Tagarchief: erdogan

De aard van democratie

Eén van de ingewikkeldste dingen in de democratie is dat de meerderheid niet altijd beslist. In een democratie moet namelijk de minderheid worden beschermd.  Het regeren van een democratisch land en het toezicht op die uitvoering, wordt gedaan op basis van meerderheid. Het handhaven van de rechten van minderheden wordt gewaarborgd door de rechterlijke macht. Ook als de meerderheid rechten wil schenden of rechten wil ontnemen aan minderheden. Voor de wet is iedereen gelijk en de rechterlijke macht ziet daarop toe. Daarom zijn deze twee machten streng gescheiden en moet de rechterlijke macht bij een conflict tussen de twee (drie) machten uiteindelijk aan het langste eind trekken.

In sommige landen die ons, om wat voor reden ook, na aan het hart liggen, is de rechterlijke macht onderhorig gemaakt aan ‘democratische’ regels. Dat leidt naar dictatuur en onbezonnen en verschrikkelijke besluiten en uiteindelijk het einde van de democratie. Als de meerderheid alle tegenspraak uitsluit dan is er sprake van een door het volk goedgekeurde tirannie en zal de lust om tegenstand te bieden, en dus de uitgevoerde macht te controleren, verdwijnen als sneeuw voor de zon. Een kliek van gelijkdenkenden krijgt het dan voor het zeggen en helaas, de mens is vaak geneigd tot het kwaad als hij te veel macht krijgt en er niemand tegenwicht biedt. Hoedt u daarom voor het uithollen van de trias politica!

Turkije is een voorbeeld van een democratie in verval. Wat heet verval; de democratie is een ruïne. Dramatisch. Niet alleen is de rechterlijke macht gesloopt, maar ook de oppositie is in het gevang gesmoord. Met stevige hand regeert Erdogan als onbetwist dictator terwijl hij zijn macht vooralsnog ontleent aan een meerderheid van het volk. Die meerderheid ziet elke poging tot oppositie als een aanval op hun leider en ze zien elke maatregel om een minderheid in bescherming te nemen als een frontale aanval op de veiligheid. Turkije is geen democratisch land meer, terwijl ze dat wel was.

Afgelopen zomer werd er in Turkije een referendum gehouden om de laatste hindernisjes voor een totale dictatuur uit de weg te ruimen. Daarvoor gingen leden van de Turkse regeringskliek naar Turkse kiezers in het buitenland. Ook dus in Nederland. Op dat moment was het in Nederland verkiezingstijd. In verkiezingstijd wil men zich graag stevig profileren. Voor iedere democraat is de huidige Turkse regering de vijand. De relatie met Turkije en een deel van de van oorsprong Turkse Nederlanders is op z’n minst gezegd, gespannen. Moet Nederland ervoor zorgen dat een regeringskliek van een dictatoriaal bestuurd land hier, voor een intimiderend deel van de Turkse Nederlanders die weinig op heeft met democratie, te gaan pleiten voor het afschaffen van de laatste barrières voor de vestiging van de absolute tirannie? Onze voltallige tweede kamer (in verkiezingstijd), minus twee, was het er roerend over eens; die Turkse regeringskliek komt er niet in. En aldus geschiedde.

Naar nu blijkt, had Nederland, volgens de Nederlandse wet, gewoon de vertegenwoordigers van de Turkse dictator moeten ontvangen en had Nederland de bijeenkomsten met die Turkse leiders moeten laten doorgaan. Ik vond toen ook dat die Turken wel een toontje lager mochten zingen en dat die ministers terecht waren teruggestuurd. Maar…dat zou wel eens de eerste stap kunnen zijn naar de teloorgaan van de Nederlandse rechterlijke macht. Iedereen is gelijk voor de wet, zelfs als je een Turkse minister bent en voor een tiran komt pleiten., Toch nog maar eens over nadenken. De vrijheid van vergadering is een namelijk een groot goed.

