Tagarchief: GroenLinks

Wie kan me vertellen wat het ideaal van de PvdA is?

Ik ben partijlid, dus ik zou niet moeten twijfelen over wat ik aanstaande woensdag ga stemmen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. Dat zou niet moeten. Maar toch, deze jongen is zwaar aan het twijfelen geslagen. Dat voelt niet helemaal lekker. Dat voelt als verraad. Op het moment dat je ze het hardst nodig hebt, leer je je vrienden kennen. De PvdA heeft me hard nodig want wie wil nog op ze stemmen? Juist op dat moment begint deze jongen te twijfelen. Ingegeven door het feit dat niemand meer op hen wil stemmen. Ik moet me over dat gevoel van verrader te zijn heen zetten. De partij is geen vriend. De partij is een toekomstbeeld. Waar willen we uiteindelijk naartoe met Nederland. Een ideaal. Iets om voor te leven. Op het moment dat niemand meer op de partij wil stemmen, ga je je afvragen wat dat ideaal ook al weer precies was. Dan wordt het in het geval van de PvdA in mijn hoofd best stil. Heus ik weet wel waar de PvdA traditioneel naar streeft, maar zijn die idealen niet erg uitgehold? Zijn die idealen nog wel van deze tijd? Vind ik het nog wel idealen waarvoor ik warm loop? Dat is zo moeilijk.

Mijn partij – want dat is de PvdA nog altijd wel – is een partij die briljante bestuurders heeft voortgebracht. Dat moet gewoon worden gezegd. Bijna alle tot de verbeelding sprekende bestuurders zijn PvdA’ers. PvdA-bestuurders kenmerken zich door een licht linkse koers. Ze zetten zich heus wel in voor de zwakken in de samenleving, maar dat combineren ze met veel aandacht voor de allersterksten in de samenleving. PvdA-bestuurders zijn meesters in het wegen van alle belangen en zien daardoor heel goed wat het belang is van ons allemaal. Dat maakte Van der Laan tot een typische heel erg goede PvdA bestuurder. Neem zijn top-600 plan waar met zoveel bewondering over wordt gesproken; typisch PvdA; hij beseft dat de lastige jongeren uit de top-600 de verschoppelingen der aarde zijn, maar hij ziet ook dat Amsterdam onmogelijk veel last van ze heeft. Daarom een meersporenbeleid waarmee hij de top-600 nieuw perspectief biedt en Amsterdam verlost van de ellende die ze veroorzaken. Briljant. Zulke bestuurders wil je graag hebben.

Helaas stem je maar ten dele op bestuurders. Je stemt op een politieke kleur. Een partij met ideeën. Briljante bestuurders zijn uitvoerders. Dat maakt het allemaal zo verdomde moeilijk. Als je gaat stilstaan bij de PvdA-idealen, dan klinken ze zo belegen. Zo ver afstaand van wat we als maatschappij nodig hebben terwijl we het kaliber bestuurders juist wel nodig hebben. ‘De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen’. Altijd al de leus. Maar wat klinkt hij verschrikkelijk hol. Nietszeggend. Bleek. Het is misschien wel waar de partij voor staat, maar ik wordt er nauwelijks warm van.

Van Groenlinks weet je meteen waar ze voor staan. Alleen het narcisme van Jesse Klaver houdt mij nogal tegen. Waarom stappen al die briljante bestuurders niet over naar Groenlinks? De`Dijsselbloems, de Abutalebs, de Asschers en ga zo maar door…

Ik ben aan het twijfelen geslagen en het voelt als verraad. Maar een politieke partij is iets anders dan een vriend. Een politieke partij is een idee en een ideaal waar je achter staat en waarvoor je wilt strijden. Wat is op dit moment precies het ideaal van de PvdA? Wie kan me dat zeggen?

In het slob.

Ik heb lang mijn mond gehouden over mijn partij. Mijn partij bestaat nauwelijks nog. Het lijkt wel op een bedrijf ik gewerkt heb. Op het moment dat ik in dienst trad, was de sky the limit. Na verloop van tijd werden ze als armzalige overgenomen door een ander om uiteindelijk helemaal failliet te gaan. Ben ik dan toch de kwade genius? Neem IOsys. Marktleider toen ik in dienst kwam. Op dit moment, vijftien jaar later, spartelen de allerlaatste restjes van het bedrijf nog een heel klein beetje na in SOMToday. Ze zijn niets meer, helemaal niets. Zo lijkt het ook gegaan met mijn partij.

Toen ik actief lid werd, was Wouter Bos partijleider en Lodewijk Asscher wethouder. De partij had de wind enorm mee. In de tweede kamer was de partij een factor om rekening mee te houden. In de gemeenteraad van Amsterdam hadden we (dacht ik) net geen absolute meerderheid. Nu, tien jaar later, is mijn partij volledig weggevaagd. Hij bestaat eigenlijk niet meer. We spelen hier en daar in de marge nog een piepklein rolletje; de grote burgemeesters zijn nog van de Partij van de Arbeid. That’s all!

Meteen na de desastreus verlopen tweede kamer verkiezingen werd ik door mijn partij opgebeld om te vragen hoe het er met mij, in politiek opzicht, voorstond. Ik voelde me compleet verslagen. Wat een nederlaag! De winst van Groenlinks was veel te mager om het verlies van mijn partij te compenseren. Ik constateerde dat de PvdA het tij niet mee had, maar ook dat er een tactische blunder was begaan. Die verkeerde zet heeft ons nog veel dichter naar de rand van de afgrond gebracht: De tweestrijd tussen Diederik Samsom en Lodewijk Asscher. Die strijd was louter en alleen bedoeld om de partij weer wat positief in de picture te krijgen. Het gevolg was dat de partij nog veel verder uit het zicht raakte. Als je zo’n talentvolle partijleider als Samsom hebt, moet je er alles aan doen om hem te behouden. Samen met Lodewijk Asscher had hij het gevecht aangekund met de andere partijen. Ik denk dat Asscher geen enkele moeite had gehad om achter Samsom op de lijst te staan. Die tweestrijd om het partijleiderschap was een absolute blunder. Maar had je die blunder ook kunnen voorkomen?

