Tagarchief: doodstraf

De doodstraf voor Michael P..?

Ik weet heel goed wat liefde is. Daarom denk ik dat ik me ook heel goed kan voorstellen hoe het voelt als me een geliefd persoon wordt afgenomen. De foto van Anne Faber staat op mijn netvlies gebrand. Een heerlijke jonge vrouw. Intelligent, zo te zien. Een vrouw om zielsveel van te houden. Iemand die de maatschappij veel goeds gaat geven. Ongetwijfeld geliefd door velen. Dochter van ouders. Ik heb alleen zonen en ik ben gek op ze. Het idee dat er iets naars gebeurt met één van hen bezorgt me al een slapeloze nacht. Ik denk dat ik van het mogelijke ongeluk dat een dochter kan overkomen nog veel langer zal wakker liggen. Anne Faber is bijna een symbool geworden van goedertierenheid. Nu, helaas, van vermoorde goedertierenheid.

Michael P. daarentegen, is helemaal niets waard. In economisch perspectief geplaatst is hij een ramp. Een miskoop. Hij kost de maatschappij kapitalen en zal nooit iets teruggeven. Emotioneel is hij een regelrechte disaster. Hij geniet ervan anderen leed te bezorgen. Er zijn weinigen die van hem houden. Misschien zijn moeder. Ze kan het niet laten. Hoewel zij zich ook zal afvragen wat voor een monster ze door haar vagina heeft geperst. Michael P. kan nooit meer vrijkomen. Hij moet naar een extreem beveiligde gevangenis. Niet voor straf maar om de maatschappij tegen hem te beschermen. Een onoplettendheid kan de maatschappij zich niet veroorloven. De kans dat hij dan een waardevol en geliefd persoon iets verschrikkelijks aandoet, is groot. Oprecht denk ik dat we met zijn allen er beter aan doen om hem te doden dan te laten leven. Ook voor zichzelf gaat hij een onverteerbaar leven lijden. Hij verlangt er immer naar om iemand verschrikkelijk te mishandelen en dat verlangen mag en kan hij niet vervullen… Is de dood dan niet de juiste oplossing? Stilletjes in zijn cel laten inslapen?

Nee, zelfs voor Michael P. is de doodstraf geen enkele optie. De doodstraf is een definitieve straf. Een straf die je niet meer terug kan draaien. Als de doodstraf aan Michael P. opgelegd kan worden, dan kan het ook bij anderen. De maatschappij bevindt zich dan op een hellend vlak. Het moet zich dan opnieuw gaan bezinnen op de vraag wat ‘wettig en overtuigend bewezen’ precies betekent. In een aantal recente gevallen zou ‘wettig en overtuigend bewezen’ zijn dat iemand iets gedaan had waarvoor zeker de doodstraf zou zijn opgelegd indien dat mogelijk was. Ik zie nog het van haat en woede vertrokken gezicht van de rechter voor me die het oordeel velde over Lucia de B. Ze zou een massamoordenaar zijn. Ongetwijfeld had ze niet meer geleefd als die finale straf er was geweest. Maar toch bleek ze onschuldig. Niet gewoon onschuldig maar heel erg onschuldig. Ze bleek een bijzonder liefdevolle vrouw maar een notoire pechvogel.

Michael P. is helaas een monster waarmee we om moeten gaan. Even moesten de advocaten het ontgelden die de man hadden geadviseerd om niet mee te werken aan onderzoek zodat hem geen TBS kon worden opgelegd. Maar dat moet ik ook verwerpen; iedereen heeft recht op verdediging…iedereen. Aan de andere kant denk ik dat de rechtstaat wel iets moet doen met mensen die een ziekmakend misdrijf plegen en niet meewerken aan het onderzoek. Misschien moet de rechter dan verblijf op een longstay gesloten afdeling in een forensisch psychiatrisch ziekenhuis kunnen opleggen…ter observatie.

Vluchtelingenstroom uit Turkije…

Erdogan heeft niet de uitslag gehaald die ik verwachtte. Ik had het idee dat hij een ruime overwinning zou halen. Alles heeft hij uit de kast gehaald om dat te bereiken. Hij sloot de oppositie op, maar dat had nauwelijks invloed. Hij keerde zich fel tegen Europa, het leverde hem weinig op. Hij begon een nietsontziende oorlog tegen binnenlandse minderheden, het hielp hem niet veel. In Turkije zag men wat voor afschrikwekkend man hij was. Een dictator van het eerste uur die nietsontziend zijn wil zou gaan opleggen. Die van Turkije een ander land wilde maken dan menigeen wil. Een dictatoriaal geleid land waar de islam een overheersende rol speelt. Waar oppositie niet geduld wordt en waar minderheden bestreden worden. Worden ze niet bestreden, dan toch minstens zwaar onderdrukt. Kortom, een land waar je normaal gesproken niet wil wonen.