De neven en nichten van Özkan Akyol

Ik kijk elke zondag naar ‘De neven van Eus’. Ik vind het een leuk en onderhoudend programma. Het laat niet alleen zien hoe enorm uitgebreid de familie van Özkan Akyol is, maar ook hoe het land Turkije op dit moment functioneert. Het is duidelijk dat hij niet een objectief beeld schetst, maar een beeld vanuit hemzelf en zijn neven (en nichten). Ik vind het fantastisch als Akyol ‘ergens’ in Turkije aankomt en één van zijn neven of nichten tegenkomt. ‘Heb ik je weleens eerder gezien?’ is altijd de vraag nadat ze elkaar een paar fikse zoenen hebben gegeven. In onze cultuur is dat raar. Je gaat pas zoenen als je een band hebt en een familieband is niet direct een band die bepaalt of je elkaar zoent of niet. Wij houden het liever bij handenschudden als we iemand nog nooit (bewust) hebben gezien.

Natuurlijk komt er politiek kijken in de serie. Turkije is een gepolitiseerd land. Bovendien hoort Özkan Akyols in Turkije wonende familie tot een religieuze minderheid; ze zijn alevieten.  Een soort van milde sjiieten. Op dit moment lijken soennieten en sjiieten elkaar even erg te haten als vroeger socialisten en communisten bij ons. Die haat geldt in de moslimwereld maar Nederland behoort niet tot die wereld. In Nederland behoort vrijwel iedereen tot een religieuze minderheid; onze meerderheid is (denk ik) areligieus. Ons zal het hier worst wezen of je soenniet of sjiiet bent. Ook jood of gereformeerd; het kan ons niet bommen. Iedereen is vrij om een relatie met zijn eigen God aan te gaan of niet. Sterker nog, in Nederland ben je vrij om te geloven en te denken wat je wil. Met inachtneming van de zeer ruime regels mag je je godsdienst ook gezamenlijk vieren; doen we niet moeilijk over. Dat geeft vrijheid en we houden van vrijheid. Ik hou van vrijheid.

De afgelopen uitzending over zijn neven, streek Akyol neer in Antalya. Zeg ik Antalya dan denk ik all-inclusive. Zeg ik all-inclusive dan denk ik all-you-can-eat. Zeg ik all-you-can-eat dan denk ik: Niet naartoe gaan, Frits; je wilt het wel, maar voor jou is dat heel erg ongezond. Gelukkig wil Josien er niet naartoe en daarom ga jij er niet naartoe. Maar soms denk je: eventjes jezelf helemaal lekker laten verwennen in Antalya; niets hoeven en niets moeten maar wel lekker eten; de hele dag door… Maar wat bleek tijdens de uitzending van afgelopen zondag; het ging helemaal niet goed met het toerisme in Antalya. Hotels en all-inclusives bleven leeg. Eén van Akyols neven had jaren gespaard om zijn eigen all-inclusive gelegenheid te beginnen. Hij had zelfs al een locatie op het oog. Dicht bij zee. Echt een mooie locatie. Maar de eerste hoteleigenaren begonnen failliet te gaan en daarmee vervloog ook de droom van neef Akyol. Zolang dictator Erdogan de scepter zwaait zal het met de toeristen alleen maar slechter worden, werd verteld. Want: Erdogan laat gescheiden stranden voor mannen en vrouwen maken (wie wil daar nou op vakantie gaan!); hij bedreigt Duitsers en Nederlanders (want fascisten…?) en schiet Russische vliegtuigen neer (en daarmee de Russische eer). Daarmee help je de toeristensector niet verder.

Kennelijk mogen de neven van Akyol dat niet zo zeggen. Turken in Nederland die liever dictator Erdogan hebben dan onze liberale vrijstaat, bedreigen Özkan Akyol omdat hij constateert dat onder Erdogan de welvaart uit Antalya wegvloeit. Dat stuit bij mij op onbegrip; zij proberen Akyols, en daarmee mijn, vrijheid in te perken. Het ergste is dat ik geen enkele manier weet om deze achterlijken aan te pakken zonder dat ik iets van mijn eigen vrijheid inlever.

