Tagarchief: emoties

Emoties en bedoelen wat je schrijft

Ik schrijf zelf wel eens zinnen waar ik na verloop van tijd, als ik ze teruglees, denk: Wat bedoelde ik daar nu helemaal mee? Op het moment dat ik ze neerpende, was de betekenis en de bedoeling me helemaal duidelijk. Een tijdje later, als de emoties ervan af zijn, valt de betekenis weg. Nu, in deze rare tijd vol emoties, zie ik soms in de krant bij gerenommeerde schrijvers zinnen waar ik weinig chocola van kan maken. Emoties, denk ik dan. Een alinea vanuit emotie geschreven en daarna is er niet even wat tijd overheen gegaan – of andermans kritische blik – om te kijken of het nog wel de betekenis heeft die er met alle emoties ingelegd is. En het is niet alleen de emotie van de schrijver die zijn schrijfsel tot wartaal maakt, ook de emoties van de lezer doet een duit in het zakje.

De corona ellende laat mij bijvoorbeeld niet onberoerd. Zie mij hier zitten: Zestiger met een gezellig wollig – oké, zeg maar dikkig – voorkomen, diabetespatiënt en nu behept met lichte keelpijn en een akelig hoestje… Op de corona IC afdeling liggen voor 80% dikke mensen. Ik ben bang. Ik geef het gewoonweg toe; ik ben bang. Mensen die ouder zijn dan ik maar met dezelfde lichamelijke conditie, sterven bij bosjes. Zelfs het ziekenhuis en de intensive-careafdeling is een brug te ver voor hen; ze gaan gewoon dood. Mensen van mijn leeftijd belanden wel op de intensive-careafdelingen. Daar worden ze in diepe slaap gebracht en vervolgens aangesloten op een beademingsmachine. Dat is dan de enige manier waarop je het virus kan overleven, heb ik begrepen. Mocht die lichte keelpijn en dat vervelende hoestje de voorbode zijn voor iets veel ergers, dan hoop ik toch echt dat er ook aan mij levensreddende hulp gegeven wordt; Ik wil nog helemaal niet dood; ik heb nog heel veel te doen op aarde; mijn agenda zit voor lange tijd vol.

Vandaag las ik in de column van Bert Wagendorp in de Volkskrant de volgende alinea:

‘Mocht onderzoek uitwijzen dat de zwaarlijvigen niet hoefden te worden beademd wanneer ze een gezond gewicht zouden hebben, dan leidt dat tot ethische complicaties. Kysia Hekster hoeft in dat geval geen dagelijkse stand-up meer te doen over het ic-beddentekort, de kern van de hele crisis. Er zou nog altijd een probleem met corona zijn, maar met veel minder slachtoffers.’

Ik begrijp wel een beetje wat hij bedoelt, maar toch niet helemaal. Wat leidt er dan tot ‘ethische complicaties’? Je kunt het lezen als: Indien er geen zwaarlijvigheid was dan hoefden zwaarlijvigen ook niet te worden beademd…. En zou – magere lat – Kysia Hekster niet dagelijks hoeven te vertellen over het aantal beschikbare IC-bedden… Maar wat is, in dat geval, dan precies de ethische complicatie? Of…vindt Wagendorp dat dikkerds het aan zichzelf te wijten hebben dat ze zo ziek worden en moeten er dus, in het geval de IC-bedden vol liggen, een dikkerd worden afgekoppeld ten behoeve van een dunnertje omdat de laatste zo zijn best heeft gedaan om gezond te leven? Zeg het maar…ik weet het niet.

Kern van het verhaal is dat ik echt wel bang ben…emoties.  

Slavenforten in Ghana

Enkele jaren geleden bezochten Josien en ik Birkenau. Nog net eventjes erger dan Auschwitz. Het besef dat op deze plek in een tweetal jaren anderhalf miljoen mensen binnenkwamen en er uiteindelijk een paar duizend weer, levend, vandaan gingen doet je haren te bergen rijzen. We liepen over het grote terrein. Zagen de barakken die nog overeind stonden. De slaapbritsen waar mensen dicht op elkaar gepakt konden slapen. De toiletten. De horror. Uiteindelijk de ingestorte en opgeblazen gaskamers en crematoria. Ik besefte dat mijn oma daar geweest was. Volkomen onschuldig. Haar enige misdaad was dat ze joods was. Daar kon ze nog niet eens wat aan doen, want ze had haar best gedaan. Ze was socialiste in hart en nieren en had het geloof al mijlen ver achter zich gelaten. Slechts peren met kugel verbond haar met het jodendom. Meer niet. En toch werd ze zwaar vervolgd. Ik vind dat de ‘Duitsers’ zich daar helemaal niet voor hoeven te schamen. Ja, tussen de grootouders en (soms nog) ouders van de huidige generatie Duitsers lopen daders. Die mogen zich wel schamen. Heel diep schamen. De rest van de Duitsers moet er, samen met de rest van de mensheid, voor zorgen dat zoiets niet nog eens gebeurt. Net als slavernij. Mag ook niet meer!

Toiletten in Birkenau

Beeldend kunstenaar Hans Broek is op reis geweest in Ghana schrijft hij vandaag in de Volkskrant. Hij heeft daar slavenforten bezocht waar, in het hele verre verleden, Nederlanders de scepter zwaaiden en mensen verschrikkelijk mishandelden. Onder barre omstandigheden werden mensen opgesloten. Geen misdaad kan zo groot zijn dat je het verdiend om op zo’n manier behandeld te worden. Die zeventiende-eeuwse Nederlanders zouden zich diep moeten schamen. Zeker als we naar die forten kijken met onze ogen van nu. Aan de andere kant, ook met de ogen van toen zal men deze manier van mensen behandelen niet als fraai hebben gezien. Zelfs als je beseft dat het in die tijd gewoon was dat in het openbaar de doodstraf werd voltrokken of dat mensen in het openbaar voor straf werden verminkt. Een tijd waarin wreedheden veel meer tot het gewone behoorden dan nu. Zelfs dan.

Hans Broek concludeert dat we ons diep moeten schamen voor onze voorouders. Een verkeerde conclusie want contraproductief: Onze taak is het niet om ons te schamen, onze taak is het om met de kennis van het verleden ervoor te zorgen dat het niet weer gebeurt. Dat we er ons voor inzetten dat slavernij nergens ter wereld gedijd. Dat we het overal waar we het tegenkomen te vuur en te zwaard bestrijden. Wat heeft schaamte voor zin als het over het handelen gaat van mensen die honderden jaren geleden leefden. Het heeft in ieder geval geen enkele praktische waarde. Excuses aanbieden? Aan wie? De voorvaderen van de Ghanezen die nu leven kunnen de slavenhalers zijn geweest die inlandse stammen overvielen en de mensen verkochten. Kan zomaar, want dat was een heel gewone praktijk.

Ik had gehoopt dat beeldend kunstenaar Hans Broek zich iets meer had verdiept in het vak geschiedenis en zich veel minder liet leiden door heftige emoties…hoe begrijpelijk die ook zijn. Laten we met zijn allen slavernij bestrijden. Zie de internationale slavenindex om te zien waar nog werk aan de winkel is!