Tagarchief: IS

Terughalen vol liefde

Ik kom uit verdachte hoek; ik ben een Gutmensch. Gutmenschen zijn niet hip. Gutmenschen zijn wereldverbeteraars die ons land in ellende storten. Ik hoor dat steeds vaker en steeds openlijker. Ik zou nog in een andere tijd leven, in de tijdgeest van dertig jaar geleden waarin men tegen van alles en iedereen die naar Nederland kwam zei: Welkom en hier heb je een huis en hier heb je een uitkering. En die tegen onze eigen bevolking stelde dat ze maar geduld moesten hebben en dat ze racisten waren als ze één en ander aan de kaak stelden. Het is niet de waarheid; zo denk ik niet en zo dacht ik niet. Ik denk dat veel van wat ik denk niets te maken heeft met of ik al of niet een Gutmensch ben. Toch voel ik me daardoor vaak in een hoek gezet. Ja, ik ben tegen de doodstraf en ik ben tegen martelen. Ook bij onmensen als Michael P. die Anne Faber zo gruwelijk vermoordde. Dat heeft helemaal niets te maken met ‘slap’. Wel met het Nederland waar ik trots op ben en waar ik graag wil wonen. Voor de Nederlandse waarden die ik wil verdedigen. Waarden die in onze wetten zijn vastgelegd of waarvan we in meerderheid zeggen dat het zo moet gaan als het hier gaat.  

Hoe fijn ik Nederland ook vind, ik zie ook wel dat de waarden die ik zo koester voortdurend bedreigd worden. Ik zie dat ik steeds alert moet zijn om juist die bedreigingen te onderkennen en te bestrijden. Niet alleen buiten mij, zelfs af en toe binnen in me. Soms wil ik het liefst mensen deporteren die andere opvattingen hebben dan ik, bijvoorbeeld omdat ze groepen mensen uitsluiten of groepen mensen minder waard achten. Maar deporteren doen we hier gewoon niet. Op zulke momenten moet ik mezelf terechtwijzen, en dat doe ik dan ook.

Pubers zijn mensenjongen die zoeken naar identiteit en hun richting in de samenleving. Dat gaat met vallen en opstaan. Soms met hard vallen en heel moeizaam weer opstaan en soms met zo hard vallen en nooit meer opstaan. Als ouder sta je volkomen machteloos want in de puberteit van je kinderen ben je in zekere zin nog steeds de stuurman, maar de puber is op de autopiloot gezet en je hebt weinig mogelijkheden om die autopiloot er weer af te halen.

Tsja….

Gisterenavond kwamen een paar pubermeiden aan het woord die in hun zoektocht naar identiteit en opvattingen over hoe verder in de maatschappij, keihard gevallen waren. Ze stelden zich destijds zo te zien de vraag: Wie ben ik en wil ik zijn als moslima. Wat ik denk is dat ze dachten dat die vraag alleen te beantwoorden was in een land waar de ‘zuivere’ (whatever this may be) islam aan de macht was. IS, dus. De meeste puberjongens die zichzelf diezelfde vraag gesteld hadden en die hetzelfde pad bewandelden zijn inmiddels dood. Veel meiden leven nog. Het antwoord op hun vraag naar hun identiteit is dat ze grotendeels allemaal tienermoeder zonder enige opleiding zijn, zich van top tot teen moeten verbergen onder doeken om zich als schaduwen door een vijandig kamp te bewegen. Dat ze nu in een omgeving leven waar zij en hun kinderen ternauwernood kunnen overleven. Maar desalniettemin lijken sommigen van hen, afgezien van de lichamelijke ontberingen, best content met deze manier van leven… en…(zo vrees ik) zouden die manier van leven graag opleggen aan iedereen in de wereld. Dat brengt mij in een enorm dilemma. Moeten we ze terug naar huis halen (wat ze graag willen) of daar, met hun kinderen, laten wegrotten. Ik denk toch maar: Zo snel mogelijk naar huis halen; er zullen altijd een paar van die mensen niet wegrotten daar in die kampen en die komen hier op de één of andere manier toch naartoe. Vol van haat. Terughalen vol liefde zal ons op den duur meer voordeel opleveren, denk ik. Hoop ik…

