Tagarchief: fascisten

Witte Onschuld lezen

Het is een tijdje stil geweest hier over Gloria Wekker. Dat betekent nog niet dat er niets is gebeurd. Ik ben namelijk haar boek ‘Witte Onschuld’ aan het lezen. Eerlijk gezegd val ik van de ene verbazing in de andere. Dan te bedenken dat ik alleen nog maar in de inleiding zit. Hoe kan ze uit bepaalde gebeurtenissen de conclusies trekken die zij trekt? Het is me echt een raadsel. Ik neem aan dat je als hoogleraar wel enige kennis van wetenschappelijke methodes hebt. Dat is niet te merken als je het boek van Gloria Wekker leest. Deze mevrouw wil de Nederlandse staat wegzetten als een stel racistische boeven die het zonder meer gemunt hebben op mensen ‘van kleur’. De verhalen die ze daarbij gebruikt ter illustratie zijn zo hemeltergend dat ik het niet kan nalaten om er iets over te zeggen.

Mevrouw Wekker moest op een dag een stukje met de metro in Amsterdam Zuid Oost. Ze zat daar zonder geldig kaartje. Daarvan was ze zich bewust, want al voordat ze instapte wist ze dat ze haar tas vergeten was. Ze ging ervan uit dat ze niet gecontroleerd zou worden. Mis poes! Ze werd wel gecontroleerd. Mevrouw Wekker zat fout, mevrouw Wekker had een kaartje moeten hebben. Maar in plaats van enige deemoed, vond ze dat de betrokken controleurs te langzaam waren met het uitdelen van de boete. Zij vond dat een drukbezet zeer belangrijk mens – zo ziet ze zichzelf het liefst – snel en adequaat geholpen moest worden. Ze ging moeilijk doen. Als je moeilijk doet in een situatie waar deemoed past, is het vragen om problemen. Dus werd de politie erbij gehaald. Als controleurs de hulp van de politie inroepen dan is er heus wel wat aan de hand, zou ik zo denken. De agenten grepen mevrouw Wekker vast en begeleidde haar naar een plek waar ze wat rustiger verhoord kon worden; zij had een overtreding begaan en niet de controleurs; die deden hun werk. De politieagenten hadden haar naar de zin van onze nephoogleraar iets te stevig vastgepakt en dus schold ze hen uit voor ‘fascisten’. Voor mij zou dat een enorme belediging zijn, voor de dienstdoende agenten ook. Dus werd Gloria Wekker afgevoerd naar het politiebureau en in de cel gestopt. Wat mij betreft helemaal terecht. Ik heb ook wel eens gedacht dat politieagenten handlangers van het fascisme waren, maar dat was in een periode dat mijn brein nog niet volgroeid was; in mijn pubertijd. Gloria Wekker was een volwassen vrouw, een hoogleraar bovendien, en had moeten en kunnen weten dat de politie het niet kan tolereren als ze uitgemaakt worden voor fascisten. Toen kwam de officier van justitie en die hoorde dat Wekker hoogleraar was. Meteen liet hij haar vrij.

De conclusie van Gloria Wekker. In de metro werken racisten die het gemunt hebben op mensen met een andere huidskleur. De controleurs gaan ervan uit dat alle gekleurde mensen geen werk hebben en niet belangrijk zijn. Dat uit zich in controles in de metro en in de trage afhandeling van het uitdelen van bekeuringen. Bovendien interesseert het de politie geen moer wie ze voor zich hebben en gooien ze vooral gekleurde mensen in de cel.

Zo bruin heb ik ze zelden gebakken zien worden. Wat een conclusie!!!! Het staat er echt: Verhaal 3. In de inleiding. Ik zou graag willen weten wie de officier van justitie was die haar vrij liet. Die man zat pas goed fout!

De Correspondent en de schande van Europa

Ik heb een abonnement cadeau gekregen op ‘De Correspondent’. Er waren bij mij al weleens artikeltjes van deze site langsgekomen, maar meer wist ik er niet vanaf. Ja, dat ze op de Weesperzijde in Amsterdam zitten. Bij mijn eerste bezoek aan de website stuitte ik op ‘Het verhaal van de dag’. Geschreven door Lennart Hofman. Het bleek een soort van gespreksverslag met een strijdster van een vrijwilligerscorps dat tegen de Russische separatisten strijdt in Oost-Oekraïne. Een soort gespreksverslag waarbij het me opviel dat de journalist nauwelijks vragen stelde die ertoe deden terwijl de geïnterviewde de ene wandaad na de andere opdiste en de meest verwerpelijke politieke opvattingen naar voren bracht. Geen goede binnenkomer van De Correspondent.

Over Oost-Oekraïne heb ik veel nagedacht en veel geschreven. Dat de MH17 neergehaald is door Russische separatisten en dat Poetin niet direct mijn politieke vriend is, wil nog niet zeggen dat de separatisten per definitie fout zijn en iedereen die met de Oekraïners meevecht, goed. Een paar dingen staan voor mij in dit hele conflict als een paal boven water:

  • De huidige regering van Oekraïne vertegenwoordigd niet het oosten van Oekraïne
  • De huidige regering van Oekraïne is even corrupt als alle vorige regeringen
  • De door Europa verheerlijking van de verdrijving van de regering van Janoekovitsj was een regelrechte staatsgreep
  • De meeste Oekraïense vrijwilligerscorpsen zijn extreemrechts.

