Tagarchief: emancipatie

Opium voor het volk!

Een televisieoptreden van Shirin Musa samen met een Leefbaar Rotterdam raadslid en een PvdA raadslid had mij erg verontrust. Dat verontrustende gevoel was weggezakt, maar Elma Drayer roept mij vandaag met haar column in de Volkskrant weer tot de orde. Het verontrustende zat’em in de houding van mijn partij. De PvdA. Hoewel ik de houding van mijn partij wel begrijp, is hij toch fout. Ik vind dat mijn partij stelselmatig de verkeerde houding aanneemt ten opzichte van moslims. Ik vind niet dat mijn partij islamofoob zou moeten worden, maar wel dat ze zich aan hun principes moeten houden.  De PvdA wil tolerant zijn ten opzichte van iedereen en ze willen dat iedereen het gevoel heeft dat ze erbij horen. Een humaan standpunt dus. Maar dat standpunt heeft wel tot gevolg dat we onze grondbeginselen laten varen. Socialisten vinden dat godsdienst opium voor het volk is. Socialisten geloven erin dat godsdienst ervoor zorgt dat je je niet emancipeert tot vrije burger. Godsdienst zorgt ervoor dat je je laat onderdrukken en dat je genoegen neemt met de bescheiden plaats die je (door God?) is toebedeeld.

Shirin Musa streeft met haar stichting Femmes for Freedom voor vrijheid van partnerkeuze voor iedereen. Daar kan de Partij van de Arbeid niet tegen zijn, zou je zeggen, maar de partij komt in een innerlijk conflict waarbij ze de verkeerde keuzes maken in mijn ogen. Veel moslims vinden dat hun geloof hun voorschrijft dat ouders mogen bepalen met wie hun kind trouwt. Dat als je eenmaal getrouwd bent,  je niet meer kunt scheiden. Dat een ander het laatste woord heeft over jouw liefdesleven. Dat het goed is dat het geloof je veel regeltjes oplegt en dat je het voor lief moet nemen dat je daardoor je talenten, en vooral je talenten als je vrouw bent, niet ten volle kunt benutten. Socialisten zijn traditioneel tegen godsdienstdwang. Als er iets door de socialisten is bereikt dan is het wel de secularisatie van Nederland. In de eerste helft van de twintigste eeuw nestelde de socialistische zuil zich als een koekoeksjong tussen de religieuze zuilen. De socialisten voerden zonder meer de secularisatie in de tweede helft van de twintigste eeuw aan. Vrijheid wilden we. Vrije liefde, vrije seks. Vrijheid kwam uit linkse hoek. De socialisten emancipeerde de arbeidersklasse en verhief de mens. Ook de bevrijding van de moslim moet uit linkse hoek komen, vind ik. Daarom zou de PvdA ieder initiatief op dat terrein van harte moeten ondersteunen. In het geval van Shirin Musa is het zuur dat een law-and-order partij als Leefbaar Rotterdam vooroploopt haar te steunen. Echt heel zuur. Maar ons socialisten gaat het om de inhoud! Inhoudelijk verdient Musa alle steun!

Betuttelend? Jazeker! De PvdA is een emancipatorische partij en een emancipatorische partij heeft ideeën over hoe mens en maatschappij idealiter functioneren. Betutteling hoort er helemaal bij. Ik vind dat niet erg als dat in dienst staat van de bevrijding van de mens. Laten we niet vergeten dat  moslims niets te verliezen hebben dan hun ketenen; godsdienst is opium voor het volk!

Homohaat en potenrammers

Laat ik het maar gewoon toegeven. Ik kan wel een beetje sociaal wenselijk blijven doen, maar ik heb het, net als anderen, ook gedacht. Toen ik hoorde dat er in Arnhem twee hand in hand lopende homo’s in elkaar waren geslagen, dacht ik meteen aan achterlijke mensen uit het Rifgebergte. Dat moesten wel de daders zijn. Marokkaanse jongens. Losers in de Nederlandse samenleving. Jongens die hun zusjes onderdrukken omdat vrouwen minderwaardig zijn in hun ogen, maar er zelf niets van terecht brengen. Die hun eeuwenoude opvattingen meegekregen hebben van hun ouders die als ongeletterde geitenhoeders vanuit het achterlijke platteland van Marokko naar Nederland kwamen om het tekort aan ongeschoolde arbeidskrachten aan te vullen. In dat geheel aan achterlijke opvattingen past ook homohaat. Dat kennen we in Nederland niet. Het waren Marokkaanse jongens die een homostel te lijf ging louter en alleen omdat ze homo waren. Dat is wat ik dacht. Als ik heel erg goed naar mezelf luister, dan hoopte ik het haast ook een beetje dat het Marokkaanse jongens waren; dat zou mijn vooroordeel hebben bevestigd.

Dan nu even de feiten over homohaat en potenrammers. Het woord potenrammer ken ik al heel lang. Lang voordat er hier ook maar één Marokkaan kwam werken, waren er al potenrammers. Dat waren jongens tussen de vijftien en de vijfentwintig die om onduidelijke redenen zo’n hekel hadden aan mannen die op mannen vielen, dat ze ze gingen opzoeken en in elkaar slaan. Een Nederlands fenomeen dat ook vandaag nog lang niet is uitgestorven. Veertig jaar geleden werd er in Nederland alleen maar besmuikt gesproken over homoliefde. De emancipatie van homo’s en de acceptatie in de Nederlandse samenleving is jonger dan ik ben. Laten we het erop houden dat de emancipatie en gedeeltelijke acceptatie zo’n veertig jaar geleden op gang kwam. In het licht van de vaderlandse geschiedenis is dat natuurlijk maar een verschrikkelijk korte periode. Zeggen dat Nederlanders van nature homo’s accepteren en dat mannen hier altijd hand in hand hebben kunnen rondlopen, is grote onzin.