Twijfelaar van nature

Het is maar goed dat ik niet bij de IND werk. Ik heb last van medelijden en een hart waar ik makkelijk over strijk. Een IS-spijtoptant en ik ben zo om. Dat moet je niet hebben op zo’n post. Ik verwijt helemaal niemand iets; iedereen mag werken waar hij het best tot zijn recht komt. Echt waar. Maar ik heb last van zoiets als een gebroken hart als ik me het lot besef van die drie Engelse wichtjes van vijftien die destijds zomaar naar Syrië vertrokken. Vijftien jaar. Wat ben je dan helemaal? Kinderen. Hele domme, naïeve kinderen. Meisjes met een volkomen fout gevoel voor rechtvaardigheid. Een fout gevoel voor de verhoudingen in de grotemensenwereld. Een fout idee over oorlog en vrede. Als je vijftien bent kán je zulke stomme fouten maken. Als je vijftien bent dan kan je geen afstand nemen van de ellende die je ziet en beredeneer je het zo dat het helemaal normaal is. Bijvoorbeeld dat mensen worden onthoofd of gekruisigd. Dat maakt je nog niet tot een slecht mens. Ik heb het er zwaar mee omdat ik vader ben geweest van drie jongens die allemaal vijftien en negentien zijn geweest en ik weet hoe verschrikkelijk stom ze kunnen zijn. De wanhoop die hun ouders moeten voelen trekt als een rilling over mijn rug. Ik zie en voel de wanhoop en daarom is het maar goed dat ik niet bij de IND werk en dat ik zou moeten beslissen of Shamima Begum moet worden toegelaten in Nederland. Ik zou namelijk geen enkele twijfel kennen en haar toelaten.

Dan te bedenken dat het wicht geen spijt heeft. Tenminste voor zover ik weet heeft ze nooit gezegd dat ze oliedom is geweest door naar Syrië af te reizen. Ze heeft nooit gezegd dat ze het verkeerd vond dat mensen gemarteld werden daar in IS of dat er mensen op gruwelijke manier aan hun einde kwamen. Onthoofd of gekruisigd. Ik heb haar nooit gehoord over het verkrachten van Yezidi vrouwen die ze tot slaaf hadden gemaakt en lukraak werden verkocht in de Islamitische heilstaat. Ik heb eigenlijk nauwelijks iets van die meid gehoord. Ik weet haar naam, haar leeftijd. Ik weet dat ze kinderen heeft van Yago Riedijk. Dat er twee van haar kinderen zijn overleden en dat ze zich in lappen en doeken hult. Verder weet ik niets van d’r. Maar toch heb ik medelijden. Toch zou ik graag over mijn hart willen strijken. Een meisje nog. Een meisje met een baby.

Als tweeëntwintigjarige seks hebben met een meisje van vijftien…Ik heb daar ook over nagedacht. Daar kom ik ook al niet uit. Ik ben een twijfelaar van nature. Het is voor mijn gevoel op het randje. Het voelt niet helemaal lekker, maar om dat nou te veroordelen… Aan de andere kant… Enerzijds…Anderzijds…

Pubers kunnen dus ontsporen en Shamima Begum is daar een heel goed voorbeeld van. Maar hoe nu verder? Ze zit met een pasgeboren kind ergens in Koerdisch gebied. Ondertussen heeft Groot-Brittannië de mensenrechten geschonden door haar het staatsburgerschap af te nemen. Dat betekent dat ze stateloos is. Met z’n allen hebben we afgesproken dat dat niet mag. Geen land mag iemand stateloos maken. Shamima Begum mag en kan nergens meer heen. Een domme puber met een onschuldig kind ergens in een gevangenenkamp in Koerdisch gebied.  

Ik kan het niet aanzien als een zo jonge meid alleen maar hoopt op medelijden. Het is maar goed dat ik niet bij de IND werk. Mijn hart breekt haast als ik zo’n jonge meid zie zonder perspectief terwijl ik in staat ben om het haar te bieden… Gelukkig heb ik die macht niet en moet ik me bij mijn onmacht neerleggen.

De grens tussen denken en doen

Deze week heeft de Nederlandse minister van justitie Blok vier mensen het Nederlanderschap afgenomen. Vier mensen die naast de Nederlandse ook nog een andere nationaliteit hebben, want dat moet; een regering mag iemand niet stateloos maken. De vier zouden ergens in Irak of Syrië zijn en verschrikkelijke dingen hebben gedaan. Bovendien, en dat is eigenlijk het belangrijkste, worden de nu uitgestotenen, ervan verdacht dat ze bij terugkeer in Nederland een gevaar vormen voor onze veiligheid Ik sta hier ambivalent tegenover.