Vluchtelingenstroom uit Turkije…

Erdogan heeft niet de uitslag gehaald die ik verwachtte. Ik had het idee dat hij een ruime overwinning zou halen. Alles heeft hij uit de kast gehaald om dat te bereiken. Hij sloot de oppositie op, maar dat had nauwelijks invloed. Hij keerde zich fel tegen Europa, het leverde hem weinig op. Hij begon een nietsontziende oorlog tegen binnenlandse minderheden, het hielp hem niet veel. In Turkije zag men wat voor afschrikwekkend man hij was. Een dictator van het eerste uur die nietsontziend zijn wil zou gaan opleggen. Die van Turkije een ander land wilde maken dan menigeen wil. Een dictatoriaal geleid land waar de islam een overheersende rol speelt. Waar oppositie niet geduld wordt en waar minderheden bestreden worden. Worden ze niet bestreden, dan toch minstens zwaar onderdrukt. Kortom, een land waar je normaal gesproken niet wil wonen.

Ik durf te beweren dat de meeste Turken zo’n land helemaal niet willen maar dat het hun door buitenlandse krachten is opgelegd. Als de overwinning zo nipt was, dan betekend dat, dat iets de doorslag heeft gegeven. Ik denk dat je die kanteling ten gunste van Erdogan gerust kunt zoeken in West-Europa. Mensen met een Turkse culturele achtergrond hebben onterecht gebruik gemaakt van hun stemrecht en hebben Turkije opgezadeld met een nietsontziende dictator die er niet voor terugdeinst om met ijzeren vuist de oppositie te vermorzelen.

Ik gun Turkije een betere regering en ik betreur het verschrikkelijk dat mijn landgenoten dit een ander land hebben aangedaan. Ik schaam me er haast voor, maar wat kan ik eraan doen? Die twee procent van de stemmen die nodig waren om Erdogan’s ambitie te stoppen is, in mijn ogen illegaal, uit Nederland en Duitsland te niet gedaan. Ik heb er weliswaar geen onderzoek naar gedaan, maar uit cijfers van de Volkskrant blijkt dat vijfenzeventig procent van de mensen die hier, zeer ondemocratisch, mocht kiezen voor het referendum in Turkije, heeft ‘ja’ gestemd. Trekken we dat door naar Duitsland, België en Frankrijk, dan moeten die stemmen doorslaggevend zijn geweest. Vijf procent van de stemmen komt, naar verluidt, uit het buitenland. Vijfenzeventig procent van vijf procent is een zeer ruime drie procent. Zonder de Turken die wonen en werken, leven en sterven, trouwen en kinderen krijgen in West-Europa, zou Erdogan het referendum verloren hebben. Zij hebben een dictator in het zadel geholpen waar ze zelf geen last van hebben.

Ik ga een somber toekomstbeeld scheppen. Erdogan gaat de doodstraf invoeren. Ook daarover zal een referendum gehouden worden. Ook dat zal de tiran met behulp van buitenlandse krachten winnen. Allereerst zullen de Koerden eraan moeten geloven, daarna de Güllenbeweging. Ik verwacht een stroom executies. En dan wordt de oppositie pas echt bang en een grote vluchtelingenstroom komt op gang. Kleine bootjes die ’s nachts de oversteek wagen naar Griekenland. Europa zal opnieuw worden overstroomd door vluchtelingen. Nu geen Syriërs meer, maar Turken.

Zorgen

Onbegrijpelijk! Je woont hier in Nederland en je bent bereid om een ander land op te zadelen met een dictatuur. Of, net zo goed andersom, je bent bereid om een ander land juist geen dictatuur te gunnen. Als je in Nederland woont moet je niet eens de neiging hebben om voor of tegen iets in een ander land te stemmen; wat er daar ook gebeurd, jij hebt er geen last van. Heus, je mag je best verwant voelen met een ander land. Je kan zelfs zeggen dat het jouw natiestaat is…maar voor dat land de toekomst helpen bepalen, vind ik absoluut ondemocratisch. In een democratie bepaalt het volk zelf door wie het geregeerd wordt. Als jij, of je voorouders hebben gekozen voor Nederland, dan heb je het recht om je zegje te doen over wie ons in Nederland regeert. Als je in Nederland woont, zonder de intentie om heel snel terug te gaan, dan moet je niet stemmen in Turkije. Je hebt er niets te zoeken. Als je het recht hebt om mee te beslissen over wie je regeert in het land waar je woont, dan moet je geen recht hebben om mee te beslissen over wie regeert in het land waar je niet woont. Dat is een morele kwestie, geen juridische kwestie.