Ik heb de neiging om het op te nemen voor de underdog. Ik niet alleen trouwens; de media doen daar erg hun best voor. De zwakke partij is natuurlijk ook de partij die je in bescherming móét nemen. Homo’s zijn immer onderdrukt geweest.  Maar het is homo’s wel gelukt om een beweging te vormen die zichzelf geëmancipeerd heeft. Dat heeft ertoe geleid dat er een zekere mate van acceptatie ontstond in de samenleving. Geen volledige acceptatie. Dat is, denk ik, één van de redenen waarom homo’s al snel de underdog zijn.

Maar de underdog zijn betekent niet automatisch dat je gelijk hebt. Gisteren was Gerald Roethof – de advocaat van de verdachten – bij Pauw. Hij vertelde het verhaal van de andere partij. Dat was natuurlijk heel anders dan de pers me had laten geloven. En ik schaamde me een beetje en voelde me er ingeluisd. De pers voedde graag mijn vooroordelen. Het waren dus niet allemaal Marokkanen en ze ontkennen dat het te maken had met homohaat. Gewoon ruzie. De vraag is: Wie heeft er gelijk. Ik weet het niet en de pers ook niet. Laat de politie het maar uitzoeken en laat de rechter een oordeel uitspreken.

Hand in hand op de foto met een man? Doe maar als je dat wilt. Wie weet helpt het de verdere emancipatie en daar ben ik altijd voor.

Vrouwen hebben niets te verliezen dan hun ketenen!

Eergisteren, werd Marx’ stelling dat godsdienst opium voor het volk is, bevestigd. Op de televisie, deze keer. Tijdens het programma Zembla van 22 november, zond men een documentaire uit die alles wat ik al dacht, bevestigde. Ik ben geen gelukkige gelijkhebber, maar het is toch zo. Godsdienst zorgt ervoor dat mensen niet voor hun rechten opkomen en hun persoonlijke ontwikkeling staken. Godsdienst zorgt ervoor dat emancipatie in de kiem gesmoord wordt. Godsdienst zorgt ervoor dat mensen dommer blijven dan ze zijn. Godsdienst houdt de bestaande verhoudingen in stand terwijl ze, ook in onze tijd, flink veranderd zouden moeten worden.

De documentaire ging erover of moskeeën en imams zich aan de Deense wet hielden. Daarom werden eerst bestuursleden van de moskee geïnterviewd en daarna werd met een verborgen camera onderzocht in hoeverre het woord van de moskeebestuurder (‘natuurlijk houden wij ons aan de wet’) klopte met wat de imam van de moskee verkondigde.

Met een verborgen camera in haar handtas ging de vrouw de moskee binnen en filmde daar wat er gebeurde. De vrouw ging advies vragen bij de imam. Ze vertelde dat ze thuis ruzie hadden. Een slecht huwelijk hadden. Haar man sloeg haar tijdens die ruzies. Daarom wilde ze niets meer van hem weten. Ze wilde al helemaal geen seks meer met hem. Omdat de man zo ontevreden was, had hij besloten om een tweede vrouw te nemen. Daarom wilde ze scheiden van haar man. Mocht dat? Het antwoord van de imam was voorspelbaar: Ze moest terug naar haar man en ‘geduld’ met hem hebben. Seks weigeren was uit den boze en als hij een extra vrouw wilde, dan was dat zijn goed recht. Kortom: Schik je in je onderdanige positie en laat met je sollen; je hebt geen rechten en je mag niets.

In onze moderne tijd kan er geen verschil meer zijn tussen de rechten van mannen en vrouwen. Onze westerse samenleving zou niet ver komen als vrouwen stelselmatig achtergesteld werden ten opzichte van mannen. De maatschappij heeft de talenten van iedereen nodig. Iedereen brengt de samenleving verder. Dat proces van participatie van iedereen is hier in het westen lang geleden ingezet en kan niet omgekeerd worden zonder dat alles daar verschrikkelijk onder lijdt. We kunnen en we mogen niet terug.
In landen hier ver vandaan, waar die participatie van iedereen nog niet zover gevorderd is, zie je dan ook dat met jaloezie naar het westen gekeken wordt. We zijn steenrijk geworden. De straten lijken geplaveid met goud. Dat heeft, onder anderen, te maken met de plaats die vrouwen hier in de samenleving innemen. Onze maatschappij vaart wel bij het inzetten van de talenten van iedereen. Vrouwen en mannen zijn in alles gelijkwaardig aan de man en als dat, voor sommige aspecten, nog niet helemaal het geval is, dan is de beweging al wel duidelijk.

Eigenlijk had het voorspelbare antwoord van de imams niet eens uitgezonden hoeven worden; het was iedereen duidelijk dat zij alles tegenhouden wat de maatschappij, en de vrouwen, verder zou kunnen brengen. We moeten ons afkeren van mensen die godsdienst verkondigen, van imams en predikers en we moeten ons richten op de vrouwen die zich zo gedwee laten adviseren door hun godsdienst. We moeten vrouwen ervan overtuigen dat ze niets te verliezen hebben dat hun ketenen; de ketenen van de Godsdienst; de ketenen van de imam! Vrouwen bevrijdt jezelf!