Ik ken de vier mensen niet en weet niets van hun achtergrond. Ik fantaseer erop los. Ik denk dat het jongens tussen de achttien en de vijfentwintig jaar waren toen ze uit Nederland vertrokken richting de islamitische heilstaat. Ik denk dat het jongens waren die zagen hoe wreed Assad te keer ging tegen zijn eigen bevolking. Ik denk dat de vier jongens een bijdrage wilden leveren aan de val van Assad en de bevolking aldaar wilden helpen. Ik denk dat ze het gevoel hadden dat Nederland niet hun land was. Ik denk dat ze zochten naar wie ze waren en wat ze voorstelden in ons kikkerlandje. Ik denk dat school, werk, meiden en familie niet vanzelf gingen en dat het leven een worsteling was. Dat dat eigenlijk voor ieder bijna volwassen mens geldt, konden ze zich niet voorstellen. Dat denk ik. Dan kijk ik naar mezelf als jochie van achttien en dan voel ik weer mijn hang naar extremisme om de wereld goed te doen. Voor de ideale wereld had ik graag een bommetje gelegd. Ik was daar godzijdank te laf voor. Maar ik zie ook mijn drie zonen toen ze zo rond de achttien waren. Ze liepen rond met het idee dat ze alles konden en alles wisten terwijl je als pa ziet dat hun breintjes nog niet volgroeid zijn en dat ze zich nog geen overzicht kunnen verschaffen. Dat ze zich ook nog niet voldoende kunnen inleven in een ander. Als ik op die manier kijk naar de vier bannelingen dan identificeer ik me met de vader van die jongens en dat is een slechte zet van mij… Op dat moment word ik wanhopig want ik wil mijn zoons in mijn armen sluiten. Wat ze ook gedaan hebben. Ik zal van hun daden afstand moeten nemen maar ik zou toch van ze houden want ze zijn deel van mij. Ik zou elke dag hebben gehoopt dat ze uit de klauwen van de oorlog zouden ontsnappen en veilig weer thuis zouden komen. En nu mogen ze niet meer veilig thuiskomen want hun thuis bestaat niet meer. Hun thuisland is dat land geworden waarnaar ze soms op vakantie gingen. Nederland is hun vaderland. Ex-vaderland. Als vader zou ik wanhopig zijn.

Maar ik ken die mensen niet. Ik weet niet wie die vier zijn. Het kunnen vrouwen en het kunnen mannen zijn. Geen idee. Ik moet ervan uitgaan dat de diensten hun werk hebben gedaan en dat ze bewijs hebben dat de bannelingen levensgevaarlijk zijn voor Nederland. Wellicht hebben de uitgestotenen met hun nog onvoldoende volwassen breinen dingen besloten die ze op latere leven nooit zouden besluiten. Maar ze zijn wel een grens overgegaan. Er is een verschil tussen denken dat een bom op de juiste plaats de wereldvrede dichterbij brengt en het daadwerkelijk plaatsen van de bom. Omdat ze de grens tussen denken en doen zijn overgegaan, moeten ze zwaar boeten. Het zij zo.

De twee gezichten van Laura H.

Ik zit met Laura H. in mijn maag. Ambivalente gevoelens. Ze schuurt. Als ik naar foto’s van haar kijk dan krijg ik een naar gevoel in mijn buik omdat ik iets herken in haar. Iets van mezelf. Extreme opstandigheid. Waar ik tijdens mijn puberteit vooral last van had in mijn brein, heeft zij met haar hele lijf. Ze doet dingen die ze niet menen kan, louter en alleen uit dwarsigheid. Ze neemt een partner uit protest en ze krijgt kinderen uit opstandigheid. Er zal heus wel wat te protesteren zijn in haar leven, maar zo extreem, dat kan ik me niet voorstellen. Er zit een schakelingetje fout, vermoed ik, die haar volledig laat ontsporen. Nu moet ze verschrikkelijk boeten. Ik gun het haar niet, maar omdat haar opstandigheid haar zo onbetrouwbaar maakt, zie ik wel een risico als je haar laat lopen. Je denkt misschien dat je weet wat er in dat koppetje omgaat, maar in hoeverre weet je dat zeker?

Als je Laura H. d’r naam volledig intypt op Google, dan kom je twee gezichten tegen die allebei van Laura zijn.  Ze tonen haar gespleten opstandigheid. Je komt de vijftienjarige Laura tegen en de eenentwintigjarige Laura. De vijftienjarige wijkt extreem af van de eenentwintigjarige maar ze zijn dezelfde persoon. De eenentwintigjarige kennen we van het interview met de Koerden. Gewikkeld in doeken lijkt ze sprekend op één van mijn twee keurige, nooit iets verkeerds doende, absoluut zedige. moslima buurmeisjes. De keurigste meisjes die ik ooit gesproken en gezien heb. Elke verwijzing naar iets dierlijk-menselijks is bij hen ongeloofwaardig. Spijsvertering of geslachtsorganen of bloedsomloop; ik kan het me bij hen nauwelijks voorstellen. En zo zit Laura H. er ook bij; de zedigheid zelve. Ze moet haast wel slachtoffer zijn van slechte krachten. Dat ze twee kinderen heeft moet wel komen doordat ze verkracht is. Iets anders kan ik me niet voorstellen. Laat haar alsjeblieft vrij!

