Tagarchief: film

My Cousin Rachel; een aardige film.

Nicht Rachel is inderdaad een indrukwekkend persoon. Een vrouw waarvoor je als man makkelijk valt. Ze ziet er oogverblindend uit. Donkere ogen, donker haar en een lief gezicht. Ze geeft je het gevoel dat ze er helemaal voor jou is en dat jouw welbehagen haar grootste zorg is. Ze geeft je het gevoel dat je meer bent dan je bent; dat je boven jezelf uitstijgt. Dat moeten de twee mannen waar de film ‘My Cousin Rachel’ over gaat, ook gevoeld hebben. Ze moeten ook het gevoel gehad hebben dat er in deze vrouw geen kwaad stak, hoewel één van de mannen toch gewaarschuwd had moeten zijn. Niet alles is goud wat er blinkt. Nicht Rachel heeft een duistere kant die je niet zomaar ontdekt. Pas als je helemaal in haar ban bent en amechtig wacht op haar liefde, dan slaat ze toe. Dan vergiftigt ze je langzaam terwijl ze je helemaal leegeet. Uitzuigt, als een vampier. Of zijn dat maar hersenspinsels? Het negentiende-eeuwse Victoriaanse decor van de film draagt zeker bij aan het femme-fatale gevoel dat opgeroepen wordt…maar is dat terecht…?

Rachel Weisz als de onweerstaanbare nicht Rachel

Philip vertelt zijn verhaal. Op jonge leeftijd verliest hij zijn ouders en wordt opgevoed door zijn neef. Zijn neef is als een vader voor hem. Vrouwen spelen in hun leven geen enkele rol. Later, als de hoofdpersoon al iets meer op eigen benen staat, maakt neeflief een reis door Italië en ontmoet daar de vrouw van zijn leven. Rachel. Door de brieven die de neef naar de hoofdpersoon stuurt, zien we dat er een verloop is in de liefde. In zijn eerste brieven komt neef woorden te kort om zijn liefde te beschrijven maar de stemming slaat om. De laatste brief bevat een op de binnenkant van de envelop geschreven noodoproep. Daarop reist Philip naar Italie. Maar het huis waar het stel woonde, treft hij leeg aan. Wel ontmoet hij daar de advocaat van Rachel. Die vertelt hem dat zijn neef overleden is aan een hersentumor en dat Rachel vertrokken is met onbekende bestemming.

Weer thuisgekomen blijkt dat hij van zijn neef de enige erfgenaam is. Hij erft het landgoed met alles erop en eraan terwijl de dan nog onbekende Rachel (toch zijn weduwe) niets krijgt; ze wordt niet eens genoemd. Als hij 25 jaar oud is, dan wordt hij volledig eigenaar, daarvoor heeft een voogd het laatste woord over zijn bezittingen. Maar dan wordt het bezoek van Rachel aangekondigd. Uit wraakzucht laat hij een slechte kamer voor haar inrichten en op de dag dat zij arriveert zorgt hij dat ze eindeloos moet wachten. Hij blijkt daar vooral zichzelf mee te hebben want in de stromende regen wacht hij tot het diep in de avond is. Maar dan blijkt dat ze zich heeft teruggetrokken op haar kamer en dat ze zijn diner heeft afgeslagen. ‘Als hij wil mag’ hij haar na het diner bezoeken op haar kamer. De rollen zijn daarmee helemaal omgedraaid; zij bepaalt wie wat doet en hoe hij zich te gedragen heeft. Het enige wapen dat ze heeft is haar charme. En daar valt hij voor. Meteen als hij haar ziet. Als een blok. Hij eet uit haar hand. Rachel blijkt niet alleen een uiterst aantrekkelijke vrouw, maar ook een vrije vrouw in een Victoriaanse omgeving. Ze galoppeert graag op haar paard over het Engelse platteland.

Op het moment dat hij 25 jaar oud is, vermaakt hij, verblind door liefde, zijn hele bezit aan haar. Hij vraagt haar ook ten huwelijk. Dat wijst ze af. Vanaf dat moment neemt het verhaal een duistere wending. Philip krijgt kruidenthee te drinken en wordt erg ziek. Bestaat er een verband tussen de kruidenthee en zijn ziekte? Dat kan niet anders, denk je als toeschouwer. Maar hij komt er wel weer bovenop terwijl hij steeds van haar kruidenthee te drinken krijgt. Philip krijgt aanwijzingen dat Rachel een minnaar heeft; de italiaanse advocaat. Daar lijken ook grote geldsommen naar te worden gestuurd. Maar later blijkt dat haar Italiaanse advocaat homseksueel is. Het mysterie groeit en groeit.