Voor heel veel mensen die zich Turk voelen, zal de democratie een meter aan hun reet roesten. Zij willen vooral een sterke leider voor een land waar ze niet wonen. Ze willen een sterke leider waar zij nooit last van zullen hebben. Nationale trots lijkt ineens een toverwoord. Ze willen iemand die de nationale trots kan opschroeven. En daarmee hun eigen trots. Daarvoor willen ze heel ver gaan.

Voor het eerst in mijn leven voel ik me niet meer helemaal veilig in Nederland. Ik heb het gevoel dat er een vijfde kolonne is. Dat we een vijand in het land hebben die door Erdogan gemobiliseerd kan worden. Die het echt op mij gemunt heeft. Ik moet me sterk beseffen dat mensen met een Turkse achtergrond in Nederland voor een groot deel vredelievende, fijne mensen zijn die dit niet laten gebeuren, maar ik ben daar helemaal niet gerust op. Ik besef me ook hoe machteloos ik ben. Ik hou van de manier waarop men in Nederland met mensen omgaat en ik besef dat als ik andermans vrijheid aantast ik tegelijkertijd mijn eigen vrijheid aantast. Ik wil niets van mijn vrijheid inleveren; helemaal niets. Ik wil dat ik als minderheid (want iedereen behoort van tijd tot tijd tot een minderheid) gerespecteerd wordt. Ik wil geen deportatie van fout denkende Nederlanders met een Turkse culturele achtergrond. Ik wil ook niet dat Turken met een Nederlands paspoort hun paspoort moeten inleveren. Dat lost allemaal helemaal niets op.

Mustafa Yeneroglu in Duitsland of Mustafa Aslan in Nederland zijn wolven in schaapskleren en ik vrees het ergste. Hoe Erdogan ons ook bedreigt, zij zien dat anders…Gaan jullie maar lekker slapen…

Ik weet het gewoon niet. Ik heb geen oplossingen. Even niet. Maar ik maak me wel hele grote zorgen.

Nederlanders bepalen de koers in Turkije…

Moet je wel willen stemmen voor de regering van een land waar je niet woont? Waar je eigenlijk nooit zal wonen. Hooguit als bejaarde. Moet je dat wel willen? Is dat moreel verantwoord? Wie geeft jou het recht om de koers te bepalen van een regime waar je part noch deel aan hebt, waar je last nog profijt van hebt. Is dat niet  ondemocratisch? Woon en werk je tijdelijk in het buitenland dan is dat een ander verhaal. Maar als je elders woont, werkt en leeft en hoogstens een droom koestert van ooit weer terug naar een land waar je nooit was, dan moet je niet kunnen meebeslissen over de koers die dat land vaart?

De AK-partij van Erdogan bepaalt de koers in Turkije.  Niet in Nederland (godzijdank). Het is aan de Turken om te kiezen welke partij ze welke macht willen geven; daar hebben wij niets mee te maken. Ik ben democraat. Ik vind wel dat Erdogan veel kwaads aanricht in Turkije. Ik denk dat het land afglijdt. Ik denk dat Turkije vervreemd van de wereld en dat Turkije landen met harde hand van zich af stoot. Erdogan en zijn partij laten zich inspireren door een racistische vorm van nationalisme en laten zich leiden door het narcisme van Erdogan. Nationalisme geeft de mens wellicht wat misplaatste trots maar vooral heel erg veel ellende. De wereldgeschiedenis laat zien dat er zelden iets goeds is voortgekomen uit nationalisme. Maar goed, daar mogen ze in Turkije zelf dus een ei over leggen.

Hebben mensen die hier wonen en die helemaal geen last hebben van wie er wat te zeggen heeft in Turkije, het recht om de mensen die daar wonen op te zadelen met een regering die men daar wellicht helemaal niet wil? Stel, de stemming zou in Turkije zelf net in het voordeel van de tegenstanders van Erdogan uitpakken, hebben stemmers die hun hele leven hoogstens met vakantie naar Turkije gaan, dan het recht om daar de stemming om te laten slaan ten gunste van Erdogan? Dat zou toch niet moeten kunnen?