De eenentwitigjarige Laura H.

de 15-jarige Laura H.

Maar dan zie je de foto van toen ze vijftien was. Ze was toen weggelopen. Spoorloos verdwenen. Met man en macht werd naar haar gezocht en om haar met behulp van iedereen terug te kunnen vinden, werd deze foto verspreid. Hierop zie ik een heel andere meid. Een echte puber. Een verleidster die er niet vies van is. Een dochter zoals we ze graag zien hier in Nederland. Een beetje stoer. Bewust overal op afstappend. Uitdagend. Ook slim, trouwens. Maar ook verschrikkelijk moeilijk in de omgang. Een dochter waar je je als vader doorlopend ongerust over maakt, maar waar je ook zo verschrikkelijk gek op bent. Ik zou zo bang zijn dat ze een verkeerde jongen tegenkwam…

Die opstandige vijftienjarige, zit in die in zedige doeken gewikkelde jonge vrouw en moeder van eenentwintig. Mogelijk gehersenspoeld, wie weet. Als ik rechter was en ik moest de belangen afwegen tussen haar en de maatschappij, dan twijfelde ik ook. Ik denk dan aan mezelf als puber met mijn gedweep met de Rote Armee Fraction. Maar terwijl ík nauwelijks actie ondernam, ging zij wel degelijk naar de Islamitische hel op aarde. Daarom zou ik als rechter twijfelen en haar toch opsluiten. Het spijt me Laura…

Monsters herkennen

In de Bamyan vallei van Afghanistan stonden twee Boeddhabeelden.  Gebouwd in de vijfde eeuw na Christus tijdens één van de culturele bloeiperioden in de Afghaanse geschiedenis. Een tijd waarin het land, onder invloed van de zijderoute, boeddhistisch was. Immens grote Boeddhabeelden. Cultureel werelderfgoed. Dat betekent dat die beelden van iedereen op aarde zijn, maar dat de Afghanen ervoor mogen zorgen. Dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee.

Afghanistan is een land dat al decennialang geteisterd wordt door burgeroorlogen. Eigenlijk zijn het stammenoorlogen met een vleugje religie. Mijn stelling dat nationalisme en godsdienst alleen maar ellende geeft, wordt in dit land bewezen. Met behulp van veel buitenlanders lukte het één groep om uiteindelijk zo ongeveer een beetje om te winnen. De taliban deelden een tijdje de lakens uit. Niet dat het toen vrede was, maar de Taliban beheerste het grootste deel van het land. Omdat ze ook vonden dat ze de ware religie brachten, voerden ze een ware terreurcampagne uit. Vooral jonge vrouwen moesten het ontgelden. Eigenlijk alles wat het leven zo aangenaam maakt voor de mens, vonden zij verkeerd.

De Boeddha’s in de Bamyanvallei waren hen kennelijk een doorn in het oog. Op de één of andere onbegrijpelijke manier stonden die hele grote, verschrikkelijke oude Boeddha’s tussen de Taliban en hun rotsvaste religieuze overtuiging in. Ze bliezen de beelden op. Ik was diep geschokt. De wereld was diep geschokt. Maar ook machteloos. Wat kon je daartegen doen? Ik en de wereld besefte hoe kwetsbaar iets van waarde is. Weg beelden!

Nu besef ik, dat mensen die een rotsvast vertrouwen hebben in hun eigen gelijk, dit soort vernielingen aanrichten. Nazi-Duitsland kon er, bijvoorbeeld, ook wat van! Die sloopten hele steden omdat ze er de waarde niet van zagen; omdat ze gebouwd waren door Üntermenschen. Zo uniek zijn die Taliban heus niet. Ik had even het idee dat de mensheid de vernielzucht had overwonnen. Maar nee, dus. Sterker nog, de Boeddhabeelden in de Bamyan vallei waren de opmaat naar grotere vernielzucht. Strijders van IS volgden met veel genoegen het voorbeeld van de Taliban. In Irak en Syrië sloopten ze alles wat ouder was dan hun grootmoeder en meer waard was dan een geit. Allemaal spullen die van de wereld zijn en waar ze geen enkel recht op hebben. Vernielen. Het gaat zo tegen mijn gevoel in over hoe je om moet gaan met de wereld…

