Tagarchief: Irak

De grens tussen denken en doen

Deze week heeft de Nederlandse minister van justitie Blok vier mensen het Nederlanderschap afgenomen. Vier mensen die naast de Nederlandse ook nog een andere nationaliteit hebben, want dat moet; een regering mag iemand niet stateloos maken. De vier zouden ergens in Irak of Syrië zijn en verschrikkelijke dingen hebben gedaan. Bovendien, en dat is eigenlijk het belangrijkste, worden de nu uitgestotenen, ervan verdacht dat ze bij terugkeer in Nederland een gevaar vormen voor onze veiligheid Ik sta hier ambivalent tegenover.

Ik ken de vier mensen niet en weet niets van hun achtergrond. Ik fantaseer erop los. Ik denk dat het jongens tussen de achttien en de vijfentwintig jaar waren toen ze uit Nederland vertrokken richting de islamitische heilstaat. Ik denk dat het jongens waren die zagen hoe wreed Assad te keer ging tegen zijn eigen bevolking. Ik denk dat de vier jongens een bijdrage wilden leveren aan de val van Assad en de bevolking aldaar wilden helpen. Ik denk dat ze het gevoel hadden dat Nederland niet hun land was. Ik denk dat ze zochten naar wie ze waren en wat ze voorstelden in ons kikkerlandje. Ik denk dat school, werk, meiden en familie niet vanzelf gingen en dat het leven een worsteling was. Dat dat eigenlijk voor ieder bijna volwassen mens geldt, konden ze zich niet voorstellen. Dat denk ik. Dan kijk ik naar mezelf als jochie van achttien en dan voel ik weer mijn hang naar extremisme om de wereld goed te doen. Voor de ideale wereld had ik graag een bommetje gelegd. Ik was daar godzijdank te laf voor. Maar ik zie ook mijn drie zonen toen ze zo rond de achttien waren. Ze liepen rond met het idee dat ze alles konden en alles wisten terwijl je als pa ziet dat hun breintjes nog niet volgroeid zijn en dat ze zich nog geen overzicht kunnen verschaffen. Dat ze zich ook nog niet voldoende kunnen inleven in een ander. Als ik op die manier kijk naar de vier bannelingen dan identificeer ik me met de vader van die jongens en dat is een slechte zet van mij… Op dat moment word ik wanhopig want ik wil mijn zoons in mijn armen sluiten. Wat ze ook gedaan hebben. Ik zal van hun daden afstand moeten nemen maar ik zou toch van ze houden want ze zijn deel van mij. Ik zou elke dag hebben gehoopt dat ze uit de klauwen van de oorlog zouden ontsnappen en veilig weer thuis zouden komen. En nu mogen ze niet meer veilig thuiskomen want hun thuis bestaat niet meer. Hun thuisland is dat land geworden waarnaar ze soms op vakantie gingen. Nederland is hun vaderland. Ex-vaderland. Als vader zou ik wanhopig zijn.

Maar ik ken die mensen niet. Ik weet niet wie die vier zijn. Het kunnen vrouwen en het kunnen mannen zijn. Geen idee. Ik moet ervan uitgaan dat de diensten hun werk hebben gedaan en dat ze bewijs hebben dat de bannelingen levensgevaarlijk zijn voor Nederland. Wellicht hebben de uitgestotenen met hun nog onvoldoende volwassen breinen dingen besloten die ze op latere leven nooit zouden besluiten. Maar ze zijn wel een grens overgegaan. Er is een verschil tussen denken dat een bom op de juiste plaats de wereldvrede dichterbij brengt en het daadwerkelijk plaatsen van de bom. Omdat ze de grens tussen denken en doen zijn overgegaan, moeten ze zwaar boeten. Het zij zo.

Gekozen door een minderheid

Een klein maandje geleden schreef Derk Jan Eppink een opinieartikel in de Volkskrant waarin hij beweerde dat Hilary Clinton de arbeidersklasse was kwijtgeraakt en dat dat de reden was waardoor Trump haar in de verkiezingen verslagen had. Ik bestreed dat. Ik vind dat het ligt aan een fout kiesstelsel. In Amerika heeft men namelijk een stelsel waarbij niet per se de kandidaat wint die de meeste kiezers achter zich krijgt. In Amerika telt niet elke stem. Ik vind dat fout en velen vinden dat fout. Ik schreef daar een ingezonden brief over naar de Volkskrant en kreeg een berichtje terug van Derk Jan Eppink. Hij schreef mij dat Clinton nou eenmaal verloren heeft in een systeem dat telt. Daar was ik het me eens. Vervolgens schreef hij dat er federaal evenwicht moest zijn en dat daarom een stem in de grote lege staten veel zwaarder weegt dan in de dichtbevolkte staten. Dat vind ik achterhaald want de president is de president van alle Amerikanen. Als er een vertegenwoordiging zou moeten zijn per staat of land, zoals bijvoorbeeld in het Europees parlement, dan moet er per land een goede invloed mogelijk zijn en dan gelden andere regels. Kies je één persoon met z’n allen, dan zou iedere stem even zwaar moeten wegen. Daarom heeft Hilary Clinton geen verkiezingen verloren maar hem juist met overmacht gewonnen; het kiesstelsel zat haar dwars.