Straks wordt Turkije geregeerd door een regime dat de Turkse bevolking nooit gewild heeft. Straks glijdt het land af in een richting die niet door het Turkse volk gekozen is. Nederlanders en Duitsers hebben ervoor gezorgd dat Erdogan mag regeren als de Zonnekoning.

Mustafa Aslan van de AK-partij in Nederland ziet dit aspect niet. Hij vindt dat als er ooit iemand in de familie vanuit Turkije naar Nederland is verhuisd, dat je dan nog steeds een inwoner bent van Turkije en dat je mede mag bepalen welke koers het land vaart. Moreel klopt er helemaal niets van.

Ik ben eruit!

Vandaag verkiezingen, gisteren het laatste debat. Ik heb ernaar gekeken en geluisterd en voel me best opgelucht. Behalve over DENK. Kuzu zei op het laatste moment af. Dat is jammer want ik had graag gehoord in hoeverre ze voor Turkije kozen in het conflict dat hun dictator heeft met Nederland. Ik denk dat zijn houding veel kiezers zou hebben overgehaald om niet op DENK te stemmen. Wordt Nederland en de Nederlanders zo geschoffeerd als Erdogan nu doet, dan is eendracht bijna vanzelfsprekend. DENK zou wellicht de Marokkaanse gemeenschap gaan verliezen. Ik kan me daarom voorstellen dat hij gisteren niet naar het debat kwam, maar jammer is het wel.

Waarover ik me dan geen zorgen meer maak? Wilders. Geert Wilders. Ik heb de man zelden zichzelf zo slap horen herhalen als gisteren. Wat me vooral opviel was dat hij helemaal niets te zeggen had. Hij probeerde Lodewijk Asscher te ontregelen en toen dat niet lukte, zakte hij als een plumpudding in elkaar. Wilders was nergens meer. Ik vond dat Asscher heel sterk overkwam. Dat in tegenstelling tot in veel andere debatten. Weliswaar maakte hij geen fouten in die vorige debatten, maar er echt staan, dat was er niet bij. Gisteren wel. Ik was blij verrast. Het zal te laat zijn, maar wie weet helpt het nog wat.

Inderdaad hoeft Wilders geen programma te schrijven; wat hij toen vond, vindt hij nog steeds. Ondertussen is de wereld verandert, maar hij verandert niets. Hij leunt op kreten en tweets en kan op geen enkele manier duidelijk maken hoe hij zijn kreten en tweets waar gaat maken. Gisterenavond viel hij dan ook volkomen door de mand; een ideeëloze man waar Nederland niets aan heeft. Ik vond dat Asscher hem prima ontmaskerde. Maar, en dat moet gezegd, de absolute neergang van Wilders was niet Asschers werk. Toen Wilders tegenover de standvastige en super integere Gert-Jan Segers stond, was hij helemaal nergens meer. Segers wist zo knap zijn positieve visie op Nederland naar voren te brengen dat de negatieve visie van Wilders een donker zwart gat werd waar niemand naartoe wil. Ik zou niet op Segers kunnen stemmen, nooit niet, maar ik vond het prachtig wat hij met Geert Wilders deed. Ik begrijp heel goed waarom Wilders zich deze campagne zelden liet zien bij debatten; als je geen ideeën hebt, val je heel erg door de mand. Dat gebeurde gisteren dan ook.

Lodewijk Asscher moest het ook nog opnemen tegen Emiel Roemer. Niet echt integer maar wel zeer effectief, lokte Asscher Roemer in de val. Opzichtig probeerde Asscher een compromis te sluiten met Roemer: In ruil voor een tandartsverzekering in het basispakket moest Roemer afzien van het nationale zorgfonds. Met open ogen liep Roemer in de val: Natuurlijk ging hij geen water bij de wijn doen! En daarmee kon Asscher aantonen dat Roemer altijd langs de kant bleef staan. Als je iets voor mensen gedaan wilt krijgen dan moet je in Nederland bereid zijn om compromissen te sluiten; dat kan niet anders. Roemer en de SP sluiten geen compromissen en krijgen daardoor zelden iets gedaan. Knap aangetoond door Asscher.