De huidige president van Oekraïne is gekozen door het westelijk deel van Oekraïne. In het oostelijk deel werd niet gestemd. Als Oekraïne uit een Russisch oostelijk en een westelijk Oekraïens deel wil bestaan dan moeten beide delen van Oekraïne vertegenwoordigd zijn in het parlement. Dat is nu zeker niet het geval. Met recht voelen de mensen die zich etnische Russen voelen zich niet vertegenwoordigd. Ik zou me trouwens nooit vertegenwoordigd voelen door parlementariërs die regelmatig voor het oog van de wereld met elkaar op de vuist gaan. De laatste verkiezingen hebben fascisten in het parlement gebracht die niet in het woord geloven, maar wel in geweld. Elk ‘fout’ standpunt wordt met geweld en intimidatie in de kiem gesmoord.

Een ander woord voor Oekraïne is corruptie. De corruptie lijkt nauwelijks te bestrijden. Van hoog tot laag laat iedereen zich zwart betalen. Ook de huidige president schijnt door corruptie en vriendjespolitiek buitensporig rijk te zijn geworden. Met het vingertje wijzen naar andere Oekraïense politici is een gotspe van de bovenste orde.

Janoekovitsj was door verkiezingen in HEEL Oekraïne aan de macht gekomen. De man was Rusland goed gezind. Dat wisten de Oekraïners en toch stemden ze op hem. Daarmee was Janoekovitsj een democratisch gekozen president. Als je een democratische president met geweld afzet, dan pleeg je een staatsgreep. Dat gebeurde dus ook op het Maidan-plein. Met voorop in de strijd fascistisch-nationalistische vrijwilligerscorpsen. Dat er Europese leiders dit proces stonden toe te juichen is een schande waar Europa mee moet leren leven.

Van andere artikelen op de Correspondent site werd ik, trouwens, niet zo boos!

Oud-Spanjestrijders in het Reina Sofia museum

(Geschreven op 5 mei 2016 in Madrid)

Gisteren bezochten we het museum Reina Sofia. Een indrukwekkend museum met indrukwekkende doeken. In de eerste plaats de Guernica van Picasso.

Gisteren stond ik dus voor het origineel. In een zaal speciaal gewijd aan dit schilderij. De entourage deed me heel erg aan de Nachtwacht denken in het Rijks. Dit schilderij vertegenwoordigd voor Spanje meer dan alleen een mooi schilderij. Dit schilderij is Spanje. De oorlog en ellende die het land heeft doorgemaakt tot diep in de jaren zeventig. In het Reina Sofia museum wordt de kunst in verband gebracht met de moderne geschiedenis. Fascinerend!

In een van de zalen naast de Guernica hing in een hoekje een aquarel van Jesus Molina Garcia de Arias. Een aquarel die me aan het denken heeft gezet over onze beeld over ‘die’ tijd. In 1936 woedde er een burgeroorlog in Spanje. Er zat een democratisch gekozen regering. De fascisten, onder leiding van Franco, deden een staatsgreep en wilde een fascistisch regime vestigen. De regering, de republikeinen, verzette zich daartegen. De republikeinen waren socialisten. De strijd tegen de fascisten inspireerden honderden buitenlandse socialisten om te helpen in de strijd. Zij trokken massaal naar Spanje om zij aan zij te strijden. Oud- Spanje strijders waren onze helden die streden tegen het fascisme in Spanje. Daarom was het zo verschrikkelijk onrechtvaardig dat deze helden het Nederlands staatsburgerschap werd afgenomen omdat ze in vreemde krijgsdienst waren getreden.

Op de aquarel geschilderd door de eerdergenoemde kunstenaar met de lange naam, een vrachtwagen met daarop strijders. De rode vlaggen doen vermoeden dat het hier om socialisten en communisten gaat. De Nederlandse vlag geeft aan dat het om Nederlandse socialisten gaat. De vrachtwagen staat vol mannen. Mannen met geweren. Ze schieten in alle richtingen. Zelfs vanuit de bijrijdersstoel. Dat moeten dus die Nederlandse helden zijn die tegen het fascisme streden! De titel van de aquarel: La España que no quieren conocer. In het de vertaling eronder: The Spain they don’t want to know about. Dat werpt dus een heel ander licht op die strijd van onze helden. Datgene waar de Spanjaarden niets van willen weten. De Spanjaarden wilden onze helden helemaal niet. Is het dan soms een fascistische schilder? Of dachten Spanjaarden er zo over? Wie zal het zeggen…

Jesus Molina Garcia de Arias

Zijn helden altijd helden? Ik vraag het me af. Zat Spanje wel te wachten op onze strijders tegen het fascisme? Hebben ze de strijd, die zoveel ellende gaf, niet onnodig gerekt? Toen hadden ze het idee dat de strijd gewonnen kon worden…Maar uiteindelijk heeft het de strijd vooral gerekt. Moeilijke zaak.

