koerden willen een eigen staat en een deel van die gewenste eigen staat wordt door IS bezet gehouden. Dat geeft de Koerden voldoende spirit om datgene terug te veroveren waarvan ze denken dat het van hun is. Aan de andere kant van IS gebied, in Syrië, is Assad de enige macht van betekenis.

Wat Amerika en Europa nu moeten gaan doen in Syrië, is volgens mij het volgende. Trek je terug uit Syrië. Het wrede regime van Assad zal daar met behulp van de Russen de oorlog gaan beëindigen. Als dat militair geklaard is, dan aandringen op een conferentie met alle partijen in Syrië zodat het land haar toekomst kan bepalen.

Wat Amerika en Europa in Irak moeten doen is de druk van Turkije weerstaan en de Koerden aan alle kanten steunen. In Irak en een deel van Syrië en wie weet een stuk Turkije, zal een Koerdische staat komen. Het Westen moet die staat erkennen als een onafhankelijke staat. De Koerden strijden er al heel lang voor.

De oorlog in Syrië moet beëindigd en IS moet verslagen; dat zijn de enige doelen in die regio. We moeten af van de erfenis van Bush; de rampzaligste president van de VS ooit.