Laat ik eerlijk zijn, ook ik hoor graag bij de winnende partij, en deze keer heb ik echt getwijfeld. Mijn PvdA zal gaan verliezen; dat leidt geen twijfel. Maar ik ben eruit: Ik laat mijn partij niet vallen. We hebben moeten regeren met de VVD en daardoor is soms rechts beleid uitgevoerd, maar al met al is Nederland nu wel uit de economische crisis. Bovendien zijn er een aantal trendbreuken zichtbaar die goed zijn voor de toekomst van Nederland. Ik ben best tevreden.

Gedachten die ik niet zou willen hebben

De diplomatieke oorlog tussen Nederland en Turkije roept bij mij gevoelens op die ik helemaal niet wil voelen.  Enge gevoelens. Wij-tegen-zij gevoelens. Nationalisme, kortom. Gevoelens die eigenlijk alleen maar voor veel ellende kunnen zorgen. Gevoelens die ervoor zorgen dat ik het mijne heel veel hoger acht dan het zijne. Dat wil ik niet. Ik wil er helemaal niet over nadenken omdat het niet productief is. Het mijne bestaat en het zijne bestaat. Wat voor oordeel je er ook over hebt, het maakt niet uit. Pas in de confrontatie gaat het waardeoordeel een rol spelen. Daarom moeten confrontaties zoveel mogelijk worden voorkomen. Wil je toch een waardeoordeel geven dan doe je dat naar internationale maatstaven; daar zijn we het met z’n allen over eens. Legt een ander land ons land langs de lat van deze universele waarden, dan moeten we goed luisteren en de kritiek goed tot ons door laten dringen. Als wij een ander land met die waarden en normen confronteren, dan verwachten we zo’n zelfde houding. Meer niet.

Met betrekking tot Turkije zijn er toch een paar enge dingen aan de hand. Er is een conflict tussen Turkije en Nederland en de Turkse regering roept ‘haar’ staatsburgers op om actie te ondernemen tegen het land waarin ze wonen. Dat duidt op een vijfde colonne; op een groep die ons land van binnenuit bedreigt. Dat voelt heel erg eng. Ik geloof niet dat die colonne bestaat, maar er zijn krachten in Nederland die ons dat graag laten geloven omdat dat hun stemmen oplevert. Ik geloof dat die vlaggenzwaaiende, misleide en weinig geletterde mensen in Rotterdam een minderheid vormen in de van oorsprong Turkse gemeenschap. Ik verwacht dat ook deze mensen gaan nadenken over waarom hun ouders of zijzelf Turkije hebben verlaten en dat ze beseffen dat ze vanuit een schier hopeloze situatie waar eigenlijk niet in te leven viel in een land terecht zijn gekomen waar ze alle rechten hebben en alle mogelijkheden hebben om te worden wie ze willen zijn.

Een ander eng aspect vind ik de manier waarop Turkije langzamerhand afglijdt. Erdogan ontpopt zich tot een narcistische, autoritaire machthebber. Zijn tegenstanders zitten gevangen of moeten voor hun vrijheid vrezen. Ieder tegenargument wordt in de kiem gesmoord. Gekozen volksvertegenwoordigers zitten in de gevangenis. Alles wordt in de schoenen van terrorismebestrijding geschoven zelfs als terrorisme geen enkele rol kan spelen. Zijn machtsbasis een overweldigende meerderheid van het volk. Minderheden worden niet gehoord. Turkije is een fantastisch land geworden als je gelooft in haar leider omdat je dan weet dat alle ellende die je overkomt te wijten is aan andere, subversieve krachten. Als je niet gelooft in Erdogan, dan heb je een groot probleem en een miserabel leven.

Ondanks dat hadden Nederlandse bestuurders hun mondje dicht moeten houden. Die bijeenkomst met Turkse ministers hadden ze door moeten laten gaan in dat viezige zaaltje in de buurt van Rotterdam. Geen ruchtbaarheid aan geven. Laten overwaaien. Als Wilders zijn muil zou hebben opengetrokken had de regering moeten zeggen dat Turkije nog steeds een bevriende staat was. Klaar uit. Dan waren drie a vierhonderd nationalistisch Turken blij geweest en was die Turkse minister weer gezellig teruggevlogen en had het nauwelijks gevolgen gehad.