Ook in Afrika godsdienstfanatici. Ook daar het vernielen van eeuwenoude cultuurschatten. In Mali werden tempels gesloopt uit naam van het geloof. Vandaag staat voor het eerst zo’n vernielzuchtig personage voor de rechter. Ik ben somber. Ik denk dat het niet veel helpt. Maar toch…ik ben blij dat hij zich moet verantwoorden. Ik kijk naar zijn portret in de krant en zie niets bijzonders aan hem. Het lijkt een man die wat jaartjes doorgeleerd heeft. Hij kijkt in de camera met veel zelfvertrouwen. Maar echt iets bijzonder, nee, dat niet. Hoe graag had ik een monster in hem herkend…

Armageddon in Syrië

De wereld lijkt nogal boos op dit moment. Ik kan me haast voorstellen dat Islamitische jongeren met een wat smalle geest, massaal denken dat de Armageddon begonnen is. De grote strijd van de rechtvaardigen tegen de onrechtvaardigen. Aanslagen in Parijs en Brussel, Amerikaanse moordaanslagen met drones op Taliban- en IS leiders in Pakistan en Afghanistan. Ik kan me voorstellen dat die jongeren dat allemaal interpreteren als onderdeel van de laatste strijd. Als je dat eenmaal denkt, dat past er van alles in dat straatje. De simultane opkomst van bewegingen als IS, Al Shabab of Al Qaida. De oorlog in Libië, Yemen, Syrië, Irak en ga zo maar door. Als je gelooft in die laatste strijd, dan is het best logisch dat je je wilt aansluiten bij zo’n groep. De toekomst zal je even helemaal niets zeggen. De toekomst is immers de hemel na de overwinning van de rechtvaardigen. Jij bent een rechtvaardige!

Nederland en Europa houden niet van deze jongeren. Nederland en Europa geloven absoluut niet dat er een laatste slag bezig is. Helemaal juist niet. Ze zien ook geen rechtvaardigen en ook geen onrechtvaardigen. Nederlandse en Europese leiders zien een bedreiging van de rechtsorde en een gevoel van onveiligheid. Een aanslag hakt er bijzonder hard in bij de bevolking. Voor jongeren die zich bij IS hebben aangesloten en gehard zijn in de strijd en dan weer in het verwende Europa terugkomen is een aanslagje plegen peanuts, zo redeneert men hier. En hoewel het aantal terreuraanslagen in West-Europa heus niet het aantal aanslagen in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw overtreft, zit de angst er goed in. Parijs en Brussel heeft iedereen behoorlijk zenuwachtig gemaakt.

Harde maatregelen doen het goed bij het zenuwachtige electoraat. Nederland komt met nieuwe wetten. Nu is er een wet aangenomen die een jongere met de Nederlandse nationaliteit maar die ook een andere nationaliteit heeft, het Nederlanderschap ontneemt als hij zich bij een groep als IS aansluit. Bovendien wordt hij meteen tot persona non grata verklaard. Kortom, officieel komt hij Nederland niet meer in. Je zou zeggen; opgeruimd staat netjes. We verkleinen het risico op een aanslag en bovendien zijn we een lastig persoon kwijt…

Maar toch denk ik er genuanceerder over. Ik ben namelijk ook vader. Jongeren die naar Syrie vertrekken zijn doorgaans pubers. Jongens en meisjes rond de twintig. Dat is een leeftijd waarop je wel de trekker kunt overhalen, maar nog niet kunt beredeneren wat voor gevolgen dat heeft. Een gevaarlijke periode in je leven. Een periode in je leven waarin je in staat bent om onherstelbare schade aan te richten.

Maar, zoals gezegd, ik ben ook vader. Hun zonen en dochters zijn een beetje ook mijn zonen en dochters. Ik zie daarom mijn kinderen naar Syrië vertrekken. Ik wil dat niet. Ik denk dat ik ze nog moet beschermen. Dat moet ik ook want hun oordeel is nog troebel. Eigenlijk kunnen ze nog niet zelfstandig hun weg vinden. Maar ik kan ze niet tegenhouden om af te reizen. Mijn enige hoop is dat ze snel, ongeschonden, weer thuiskomen. Dat maakt de regering onmogelijk. De nieuwe wet van de Nederlandse regering treft de ouders het hardst.

 

75 jongens zijn gearresteerd

Sommige mensen geloven erin dat je invloed hebt op je kinderen. Dat jij, als ouder, ervoor kunt zorgen dat ze het verkeerde pad niet opgaan. Dat kan je vergeten! Natuurlijk heb je invloed want je kinderen houden van je en kinderen willen hun ouders niet teleurstellen. Maar, vaak zijn de verleidingen groter of trekt het ideaal sterker dan de liefde die ze voor jou als ouder hebben. Kinderen gaan hun eigen gang en laten jou in vertwijfeling achter.

