Tagarchief: hitte

Hitte

Sinds ik onbewust een dikke jas aangetrokken heb, zo rond mijn veertigste, heb ik het moeilijk met mijn interne temperatuur. Die dikke jas kan ik helaas nooit uitdoen en is een deel van mij. Tot mijn vijfendertigste was ik een dunnertje. Af en toe loop ik tegen foto’s aan van mij met een van mijn kleine jongetjes op mijn arm. Dan zie ik de persoon die ik toen aan de buitenkant was en die qua vorm verdomd veel lijkt op een van mijn volwassen zonen van nu. Hoewel ik van binnen dezelfde ben gebleven en ik het gevoel van een klein zoontje op mijn arm nog best wel kan oproepen, ben ik aan de buitenkant gewoon niet meer wie ik was, destijds. Ik rolde in die dagen met veel plezier sjekkies en rookte ze met veel smaak op. Zelfs als er kleine jongetjes bij waren. Ik zag zelf ook wel in dat dat niet echt gezond was. Voor niemand niet in ons huis. Bovendien kreeg ik er een akelig hoestje van en omdat ik ervan overtuigd was dat niemand wilde vrijen met een oudere roggelend hoestende kerel, stopte ik met sjekkies rollen en roken. Als ik het me goed herinner werd ik op de dag dat ik het roken eraan gaf, meteen tien kilo zwaarder. Die gewichtstoename zette zich voort terwijl ik, volgens mij, niet speciaal slecht of heel veel meer at dan gewoon. Ik creëerde een solide isolerende vetlaag die er met geen dieet meer vanaf te krijgen is.

In de zomer breekt die vetlaag mij wel vaak op. Het lukt me niet om af te koelen en ik zweet me een ongeluk. Op vakantie hier in het zuidelijke Ravenna heb ik er extra veel last van. Vooral ’s avonds. Alles zindert boven de dertig graden. Mijn lijf werkt als het nooit gewerkt heeft om de temperatuur op peil te houden. Maar de temperatuur wil maar niet zakken. Het laken waarop ik lig in de tent is me eigenlijk al teveel. Ik wil weg. Weg naar koelere oorden. Ik denk dat het vandaag ons laatste dagje Ravenna wordt en dat we morgen koers naar het noorden zetten.

Maar vandaag nog even genieten van al het moois dat Italië, en dan vooral Ravenna te bieden heeft. Hebben we met Giotta in Padua de start van de (heel erg vroege) renaissance mogen zien, in Ravenna zien we de geboorte van de middeleeuwen. Eigenlijk zien we hier het uitdoven van het grote romeinse rijk. De laatste stuiptrekkingen, om het zo maar uit te drukken. Nee, geen stuiptrekkingen…daarvoor zijn de half tempels, half kerken met hun prachtige mozaïeken te mooi. Toch uitdoven…want die mozaïeken hebben in de beeldende kunst niet echt navolging gehad in West-Europa. Moeilijk. Laat ik ze bekijken zoals ze zijn; wonderschoon wat betreft de kleuren en fantastisch naïef als plaatje. Gisteren hebben we de basiliek die geweid is aan St. Apollinare in Classe bezocht. Vandaag gaan we naar het centrum van Ravenna.

Nu, op dit moment – om kwart over acht in de ochtend – is het nog heel goed uit te houden. Maar als ik naar de lucht kijk en de strakblauwe hemel zie, dan weet ik dat het weer puffen, hijgen en zweten wordt…helaas. Morgen weer naar het noorden waar de hitte al lang verdreven is!

Geprivatiseerde wereldvrede

Het is op dit moment heel erg warm. Met deze hitte kun je van mij niet verwachten dat ik een beetje hoogdravende dingen ga doen. Ik ga niet in een zweterig theater zitten of wat dan ook. Ik kijk wel uit. De natuur, en mijn ongeremde lekkerbekken-gedrag, heeft me een fikse winterjas bezorgd die permanent om me heen zit. Juist op dit soort oververhitte dagen zit die me behoorlijk dwars. Lezen lukt alweer steeds beter, maar ik kamp nog met een behoorlijke after-vakantie dip. In de vakantie heb ik me helemaal lens gelezen. Heerlijk! En op de één of andere manier las ik allemaal heel lekkere boeken. Alsof de lekkere omstandigheden van de vakantie voor lekkere boeken zorgde. Vanaf het moment dat ik thuis ben, heb ik alleen nog maar boeken weggelegd. Maar dat gaat dus alweer wat beter, het lezen. Maar niet gisterenavond.

Gisterenavond zat ik in minimale kledij zwetend en amechtig hijgend achter mijn PC. Dan maar een filmpje. Een beetje hangen en staren. Met een waterfles op grijpafstand. Nee, geen moeilijke film; een niemendalletje. Een film die voorbij wandelt zonder iets achter te laten. Wat actie zo hier en daar, om je bij de les te houden en dan weer verdwijnt. Zo’n soort film. Ik kwam uit bij Iron Man 2. Dat kwam ook omdat ik ‘Nova Zembla’ niet echt goed kon verdragen. Hoe kouder het daar werd, des te warmer kreeg ik het. Bovendien zag ik model Doutzen Kroes voornamelijk in haar decolleté gefilmd. Ik ergerde me daaraan en dat is niet fijn op een zo hete dag. Het karakter dat Doutzen speelde was zo plat als een pannenkoek. Daar hielpen haar krullende lipjes en opgestuwde borsten helemaal niets aan.

Iron Man2 dus. Dat gaat over een geniale wapenfabrikant. Hij heeft een pak gemaakt waarin hij onkwetsbaar is voor een zeer gewelddadige omgeving.  Bovendien kan hij vliegen als een straaljager en is hij zo sterk als een tank. In dat ‘ijzeren’ pak overwint hij alles. Maar er is ook een groot probleem. ‘Iets’ bedreigt zijn hart en daarom heeft hij een ding in zijn borst gebouwd. Dat ding rekt zijn leven. Maar het is een niet aflatende strijd met de dood. Vraag me niet wat deze ‘ietsen’ en ‘dingen’ zijn. In de film hebben ze dat heus uitgelegd, maar bij mij ging het mijn ene oververhitte oor in en het andere weer uit. Is ook helemaal niet belangrijk. Wat wel belangrijk is, is dat er wereldvrede heerst en dat de IJzeren Man daarvoor heeft gezorgd. Overal heeft hij de oorlogszuchtige slechten bestreden zodat de vredelievende goeden het voor het zeggen kregen. De wereld zit echt heel simpel in elkaar!

In het verhaal gaat de fabrikant de strijd aan met de Amerikaanse overheid. De overheid wil de beschikking over het pak van de hoofdpersoon. Het is namelijk een wapen en wapens horen bij de overheid. Helemaal omdat wapens ook in verkeerde handen kunnen vallen. Maar trots roept de hoofdpersoon dat hij degene is die de wereldvrede heeft geprivatiseerd! Goh, dacht ik, zelfs wereldvrede privatiseren. Waarom? Van alles heeft men in de afgelopen jaren nutteloos geprivatiseerd: Het openbaar vervoer, energie, telecom. Waarom de wereldvrede?  Wat voor baat hebben we bij een geprivatiseerde wereldvrede? Dat dacht ik.  Maar ook meteen: Laat maar zitten. Het is veel te warm.

Geprivatiseerde wereldvrede…zitten we daar op te wachten?