Nu denk ik: Wij zijn de baas in ons EIGEN land. Laat die stomme Turken hun bek houden! Als het hun hier niet bevalt, dan rotten ze toch lekker op naar Turkije? Dat zijn enge gevoelens en gedachten die ik niet zou willen hebben.

Democratie

Overgebracht naar het kiesstelsel in Nederland, zou Trump nooit president geworden zijn. Het idee van ‘elke stem telt’ heeft in het Amerikaanse systeem geen enkele betekenis. Mensen die zeggen dat Amerika het meest democratische land van de wereld is, weten niet waar ze het over hebben. De basis van een democratie is dat elke stem evenveel waard is. Of je in noordoost Groningen woont of in Rotterdam; je stem is altijd evenveel waard. In Amerika is een stem in Noord-Dakota een factor x meer waard dan een stem in New York. Dat maakt de Amerikaanse verkiezingen per definitie ondemocratisch. Democratie is dat de meerderheid beslist. Maar dat hoeft niet persé een goed werkende democratie te zijn. Het kenmerk van een goed werkende democratie is dat de meerderheid weliswaar beslist, maar dat de minderheid wordt beschermd en gerespecteerd. Daarom regeert Erdogan in een niet-functionerende democratie. Hij is weliswaar gekozen door een meerderheid, maar hij schendt de rechten van minderheden. In zijn geval de Koerden. De wil van de meerderheid kan geen wet zijn als je daarmee de rechten van de minderheid schendt. Dat kan niet in een goed functionerende democratie. Op dit ogenblik is er in Amerika een president aan de macht die ondemocratisch is gekozen als president, want hij heeft nooit de meerderheid van de kiesgerechtigden achter zich gekregen. Bovendien is hij in rap tempo de goed functionerende democratie aan het omvormen naar een niet-functionerende democratie. Aan ‘minderheden’ lijkt hij zich niets gelegen te laten liggen. President Trump is daarmee een president die om verschillende redenen niet deugd. Aantoonbaar.

In de afgelopen dertig jaar zijn twee presidenten aan de macht gekomen die op democratische gronden nooit president hadden mogen worden: George W. Bush en Donald Trump. Bush was een ramp voor de wereld. Hij heeft ervoor gezorgd dat een deel van de wereld in een tranendal veranderde. Hij heeft IS geboren laten worden. Hij was niet alleen de verwekker van IS maar ook de kraamvrouw en de vroedvrouw in één. Een ramp voor de wereld. Wat mij betreft zou Bush voor een internationaal tribunaal gebracht moeten worden wegens het schenden van rechten. Mocht dat te vaag zijn dan in ieder geval voor het achterlaten van een chaos van jewelste.

Over Trump kan je na een week al heel wat zeggen. Hij regeert per idioot decreet. Hij doet wat hij een feitelijke minderheid heeft beloofd en schendt de rechten van minderheden. Hij toont ook geen enkel respect voor alles wat leeft op aarde behalve zichzelf. Een enge man. Hij heeft nog niet veel tijd gehad om de wereld verder in het verderf te storten, maar dat dat komen gaat, leidt geen twijfel. Ik zie het somber in.

Geert Wilders voelt wel voor Trumps aanpak, geloof ik. Ik heb het al vaker gezegd; het democratisch gehalte van Geert Wilders en de PVV is nul komma nul.

Armageddon…?

Ik ben helemaal de weg kwijt. Het lijkt er op dit moment op dat Donald Trump de nieuwe president van de Verenigde Staten gaat worden. Een ramp voor Amerika en een ramp voor de wereld. De Amerikanen hebben mogen stemmen, maar de wereld niet. Dat lijkt oneerlijk, maar zo gaat het altijd met verkiezingen in Amerika. Ik begrijp het niet. Er zijn dus kennelijk mensen die Trump een goede kandidaat vinden. Heel erg veel mensen vinden dat. Ik kan daar met mijn pet niet bij. Ik zou graag van Geert Wilders, bijvoorbeeld, willen weten waarom je voor Donald Trump zou willen kiezen. Wilders lijkt erg blij met de stand van zaken tot nog toe… Wat zijn nou punten waarvan je zegt: Ja, daar heeft die Trump gelijk in. Ik heb die punten niet gehoord, maar Geert Wilders kennelijk wel. Vertel het me, alsjeblieft.