In de twintigste eeuw is het nu twee keer voorgekomen dat een president door een minderheid van de bevolking gekozen werd; de eerste keer was het een ramp voor de wereld. George W. Bush. Je mag gerust beweren dat hij IS heeft uitgevonden en dat hij Syrië en Irak heeft vernietigd. Ik zie Bush nog staan op dat vliegdekschip temidden van mariniers en andere vechtjassen in de oorlog tegen Syrië. Ik hoor nog hoe hij na een korte maar hevige strijd de overwinning opeiste. Inderdaad was de toenmalige leider van Irak foetsie en was het reguliere leger verslagen. En inderdaad waren duizenden Iraakse dienstplichtige soldaten om het leven gebracht en inderdaad had Amerika geen verliezen geleden. Op dat moment. Maar wat daarna volgde was een ongekende guerrilla. Meedogenloos. Duizenden Amerikaanse soldaten en Irakese burgers kwamen alsnog om. De Iraakse staat was arrogant vernietigd zonder dat er een plan was hoe hem opnieuw op te bouwen. Een ramp voor Irak, een ramp voor Amerika en een ramp voor de wereld. George W. Bush. Aan de macht gekomen na een verkiezingsstrijd die hij won/verloor van Al Gore. Met een minderheid van stemmen.

Nu dus Donald Trump. Was het verschil tussen Bush en Al Gore een slordige half miljoen stemmen, het verschil tussen Donald Trump en Hilary Clinton bedraagt maar liefst een slordige drie miljoen stemmen. In Nederland zou dat een klinkende overwinning zijn geweest voor Hilary Clinton. Niemand zou er meer over twijfelen. Donald Trump zou zijn mond niet meer durven opendoen; de verkiezingsnederlaag was zo groot geweest; niemand die meer twijfelde aan de legitimiteit van president Hilary Clinton. Maar zo gaat dat niet in Amerika. Door een achterhaald kiesstelsel zitten ze (maar ook ‘we’) met een president waar je het ergste van mag vrezen. Voor de tweede keer in de eenentwintigste eeuw zit de wereld vast aan een president van Amerika die niet echt gekozen is. Voor de tweede keer in de eenentwintigste eeuw mag de wereld vrezen voor haar voortbestaan. Een narcistische gek op de presidentstroon…

Derk Jan Eppink, wellicht hadden de Founding Fathers gelijk toen ze in de achttiende eeuw het kiesstelsel in Amerika ontwierpen, maar nu lijkt me het systeem volkomen achterhaald en – niet onbelangrijk – een bedreiging voor de wereld.

Israël dood, iedereen dood.

Als er één plek op aarde is waar je op dit moment niet wil wonen, dan is het wel het Midden-Oosten. Er heersen wrede leiders en de landen worden geteisterd door oorlog en geweld. Democratie is er ver te zoeken. Overleven is het daar, louter overleven. Meningen zijn in beton gegoten en het doel is de vernietiging van de partij met een andere mening of…religie. Ik heb het over Egypte waar generaal Sisi met ijzeren vuist regeert. Waar honderden mensen onder het mom van terrorisme in de gevangenis belanden. Waar gemarteld wordt en verkracht. Ik heb het over Syrië dat zijn eigen bevolking bombardeert met alles wat dood en verderf zaait maar waar de andere partijen absoluut niet onderdoen in wreedheid en waanzin. Ik heb het over Irak waar godsdienstfanatici reguliere milities vormen die andersdenkenden te lijf gaan met van alles en nog wat. Ik heb het over Afghanistan waar geen enkel mens ooit een periode van vrede heeft gekend; hoogstens een periode van afgedwongen vrede. Ik zou in die regio op aarde niet willen wonen. Echt niet.