Maar je kinderen blijven wel je kinderen. Neem mij nou. Ik hou onvoorwaardelijk van mijn zoons. Nu ze volwassen zijn even hard als toen ze nog in de wieg lagen. Mijn zoons zijn m’n alles en als het hun slecht gaat, gaat het mij slecht. Zo simpel is dat. Maar gelukkig gaat het hun redelijk voor de wind. Teveel recht voor de wind maakt het leven saai dus gelukkig deelt het leven hier en daar een tikje uit,

Als je kind iets uitvreet dan komt er veel onder druk te staan. Als je verpleegkundige dochter ineens uit liefde voor de mens een reeks lijken achterlaat; met de beste bedoelingen uit hun lijden verlost, dan is er een groot loyaliteits- en liefdesprobleem. Natuurlijk blijf je van je dochter houden, maar hou rijm je dat met wat ze gedaan heeft? Je wordt verscheurd als ouder. Mensen die er niets vanaf weten hebben hun vernietigende mening klaar terwijl jij als ouder hetzelfde gevoel voor haar houdt dat je had toen je haar kwetsbare hoofdje boven het badwater hield.

Gisteren het nieuws dat er 75 jongens zijn gearresteerd. Jongens die uit idealisme naar een land ver hier vandaan zijn getrokken om daar mee te strijden voor de perfecte maatschappij. Ik zie hun 150 radeloze ouders voor me en heb met hun te doen. Het maakt me veel milder ten opzichte van hun kinderen. Ik kan het leed van die ouders haast niet aanzien. Ze krijgen ramp op ramp te verduren en ze kunnen er niets aan veranderen. Die ouders hebben vaak alles goed gedaan; echt alles goed. Ze werden geboren in een kansarm land. Voor hun kinderen verhuisden ze naar een kansrijk land. Een land waar je vrij was en waar je kinderen kans op een toekomst hadden… Hoeveel meer kan je als ouders doen?

Die ouders hebben gezien hoe hun kinderen in eerste instantie dreigden te ontsporen maar zich, tot hun ouders’ opluchting tot de religie keerden. Daarna zal er vage onrust zijn geweest dat de religie wat doorschoot en later de wanhoop. Ouders hebben hun zonen zien veranderen in extremisten. Wat ze ook deden, niets kon hun zonen stoppen. Wat een ramp!

Gisteren kwam dus het nieuws naar buiten dat 75 jongens zijn gearresteerd. Gevangengenomen door mensen in wiens handen je je kinderen niet wenst. Ik denk dat de ouders zullen moeten berusten in het idee dat hun zonen niet meer terugkomen en dat ze een akelige dood gaan sterven. Om die ouders… Zij kunnen er niets aan doen. Om die ouders vind ik dat er geen hard oordeel mag worden uitgesproken over die 75 jongens daar in de politieke rimboe op de grens van Irak en Syrie en op de grens van leven en dood. Dat vind ik.

Maar weinigen luisteren naar mij.

Erfenis van Bush

Het enige doel dat men in Syrië mag hebben, is de oorlog eindigen. Degene die de snelste weg naar dit doel bewandelt, is de goede partij. Zelfs als daarmee een oorlogsmisdadiger, een crimineel en een heel wreed regime gesteund wordt; de oorlog moet stoppen. Wat er daarna gebeurt, zien we dan wel weer. Soms moet je concluderen dat geen enkele weg schoon is. Dat elke weg rood van het bloed ziet en dan moet je zoeken naar de meest efficiënte weg om het grote bloedvergieten te stoppen. De Russen zagen die weg het duidelijkst. Amerika en Europa doen maar wat.

Vandaag wordt mijn mening ondersteund door Issa Touma. Hij is een galeriehouder in Aleppo. Dat is de stad die op dit moment het meest te lijden heeft. Issa Touma heeft niet veel sympathie voor de tegenstanders van Assad in zijn stad. Hij beweert dat Het vrije Syrisch Leger ook oorlog tegen bevolking voert; net zo goed. De russen zien één partij in Syrië die kan winnen en dat is het regime van Assad. Met steun aan andere groeperingen, weet je eigenlijk niet wie je steunt en zorg je ervoor dat zo’n partij langer kan blijven strijden; het zorgt ervoor dat de oorlog langer duurt. Het westen steunt het vrije Syrisch Leger. Hoewel ontstaan uit de vreedzame protesten van eertijds, nu volkomen verharde en geharde strijders. Partijen die extreem oorlogsgeweld gebruiken zijn per definitie geen lekkere jongens. Ook het Vrije Syrische Leger gebruikt extreem geweld. Hoe weet Amerika zeker dat de vreedzame protesten werden opgevolgd door het Vrije Syrisch Leger? Zoals ik al zei, er mag maar één doel zijn in Syrië en dat is de oorlog beëindigen.