De strijd is op dit moment nog niet helemaal gestreden, maar het ziet er beroerd uit voor Hilary Clinton. De wereld huilt…dacht ik. Of ben ik degene die huilt, in mijn eentje. Ik weet niet meer wat ik zeggen moet… Ik heb een heel gek gevoel in mijn buik. Inderdaad…of de dag der dagen is gekomen. Overal hebben gekken en idioten het voor het zeggen gekregen. Narcisme en machisme is hun handelsmerk… Poetin, Erdogan, Trump… Is Wilders degene die het hier voor het zeggen krijgt na maart? Mijn God, waar gaat het allemaal naar toe.

Misschien is Armageddon overdreven, maar op dit moment heb ik het idee dat we afscheid moeten gaan nemen van heel veel dingen die ons dierbaar zijn.

Een gevaarlijk teken aan de wand.

Ik ben ‘De Welwillenden’ van Jonathan Littell aan het lezen. Dat zijn erg veel bladzijden. Je mag gerust zeggen…heel erg veel bladzijden. Het gaat over de tweede wereldoorlog vanuit het perspectief van Maximiliaan Aue. Een SS’er die achter de frontlinies opereert om mogelijke aanvallen in de rug te voorkomen. Daarvoor is hij (in het deel dat ik nu lees) in Oekraïne. Mensen die de Wehrmacht in de rug zouden kunnen aanvallen zijn communisten, maar vooral joden. Daarom heeft hij als doel om de veroverde dorpjes jodenvrij te maken. Vanuit zijn perspectief een zware klus. Het moet gebeuren en iemand moet het doen.

Ik zie de wereld van de tweede wereldoorlog nu inmiddels enkele honderden bladzijden door de ogen van Aue en ik begin er genoeg van te krijgen. Gek genoeg kwam dat vrij snel nadat ik las dat de schrijver een Amerikaan was van joodse afkomst. Op de één of andere manier doorbrak dat voor mij de authenticiteit en daarmee de lust om het boek te lezen. De jodenvervolging is iets dat nooit in Amerika heeft gespeeld. Van de ene op de andere dag was het ‘plezier’ in het lezen over. En dan worden de slordige duizend pagina’s een hele berg. Voor mij kreeg het boek de lading van propaganda.

Als iemand het gevoel geeft zich uit eigenbelang zieliger voor te doen dat hij in werkelijkheid is, dan stuit mij dat enorm tegen de borst. Als een jonge Duitse auteur het boek geschreven had, had ik er wellicht anders tegenaan gekeken.

Datzelfde gevoel van niet-authentiek gedrag overviel me na de staatsgreep tegen Erdogan. De stunteligste staatsgreep ooit. (Nou ja, op die van Antonio Tejero in Spanje 1981 na, dan). Het leek er haast op dat de staatsgreep werd gepleegd om te mislukken. Een mislukte staatsgreep is een fantastische zet in de rug van de partij tegen wie de staatsgreep werd gepleegd. In dit geval Erdogan. Het geeft Erdogan de mogelijkheid om al zijn politieke tegenstanders uit te schakelen. Dat gebeurt nu dus ook op grote schaal. Kennelijk lagen de plannen al klaar want enkele uren na het mislukken van de staatsgreep werden er duizenden mensen opgepakt. Dat is een operatie van heb-ik-jou-daar. Dat kan niet zonder voorbereiding. Daarom is het voor mij duidelijk; Erdogan heeft zijn eigen staatsgreep geregisseerd. Daarbij heeft hij handig gebruik gemaakt van de domheid en het ontbreken van politieke antennes bij sommige militairen. Net als bij Littell is Erdogans authenticiteit ter discussie komen te staan.

Ik had voor een lange tijd het gevoel dat alleenheersers en machtswellustigen vooral leefden in Zuid-Amerika en Afrika en een enkeling in Azie. Maar nu zie ik dergelijke figuren hard hollend naar Europa komen. Turkije heeft weliswaar maar een klein stukje Europa, maar toch… Ook Poetin gaat door roeien en ruiten om de alleenheerschappij te krijgen. Beide dictators doen dit via de democratie en vooral…via het volk. Een gevaarlijk teken aan de wand.