Met één uitzondering. Er is één klein landje in die regio waar ik wél zou willen wonen. Er is één democratische oase in een tirannieke woestijn. Er is één land waar je relatief veilig een mening mag hebben en die mening ook mag uitdragen. Er is in die regio maar één land met een functionerend parlement waarin de inwoners van het land ook ‘echt’ vertegenwoordigd zijn. Dat is Israël. Gek genoeg het meest uitgekotste landje dat er in deze regio ligt, maar desalniettemin een toonbeeld van stabiliteit, rust en vreedzaamheid. Dat dat land zo verschrikkelijk uitgekotst wordt is des te vreemder omdat ‘wij’ in Nederland dat land jarenlang als onze grootste vriend hebben beschouwd. Idealistische jongeren gingen van hier massaal naar Israël om daar het land te helpen opbouwen. Om daar van de woestijn weer vruchtbare grond te maken. Het woord ‘Kibboets’ stond voor ‘vrede op aarde’ en een betere wereld. Je was trots als je kon zeggen dat je een jaar in Israël had gewerkt.

Dat is helemaal weg. Israël is de duivel in eigen persoon geworden. De nederzettingen en de (ongelijke) strijd tegen de Palestijnen in geannexeerd gebied en de strijd tegen de Palestijnen in Gaza, wordt Israël mateloos zwaar aangerekend. Joodse mensen hier in Nederland worden zonder meer geassocieerd met Israël.

Ik ben blij dat mijn Auschwitz overlevende joodse omaatje allang dood is. Is er een internationaal complot tegen joden en tegen Israël? Ze wilde er eigenlijk niet in geloven, want ze was socialiste in hart en nieren, maar ze had het er soms wel over. Ik deed dat af als onzin, maar respecteerde wat ze zei, na alles wat ze had meegemaakt. Daarom was ze er stilletjes ook blij mee dat Israël een atoombom had. Enige wraak- en genoegdoeningsgevoelens waren haar niet vreemd; als Israël vernietigd werd, dan zou de hele wereld meegaan. Israël dood, iedereen dood.

(Ik lees net van ‘Wir sind das Volk’-Björn Höcke die het Holocaust monument weg wil hebben uit Berlijn. Ik ben zo blij dat mijn omaatje dat niet meer hoeft mee te maken…)

Hoe voelt de winterse miezerregen op de Iraakse huid?

Bijna twee jaar geleden waren Josien en ik een week in Teheran. In plaats van dagelijkse columns schreef ik toen berichtjes naar mensen over de hele wereld. Zo ook naar een vrouw in Teheran. We kletsten over ditjes en datjes. In mijn geval over…eten. Zo gaat dat met mij; altijd bezig met lekkers. Langs haar neus weg mailde Najme me dat ze graag een keer voor ons wilde koken. Dat lieten Josien en ik ons geen twee keer zeggen.

Natuurlijk is de cultuur in Nederland anders dan in Iran, maar wat ons opviel was dat het ook weer zo gewoon was allemaal. We vonden onszelf terug in een land waar iedereen goed te eten had. Minder bedelaars dan in Amsterdam. Onze indruk was dat het een welvarend land was waarin wel strenge kledingvoorschriften waren, maar waar mannen en vrouwen gezamenlijk deelnamen aan het arbeidsproces. We zagen alleen al in het hotel mannen gehoorzamen aan hun vrouwelijke, voor onze begrippen, bazige chef. Iran is een eiland van stabiliteit, vrijheid, welvaart en democratie in een oceaan van kwaadaardige regimes vol oorlog en ellende. Laten we dat even vaststellen.

We werden getrakteerd op een uitgebreid diner bij Najme thuis. Een schat van een vrouw. Alleenstaande moeder van een dochter. Ook vriend Reza was er. Een gescheiden vader, zo bleek, ook van een dochter. Wij vermoedde dat Reza Najme’s liefde was. Hoewel dat in alle toonaarden werd ontkend, dachten wij er het onze van. Reza vertelde dat hij al meerdere malen een visum had aangevraagd voor Europa, maar dat het telkens werd afgewezen. Op onze vraag waarom hij zo graag een visum wilde, vertelde hij tot onze verbazing, dat hij wilde emigreren naar Europa. Want daar was alles van goud; Europa was, in zijn ogen, het paradijs.

Met Najme correspondeerde ik later verder en ook zij vertrouwde me toe dat ze wilde emigreren. Voor haar dochter. Kennelijk gaan er geruchten over het gouden Europa rond in de Wereld. Waarom zou je huis en haard, je familie en je vrienden verlaten om ergens in een koud kikkerlandje te gaan wonen? Maar de drang lijkt zo sterk! Alle argumenten worden ervoor aangedragen. Goed, de zedenpolitie is daar irritant en vernederend en je weet nooit of je het qua kleding goed of fout doet. Maar dat kan toch niet de reden zijn om te vertrekken?