Moslimextremisten van IS en El Nusra zie ik als absolute vijand. Daarover zijn de mogendheden het wel eens (met mij!). Maar hoe bestrijd je dat extremisme nou het beste. Het Westen gebruikt een tactiek waarvan ze zelf al zeggen dat het niet kan werken. Ze bombarderen de militaire infrastructuur van IS. Dat doet IS wel pijn, maar ze echt verslaan, dat niet. Er zijn maar twee partijen die echt succesvol zijn tegen IS: De Koerden en Assad. De rest is kansloos. Koerden willen een eigen staat en een deel van die gewenste eigen staat wordt door IS bezet gehouden. Dat geeft de Koerden voldoende spirit om datgene terug te veroveren waarvan ze denken dat het van hun is. Aan de andere kant van IS gebied, in Syrië, is Assad de enige macht van betekenis.

Wat Amerika en Europa nu moeten gaan doen in Syrië, is volgens mij het volgende. Trek je terug uit Syrië. Het wrede regime van Assad zal daar met behulp van de Russen de oorlog gaan beëindigen. Als dat militair geklaard is, dan aandringen op een conferentie met alle partijen in Syrië zodat het land haar toekomst kan bepalen.

Wat Amerika en Europa in Irak moeten doen is de druk van Turkije weerstaan en de Koerden aan alle kanten steunen. In Irak en een deel van Syrië en wie weet een stuk Turkije, zal een Koerdische staat komen. Het Westen moet die staat erkennen als een onafhankelijke staat. De Koerden strijden er al heel lang voor.

De oorlog in Syrië moet beëindigd en IS moet verslagen; dat zijn de enige doelen in die regio. We moeten af van de erfenis van Bush; de rampzaligste president van de VS ooit.

Wraak

‘Wraak’ is een individueel mensending. Iets is je aangedaan en daarvoor wil je genoegdoening. Het doel is een ander net zoveel (of meer) leed te berokkenen als jou is aangedaan zodat hij in het vervolg wel zal uitkijken om het nog eens te doen. Bovendien voelt het rechtvaardig als de dader evenzeer slachtoffer wordt als jij was. Slachtoffer zijn geeft een rotgevoel; iemand had de macht om jou iets aan te doen, iemand was sterker dan jij.

In Nederland willen we niet dat er wraak wordt genomen. ‘Verhaal halen’, bloed- of eerwraak vinden we niet goed. We hebben een aparte macht opgericht die voor ons wraak neemt; de rechterlijke macht. We leiden daarmee een oergevoel dat veel schade kan berokkenen af naar een gereguleerde vorm van wraak. Alle partijen krijgen het woord en alle partijen mogen hun kant van het verhaal doen. Uiteindelijk velt een onpartijdige een oordeel.

Wraak moet niet. Wraak is destructief en raakt ook vaak mensen die er niets mee te maken hebben. Doorgaans spelen andere zaken een rol dan datgene waarvoor de wraak genomen wordt. Onder crimineeltjes is wraak aan de orde van de dag. Omdat er op het ogenblik veel crimineeltjes in Nederland zijn wordt er veel wraak genomen. Soms zijn daar mensen het slachtoffer van die er toevallig op dat moment waren. De verkeerde wordt doodgeschoten of alle auto’s in een garage gaan in vlammen op omdat er een crimineel autootje tussen stond dat uit wraak in de fik gestoken moest worden.

Als inwoners van een land iets wordt aangedaan door mensen die zich manifesteren als inwoners van een ander land, dan moet je uitkijken. Dan borrelen wraakgevoelens net zo goed op maar dan onder de inwoners van een land ten opzichte van een ander land. Als een land wraak neemt op een ander land, dan vallen er sowieso onschuldige slachtoffers. Dat leidt weer tot nieuwe wraak en uiteindelijk tot een spiraal van geweld. We zien het steeds weer, maar niemand wil daar iets van leren. Vanuit de Gazastrook worden raketten afgeschoten op Israel. Daarop reageert Israel wraakzuchtig; met zware bombardementen. Burgers komen daarbij om.  Uit wraak worden er weer raketten afgeschoten…etcetera…

Raqqa is een door IS-criminelen bezette stad. Een stad met 140.000 inwoners. Sommigen stonden sympathiek tegenover de inname van hun stad door IS. De meerderheid niet, die willen überhaupt geen oorlog. Die willen hun eigen brood verdienen en de droom koesteren dat hun kinderen het beter krijgen dan zijzelf. Raqqa is door een handjevol criminelen uitgeroepen tot hoofdstad van IS.