Dat zet je meteen aan het denken over de islamitische jongens en meisjes die naar Syrie zijn vertrokken. Ze trekken net zo goed ten strijde tegen een wrede heerser maar wij beschouwen hen niet als helden. Zij worden in onze media afgeschilderd als godsdienstwaanzinnigen. Levensgevaarlijk. Maar zijzelf zullen voor een groot deel dezelfde ideeën hebben gehad als als onze Spanje strijders van toen.

De grens tussen held en vijand is flinterdun. Dat is mij wel duidelijk. Heldendom kan hier iets heel anders betekenen dan elders en de geschiedenis moet steeds worden herschreven. Geschiedenis is interpretatie van het verleden. We lachten ons destijds dood om Rusland en China waar figuren in de geschiedenis naar believen van het regime (vonden wij) helden werden of despoten of gewoon uit de geschiedenisboeken verdwenen.

Dat is geschiedenis. De kern van geschiedenis. Er vinden gebeurtenissen plaats in het verleden en later wordt daar de waarde van bepaald. En naarmate het wereldbeeld van mensen die gezag hebben, verandert, verandert ook de geschiedenis.

Kunst nuanceert je ideeën over het verleden!

Open deuren en holle frasen van mijn PvdA

Mijn eigen partij valt me zwaar tegen. Ik zie de PvdA weer in dezelfde val trappen als enkele jaren geleden. Toen moesten we stemmen over een Europese grondwet. Wilden we die grondwet of niet. De campagne die toen werd gestart was slecht. Met holle kreten en een beetje angst zaaien werd het volk gevraagd om voor de wet te stemmen. Dat werd een keihard ‘Nee’ dus. Grote woorden, maar vooral holle woorden, helpen niet als je mensen wilt overhalen ergens voor te zijn. Zeker mij niet. Vervelend, want ik draag mijn partij een warm hart toe. Met holle frasen en open deuren win je geen verkiezing. In dit geval bevestigt dit juist dat je tegen dat verdrag moet zijn!

Ik wil argumenten! Voors en tegens. Dan kan ik een afweging maken. Zo wil ik die afweging maken. Klinkt misschien een beetje arrogant, maar dat is mijn weg. De PvdA stuurt mij inhoudsloze mails over het referendum. Ze gaan ervan uit dat elk weldenkend mens voor dat associatieverdrag is en dat wij, PvdA’ers, dat alleen maar hoeven over te brengen. Wij zijn toch voor vrijheid en democratie? Ik krijg het ene mailtje na het andere over het onderwerp: ‘Meer veiligheid, meer democratie en meer stabiliteit. Dat is goed voor Nederland, Europa én Oekraïne. Daarom ga ik voor het samenwerkingsverdrag met Oekraïne stemmen en hoop ik dat jij hetzelfde doet.’ Staat er in het mailtje dat Kirstin Meijer mij stuurt namens de PvdA. Zie ik er zo dom uit?

Is de bewering van Kirstin Meijer waar? Komt er meer veiligheid, democratie en stabiliteit, als ik voor dat associatieverdrag stem? Waarop baseert ze deze gedachte? Ze schrijft dat ze veel contact heeft met jonge sociaaldemocraten in Oekraïne… Wat willen die jonge Oekraïense sociaaldemocraten, juist ja: meer veiligheid, democratie en stabiliteit…

Kirstin Meijer en jonge sociaaldemocraten: Ik wil ook dat er in Oekraïne meer democratie, een eind aan de burgeroorlog en een eind aan de corruptie komt. Help ik jullie daarbij als ik voor dat verdrag stem? Hoezo dan? Die hele burgeroorlog is begonnen om dat verdrag. Zonder dat verdrag geen burgeroorlog. De democratisch gekozen leiders van toen wilden het verdrag dat door de (zeer discutabel aan de macht gekomen) leiders van daarvoor gesloten was, niet bekrachtigen. Zo zat dat toch? Daarna grote demonstraties; daarna geweld; met fascisten in de voorhoede… Zo is dat toch gegaan. En toen stond ineens Guy Verhofstadt met zijn kornuiten op dat plein de massa toe te spreken. Daarmee verdiepte hij de kloof tussen Oekraïners en Russen en kwam de oorlog pas goed op gang. Een aanzienlijk deel van de bevolking moet helemaal niets hebben van dat verdrag. Poetin wil dat niet, maar ook een heel groot deel van de Oekraïense bevolking wil geen associatie met Europa. Een aanzienlijk deel van Oekraïne wordt van oudsher bewoont door Russen. Hoef je met die mensen helemaal geen rekening te houden?

Het associatieverdrag brengt meer oorlog en verdeeldheid in Oekraine! Daar heb ik argumenten voor.

PvdA stuur me argumenten in plaats van holle frasen en open deuren om voor dat verdrag te zijn!