Er gaan gewoon verkeerde verhalen in de Wereld rond. Vraag is waar die vandaan komen en hoe die te bestrijden. Ik lees vandaag dat veel Irakezen na een lange, gevaarlijke en barre tocht met veel plezier weer op het vliegtuig terug stappen. Ze hadden alle bezittingen in Irak opgegeven om de reis te kunnen betalen, maar eenmaal aangekomen zien ze met een klap de werkelijkheid. Niks geen luxehotel plus een hoop zakgeld om je te vermaken. Grote sporthallen met bedden op een rijtje en eten uit de gaarkeuken. De procedure om een status te krijgen duurt eindeloos en eer je partner en kinderen over mag laten komen, zijn de kinderen al haast volwassen.

En dan…hoe voelt de winterse miezerregen op de Iraakse huid? Snel weer terug naar huis dus…en kijken hoe je je gezin veiligstelt voor het onvoorspelbare oorlogsgeweld.

75 jongens zijn gearresteerd

Sommige mensen geloven erin dat je invloed hebt op je kinderen. Dat jij, als ouder, ervoor kunt zorgen dat ze het verkeerde pad niet opgaan. Dat kan je vergeten! Natuurlijk heb je invloed want je kinderen houden van je en kinderen willen hun ouders niet teleurstellen. Maar, vaak zijn de verleidingen groter of trekt het ideaal sterker dan de liefde die ze voor jou als ouder hebben. Kinderen gaan hun eigen gang en laten jou in vertwijfeling achter.

Maar je kinderen blijven wel je kinderen. Neem mij nou. Ik hou onvoorwaardelijk van mijn zoons. Nu ze volwassen zijn even hard als toen ze nog in de wieg lagen. Mijn zoons zijn m’n alles en als het hun slecht gaat, gaat het mij slecht. Zo simpel is dat. Maar gelukkig gaat het hun redelijk voor de wind. Teveel recht voor de wind maakt het leven saai dus gelukkig deelt het leven hier en daar een tikje uit,

Als je kind iets uitvreet dan komt er veel onder druk te staan. Als je verpleegkundige dochter ineens uit liefde voor de mens een reeks lijken achterlaat; met de beste bedoelingen uit hun lijden verlost, dan is er een groot loyaliteits- en liefdesprobleem. Natuurlijk blijf je van je dochter houden, maar hou rijm je dat met wat ze gedaan heeft? Je wordt verscheurd als ouder. Mensen die er niets vanaf weten hebben hun vernietigende mening klaar terwijl jij als ouder hetzelfde gevoel voor haar houdt dat je had toen je haar kwetsbare hoofdje boven het badwater hield.

Gisteren het nieuws dat er 75 jongens zijn gearresteerd. Jongens die uit idealisme naar een land ver hier vandaan zijn getrokken om daar mee te strijden voor de perfecte maatschappij. Ik zie hun 150 radeloze ouders voor me en heb met hun te doen. Het maakt me veel milder ten opzichte van hun kinderen. Ik kan het leed van die ouders haast niet aanzien. Ze krijgen ramp op ramp te verduren en ze kunnen er niets aan veranderen. Die ouders hebben vaak alles goed gedaan; echt alles goed. Ze werden geboren in een kansarm land. Voor hun kinderen verhuisden ze naar een kansrijk land. Een land waar je vrij was en waar je kinderen kans op een toekomst hadden… Hoeveel meer kan je als ouders doen?

Die ouders hebben gezien hoe hun kinderen in eerste instantie dreigden te ontsporen maar zich, tot hun ouders’ opluchting tot de religie keerden. Daarna zal er vage onrust zijn geweest dat de religie wat doorschoot en later de wanhoop. Ouders hebben hun zonen zien veranderen in extremisten. Wat ze ook deden, niets kon hun zonen stoppen. Wat een ramp!

Gisteren kwam dus het nieuws naar buiten dat 75 jongens zijn gearresteerd. Gevangengenomen door mensen in wiens handen je je kinderen niet wenst. Ik denk dat de ouders zullen moeten berusten in het idee dat hun zonen niet meer terugkomen en dat ze een akelige dood gaan sterven. Om die ouders… Zij kunnen er niets aan doen. Om die ouders vind ik dat er geen hard oordeel mag worden uitgesproken over die 75 jongens daar in de politieke rimboe op de grens van Irak en Syrie en op de grens van leven en dood. Dat vind ik.

Maar weinigen luisteren naar mij.