Nee. Dat is het juiste antwoord. Tijdens het kabinet Rutte-Asscher kwam de Partij van de Arbeid, onder leiding van Diederik Samsom in een vrije val terecht. Het aantal zetels dat de partij uiteindelijk gehaald heeft met Asscher, werd al jaren voorspeld. Dat gaf alle aanleiding om te kijken of het met een nieuwe leider beter zou gaan. Met een nieuwe leider zou er een nieuw elan kunnen komen in de partij die de partij wellicht weer aantrekkelijk zou maken. Maar Samsom en Asscher zijn broeders zonder veel verschillen. In plaats van naar een verkiezingsstrijd keken we naar een onbedoelde broedermoord. Dat was niet fraai om te zien. Dat heeft ons heel veel stemmen gekocht.

Maar, heeft de val van de partij iets met mij maken? Toch wel. Ik ben niet onschuldig. Als ik  voor de keus had gestaan zo voor de verkiezingen over hoe we met de beroerde peilingen om moesten gaan, dan had ik gekozen voor lijsttrekker verkiezingen. Voor het nieuwe elan dat de partij uit het slob moest trekken. Ik zou Hans Spekman hebben gesteund… Ik steek graag de hand in eigen boezem. Verder ben ik maar een heel klein radartje in het geheel. Dat besef ik me heus wel.

De twijfel is er…

De PvdA is mijn partij. Dat heb ik al heel vaak gezegd. Ik ben al heel erg lang lid van die club. Hoewel ik het heus niet altijd eens ben met de standpunten die gekozen werden, was dat nooit voldoende om uit elkaar te gaan. Ik heb zelfs weleens een keer wat anders gestemd, maar ik keerde altijd terug op het nest. Ik ben trouw aan mijn partij, soms op het hondse af. Ik vraag me af of het verlies van afgelopen woensdag iets in mij verandert. Mijn hart ligt bij de PvdA, maar kijk ik naar wat ik echt vind, dan pas ik veel beter bij GroenLinks. Maar GroenLinks regeert nooit. GroenLinks hoeft geen compromissen te sluiten. GroenLinks staat doorgaans langs de kant. Maar vanaf woensdag staat de PvdA langs de kant. In mijn stad heeft de PvdA vrijwel niets meer te zeggen, in mijn provincie is de PvdA nauwelijks nog vertegenwoordigd en vanaf woensdag dus ook bijna geen invloed meer in de Tweede Kamer. Alleen nog maar een doodzieke, zeer geliefde, burgemeester in mijn stad…Pas ik nog bij de PvdA?

Mijn partij moet groot zijn en moet invloed hebben, anders heb ik het gevoel dat mijn stem een weggegooide stem is. Maar wil dat zeggen dat als mijn partij een keertje stevig verliest (en dat hoort er nou eenmaal bij) en de partij daardoor minder invloed heeft, dat je dan moet weglopen? Nee natuurlijk. Maar de PvdA vecht inmiddels al vijftien jaar tegen een zeer slecht imago. Sinds Pim Fortuyn de laatste regering van Wim Kok de puinhoop van paars noemde, vecht de PvdA tegen een slecht imago. Alles wat mis gaat wordt op het conto van mijn partij geschreven. Echt alles. De partij weet altijd een leider te mobiliseren die alles desalniettemin overeind houdt: Na de nederlaag vanwege Fortuyn kwam Wouter Bos. Was Job Cohen een leider die alles redelijk bij elkaar hield, Diederik Samson wist te zorgen voor een geweldige opleving maar de gemeenten en de provincies raakten we kwijt. En ook Samsom zelf raakten we kwijt in de aanloop naar het drama van afgelopen woensdag. Geen invloed meer…dus. Het geloof dat de partij ooit weer die machtige positie kan krijgen, wankelt.

Mijn partij moet bij mijn idealen passen. Dat lijkt een open deur, maar dat is natuurlijk wel de kern. Ik ben een socialist. Ik verzet me tegen de invloed van het kapitaal; ik voel me solidair met de arbeidersklasse en mensen die het minder hebben dan ik; ik vind dat godsdienst opium voor het volk is. Dat is de basis. Maar die idealen zijn sleets. Het kapitaal is best goed beteugeld. De arbeidersklasse en mensen die het minder hebben dan ik zijn er veel, maar relatief gezien hebben ze het niet echt moeilijk; je moet van goeden huize komen om een sociaal netwerk te missen. Het dramatischte armoedegeval in Nederland is onvergelijkbaar rijk en geholpen als je het vergelijkt met de rest van de wereld. Met de komst van de islam is de PvdA godsdienst gaan omarmen… (Uit solidariteit met gelovigen in zee gaan zwemmen in een boerkini…getsie!!!!!)

Mijn partij moet het ideaal hebben om een betere wereld achter te laten. Een betere wereld is een groenere wereld. Mijn partij moet vechten voor het klimaat. Ik denk dat het niet meer de vraag is óf onze generatie een betere wereld achterlaat, maar of we überhaupt een wereld achterlaten. Een wereld waarop geleefd kan worden. Is de PvdA de goede partij om daarin de weg te wijzen?

Laat mij nog maar even nadenken over me myself and the PvdA. Je moet niet zomaar de relatie verbreken. Maar goed…de twijfel is er.