Tagarchief: Internet

Overspelig

Overspel? Ik heb er niets mee. Nou ja…Hoewel…misschien wat genuanceerder…fantasieën zijn er heus wel. Hoe zou het zijn om met een compleet ander opnieuw te beginnen? Hoe zou het zijn als het je nog eens overkomt dat de verliefde waas van een zeventienjarige je brein vernauwt…Hoe zou dat zijn? Maar het zal niet zomaar bij deze jongen gebeuren…deze man gaat niet zomaar een avontuur aan met een ander dan zijn eigen J. Heus niet. Ik weet het zeker; ik hou van J. We zijn samen oud geworden, we hebben kinderen gekregen en opgevoed, we hebben samen…Goed oké, laat verdere clichés maar zitten. Eigenlijk wil ik geen ander, omdat je diep in jezelf de waarheid kent; het gras dat elders groeit is weliswaar ietsje anders, maar toch over het algemeen bijna wel even groen. Logischerwijs, want laten we objectief en eerlijk zijn; mensen zijn voor negentig procent hetzelfde. Acht procent van het verschil wordt veroorzaakt door de verschillen tussen man en vrouw. Wat er dan nog over blijft…dat zijn echt de verschillen tussen ons mensen. Niets dus. Allemaal in wezen dezelfde lichamen en dezelfde geesten; We houden onszelf in stand door te eten en te drinken en te ademen en we houden onze soort in stand door te seksen en om onze kinderen te leren hoe ze zichzelf in stand moeten houden. De rest is echt bijzaak. Goed, heel veel woorden om te vertellen dat deze jongen aan het eind van de rit echt niet overspelig wordt. (zeikerd? Die laatste zinnen zijn best saai, trouwens.)

J. is op cursus en deze oudere man is alleen thuis. Als J. van huis is, dringen zich ietwat hitsige hormonen op. Hoe zit dat allemaal tegenwoordig. Mannetjes en vrouwtjes of sekspartners in andere samenstellingen, ontmoeten elkaar tegenwoordig elektronisch. Niets geen stiekeme blikken en verlegen lachjes en eindeloos om elkaar heendraaien. Tegenwoordig wordt dat voorspel overgeslagen en stoten we meteen door naar de hoofdmaaltijd. Ik lees heus wel de kranten en al zit ik zelf niet of nauwelijks op sites waar mannen vrouwen zoeken of omgekeerd of juist niet omgekeerd, ik weet heus wel wat er speelt. Dus toevalligerwijs (en dat is echt zo!!!! Ik zie je betekenisvol glimlachen zo van…jaja, toevallig…) maar toevallig kwam ik op een site waar mensen kortstondige contacten zochten. Het was wel duidelijk dat het hier grotendeels om seks ging. De onderzoeker in mij stond ogenblikkelijk op…(weer die blik in je ogen dat je me niet zomaar gelooft) en als experiment schreef ik me in met een haast vergeten e-mailadres. En toen maar bladeren op die site.

Toen zag ik d’r. Een vrouw, net even iets jonger dan ik. Met een trotse bos grijs haar. Hetzelfde opleidingsniveau als ik. Jemig…best even schrikken, want knap. Door haar foto heen zag ik haar als meisje in mijn klas op de middelbare school zitten en voelde ik een schim van mijn gene van destijds. Verlegen glimlachte ik naar d’r foto. Ik zag een leven voor me dat ik al geleefd heb. Een gelukkig leven. Het kriebelde. De knop met: ‘Een flirt sturen’ zag er zo aantrekkelijk uit. Ik drukte en voor ik het weet was het gebeurt. Tien minuten later antwoord: ‘Ik wil graag met je kennismaken; volgens mij passen we bij elkaar. Ik heet Klaartje en woon in Hilversum. Wie ben jij? Wil je een foto sturen?’ Ik wilde haar mail met een foto beantwoorden maar toen ik op de knop ‘verzenden’ drukte kreeg ik de mededeling dat dat niet kon omdat ik geen credits meer had. Die kon ik uiteraard kopen… En toen was een heel kort, geil en overspelig sprookje uit. Laten we eerlijk zijn: denk ik bij die knappe dame iets meer te vinden dan bij mijn J.? Nee, ik heb echt geen credits gekocht. Echt niet. Ik zweer het!!!