  • Er wordt in een Russisch passagiersvliegtuig boven de Sinai een bom tot ontploffing gebracht. IS vertelt trots dat zij het hebben gedaan.
  • Acht criminelen schieten van alles en iedereen in Parijs dood. IS vertelt trots dat zij het hebben gedaan.

Gevolg: Raqqa wordt zwaar gebombardeerd. De burgers van Raqqa hebben daar vooral last van.

Vrijdag de dertiende

De toespraak en de maatregelen van Hollande zijn een deja vu. Ik heb dat alles al eerder gezien. In 2001 na de aanslagen in New York. De toenmalige president Bush hield een zelfde soort toespraak. Hij zou het terrorisme van Al Qaida met wortel en tak uitroeien en wie niet voor hem was, was tegen hem. Dat leverde toen heel veel ellende op omdat hij zijn woorden omzette in daden. De gedachte dat de aanslagen van afgelopen vrijdag hun oorzaak vinden in de maatregelen van toen is nog niet zo gek. Amerika begon oorlogen tegen Afghanistan en Irak. Begon een moordcampagne met drones en zorgde ervoor dat een privéleven niet meer bestaat. De oorlogen in Afghanistan en Irak werden na een snel uitgeroepen overwinning, uiteindelijk toch een nederlaag en het terrorisme is niet afgenomen, eerder toegenomen. Het terrorisme is slechts van naam verandert; Al Qaida werd IS. De toespraak van Hollande doet het ergste vrezen. Ik geef toe; hij kon niet veel anders want Frans rechts en extreem rechts staan te popelen om niet alleen de terroristen uit te schakelen, maar ook al diegenen die in de toekomst wel eens terrorist zouden kunnen worden. Het wordt dan wel kiezen tussen twee kwaden.

Politieke keuzes zijn vaak niet de meest efficiënte keuzes. Ik merk dat keer op keer. Zelfs in de meest bedreigende situaties wordt eerder voor een politieke oplossing gekozen dan voor de juiste. Een mooi voorbeeld daarvan was de economische crisis waar we nu uit aan het opkrabbelen zijn. Eigenlijk waren alle economen het er over eens; de overheid moest juist niet bezuinigen maar investeren. Dat zou de economische activiteiten aanwakkeren. Dat zou leiden tot een kettingreactie van herwonnen vertrouwen en spullen kopen. Iedereen zou ervan profiteren. Maar wat gebeurde er; Nederland had vlak voor de crisis schande gesproken van enkele landen die zich niet aan de begrotingsvoorschriften hadden gehouden. Er waren door de EU zelfs extra maatregelen getroffen om ervoor te zorgen dat de begrotingsregels nageleefd werden. Toen Nederland zelf in een economische dip terecht kwam, kon men moeilijk verkopen dat de begrotingsregels even werden opgeschort, omdat investeren op dit moment belangrijker was dan bezuinigen. Nee, het begrotingstekort mocht niet verder oplopen; dat was de regel die we zelf gesteld hadden en opgelegd aan anderen. Daarmee moest Nederland een politieke keuze maken in plaats van de juiste.

Terug naar Parijs en de aanslagen van vrijdag de dertiende. Wat zou ik het verfrissend hebben gevonden als we nu niet de harde oorlogstaal hadden gehoord van Hollande, maar als hij puur en alleen zou hebben gereageerd op datgene wat gebeurd is: Een aantal geradicaliseerde jongeren voelden zich in oorlog met Frankrijk; daarom pleegden ze gruwelijke misdaden. Vergelijkbaar met Breivik in Noorwegen. Behandel hen als criminelen!

Omdat een paar radicale jongeren een aanslag plegen ga je toch niet je grondwet verbouwen. Dat heeft gevolgen voor alle mensen in Frankrijk. Dat wil je toch niet. Die jongens zijn in oorlog tegen Frankrijk. Dat komt doordat ze lijden aan een bewustzijnsvernauwing. Ze moeten opgepakt en gestraft. C’est tout! Tuurlijk, er lopen meer jongeren rond met deze ideeen. Wees dus alert! Maar dat is toch geen reden om het oorlogsrecht te laten gelden? Hou je hoofd koel, ook in tijden van diepe crisis! Nu is het middel veel erger dan de kwaal. Als je Frankrijk superieur acht aan IS; verander Frankrijk dan niet, maar benadruk dat. Overtuiig die jongeren ervan dat je beter hier kunt wonen dan in IS!