Toen we de bioscoop uitstapte was Josien ervan overtuigd dat we met een femme fatale van doen hadden terwijl ik het idee had dat al het slechts wat over Rachel gedacht werd hersenspinsels waren. Zelfs de noodoproep van neef uit Italie was gebaseerd op hersenspinsel want een hersentumor kan van invloed zijn op je gedachten. Josien vond dat ik net als Philip gevallen was voor Rachels charme. Laat ik dit zeggen; dat is zo, want Rachel Weisz vind ik een erg knappe, aantrekkelijke vrouw. Hoewel…haar film ‘Denial’ vond ik helemaal niets.

Al met al een leuke film. Niet eentje waar je mee blijft rondlopen, maar zeker niet onaardig.

 

Son of Saul

Vandaag in de Volkskrant een recensie en een achtergrondartikel over de film ‘Son of Saul’. Een Hongaarse film van Lásló Nemes. De film neemt ons twee dagen mee naar Birkenau. We kijken door de ogen van iemand die lid is van het Sondercommando: Twee dagen in de krochten van de hel. Dat brengt me in allerlei dilemma’s, zo’n film. Het maakt me onrustig en ik weet niet wat ik ermee moet. Eerste vraag: Moet ik hem gaan zien?

Ik ben opgegroeid met de holocaust. Dat woord kende wij niet; daarom noemden wij het anders; wij hadden het over het concentratiekamp dat oma overleefd had. Bij oma zwegen we over het kamp anders zouden we haar er maar weer aan herinneren; dat ze het meegemaakt had was al erg genoeg.

Wat we toen niet begrepen was dat oma altijd aan Auschwitz dacht. Dat het haar maat der dingen was. Dat ze daarom niet deed aan dodenherdenking; ze dacht eigenlijk altijd aan de doden.

Vlak voordat oma in de war raakte en overleed heb ik eindeloos met haar gesproken over alles wat er gebeurd was. Wat mij toen opviel was dat ze best wilde vertellen wat haar overkwam vanaf het moment dat ze gevangen gezet was in de gevangenis van het Kleine Gartmanplantsoen, maar dat dat nou juist niet was wat haar bezighield. Zij was bezig met de periode die aan haar arrestatie vooraf was gegaan.

Ze probeerde de herinnering levend te houden aan hoe ze allemaal rond de tafel zaten in dat veel te kleine huis in de Vrolikstraat. Haar vader die zoveel humor had en die een would be zakenman was, maar er niets van terecht bracht. Over haar moeder die het leven ondanks de armoede zo aangenaam en gezellig maakte. Haar broer die doof was, d’r kleine zusje die zo van zwemmen hield en behept was met een goed stel hersens. Over haar tantes en d’r ooms wilde ze vertellen. Haar strenge grootvader met de gekrulde snor en zijn stinksigaren. Over de sinterklaasavonden waar haar ongetrouwde oom voor Zwarte Piet speelde. Hoe ze in hun broek piesten van het lachen en hoe verschrikkelijk fijn ze het met z’n allen hadden.

Hele verhalen vertelde ze me over de AJC. Ze was er zo enthousiast bij betrokken. Het feit dat ze Joods was, speelde geen rol van betekenis. Dat ze strijd voerde voor de verbetering van het lot van de arbeiders. Hoe ze verliefd werd op Heiman. Dat ze samen voorop liepen in de strijd. Dat het zo verschrikkelijk fijn was om er met zijn allen te zijn. Gewoon te zijn. En ze vertelde hoe ze een strijd moest voeren om te kunnen trouwen met Heiman. Dat ze zo ongegeneerd gelukkig waren, ondanks de voelbare dreiging, toen mijn moeder geboren werd. Hoe Heiman een dagboek bij hield over elk babywindje dat mijn moeder liet. En dan liep mijn oma naar de slaapkamer en viste ze het dagboekje op. Dat dagboekje had de oorlog overleefd. En dan biggelde er een traan over haar wangen als ze me het dagboekje liet zien. De oorlog en ellende die ze in Auschwitz doormaakte viel in het niets bij wat ze verloor; nagenoeg iedereen die wat voor haar betekende. Dat raakte ze kwijt.

Son of Saul…Moet ik deze film gaan zien? Brengt deze film ons dichter bij wat er destijds gebeurd is?