Snel Internet

Wat heeft Internet nou te maken met het schrijven van een stukje? Bij mij: Een heleboel. Internet levert mij alle informatie die ik wil hebben. Als die informatie er niet is en ik heb er wel op gerekend, dan stokt het. Vandaag is internet niet vooruit te branden. Knarsetandend probeer ik van alles. Ik type een zoekterm in op Google en vervolgens is het wachten geblazen. En nog eens wachten geblazen. En dan, heel langzaam, komt de lijst van sites tevoorschijn. Maar dat is nog geen informatie. Daarvoor moet je een site bezoeken. Wachten, wachten en nog eens wachten. Mijn maag komt ertegen in opstand. Ik voel mijn bloeddruk stijgen. Ik reset internet ik reset mijn computer. Maar het haalt niets uit. Ik word er helemaal gek van. Ligt het soms aan mijn pc. Even kijken op mijn iPad. Daar dezelfde zoekterm op Internet. Wachten en nog eens wachten en na lang wachten een antwoord. Ook daar beroerd internet. Mijn handen verkrampen een beetje. Hoe nu verder. Waarom heb ik zulk slecht en traag internet. Wie doet mij dat aan? Ik zie het misprijzende gezicht van een van mijn zoons voor me terwijl hij naar het modem kijkt dat ik van UPC heb gekregen. UPC dat tegenwoordig ZIGGO is geworden. En mijn zoon kijkt laatdunkend naar het modem. ‘Je internet is wel goed, maar dat modem is crap.’ Oké, daar ligt het dus aan. Maar meestal heb ik geen klachten. Meestal type ik ‘ramp kerncentrale’ en spoelen alle nucleaire rampen met kerncentrales zijn over me heen. Als de laatste Tsunami die de kerncentrales in Japan verwoestte. Zo snel dus.

Vandaag niet. Vandaag raak ik gefrustreerder en gefrustreerder. Ik voel me compleet gestrest. Ik wil snel Internet! Ik wil kunnen zien wat ik zoek. Ik wil informatie die ik wil. Alles! Zoals ik gewend ben. Anders geen stukjes. Zet ik helemaal niets op papier! Mensen, wat word ik daar gek van.

Goed, dan maar uit mijn hoofd. Jezus dat valt niet mee. Zonder adequate informatie bij de hand. Met een klein beetje informatie…

Nee, ik kap ermee. Vandaag schrijf ik niet veel. Zonder Internet ben ik nergens. Zonder Internet ben ik tegenwoordig alleen nog maar bezig om weer mét Internet te zijn. Met snel Internet, want ik wil ook niet wachten. Mensen die geen verandering willen, begrijp ik wel, maar het is onzin. Elke dag, elke seconde verandert de wereld. Ja kan het niet tegenhouden. Mijn kinderen zijn geboren in een tijd dat Internet er alleen nog maar was voor ingewijden. Met behulp van UNIX-commando’s kon je een heel klein beetje communiceren met een handjevol andere fanatici. Nu is Internet nergens meer weg te denken. Dat mensen weer hun straat van vroeger terug willen met een etnisch eenvormige bevolking is net zo idioot als een leven zonder Internet. Het gaat niet meer en het kan niet meer. Tegen beter weten in blijf je altijd verlangen naar die periode dat een ander voor je zorgde en alle problemen van je vandaan hield. Naar vroeger toen alles zoveel beter leek. Waarom beseffen mensen dat niet? Waarom gaan ze in zee met onbetrouwbare politici die uitsluitend op dat gevoel inspelen? Waarom?

Ik wou dat ik weer lekker snel Internet had; word ik ook een heel stuk minder chagrijnig van.