Ik durf te beweren dat de meeste Turken zo’n land helemaal niet willen maar dat het hun door buitenlandse krachten is opgelegd. Als de overwinning zo nipt was, dan betekend dat, dat iets de doorslag heeft gegeven. Ik denk dat je die kanteling ten gunste van Erdogan gerust kunt zoeken in West-Europa. Mensen met een Turkse culturele achtergrond hebben onterecht gebruik gemaakt van hun stemrecht en hebben Turkije opgezadeld met een nietsontziende dictator die er niet voor terugdeinst om met ijzeren vuist de oppositie te vermorzelen.

Ik gun Turkije een betere regering en ik betreur het verschrikkelijk dat mijn landgenoten dit een ander land hebben aangedaan. Ik schaam me er haast voor, maar wat kan ik eraan doen? Die twee procent van de stemmen die nodig waren om Erdogan’s ambitie te stoppen is, in mijn ogen illegaal, uit Nederland en Duitsland te niet gedaan. Ik heb er weliswaar geen onderzoek naar gedaan, maar uit cijfers van de Volkskrant blijkt dat vijfenzeventig procent van de mensen die hier, zeer ondemocratisch, mocht kiezen voor het referendum in Turkije, heeft ‘ja’ gestemd. Trekken we dat door naar Duitsland, België en Frankrijk, dan moeten die stemmen doorslaggevend zijn geweest. Vijf procent van de stemmen komt, naar verluidt, uit het buitenland. Vijfenzeventig procent van vijf procent is een zeer ruime drie procent. Zonder de Turken die wonen en werken, leven en sterven, trouwen en kinderen krijgen in West-Europa, zou Erdogan het referendum verloren hebben. Zij hebben een dictator in het zadel geholpen waar ze zelf geen last van hebben.

Ik ga een somber toekomstbeeld scheppen. Erdogan gaat de doodstraf invoeren. Ook daarover zal een referendum gehouden worden. Ook dat zal de tiran met behulp van buitenlandse krachten winnen. Allereerst zullen de Koerden eraan moeten geloven, daarna de Güllenbeweging. Ik verwacht een stroom executies. En dan wordt de oppositie pas echt bang en een grote vluchtelingenstroom komt op gang. Kleine bootjes die ’s nachts de oversteek wagen naar Griekenland. Europa zal opnieuw worden overstroomd door vluchtelingen. Nu geen Syriërs meer, maar Turken.

Ik mag Amerika niet in!

Ik ben tegen de doodstraf. Heel erg tegen de doodstraf. Ik weet eigenlijk geen omstandigheid waarin ik de doodstraf wel zou willen toepassen. Nee, ook niet op Hitler of Eichmann. Ik begrijp heus waarom Eichmann uiteindelijk wel opgehangen is, maar zou ik nu voor die keus staan, dan was ik ertegen geweest. De doodstraf is een slechte oplossing voor alle partijen. Neem bijvoorbeeld gekkie Breivik in Noorwegen. Een serial killer waar ze zelfs in Amerika nog verbaasd over staan. Het kwaad in optima forma. Rouwende naasten kunnen hem tot in het oneindige ter verantwoording roepen. Dat is goed voor de nabestaanden! En stel dat hij nog eens bij zinnen komt… Dan zou hij uit kunnen leggen waarom hij het heeft gedaan en, wie weet, excuses aanbieden… Wat een troost en hoop biedt dat!

Ook van een oud geworden Hitler had ik graag gehoord over zijn wandaden. Echt waar! Ik had graag zijn kant gehoord. Misschien met afgrijzen, maar ik had het graag gehoord. Misschien wist hij wel heel veel niet. Zou kunnen. Misschien had hij spijt en wilde hij excuses aanbieden voor zijn criminele wandaden. Dat zou mensen wellicht troost geboden hebben in hun ontroostbare wereld. De doodstraf maakt dat allemaal onmogelijk.

De maatschappij, vertegenwoordigd door een overheid, heeft tot taak om de morele standaard te verdedigen. De maatschappij legt gedragsregels vast en sanctioneert overtredingen. Zo gaat dat. In onze westerse democratieën zijn deze morele standaards gebaseerd op de tien geboden die Mozes van God ontving. ‘Gij zult niet doden’ is een erg belangrijke. De handhavende overheid kan dat gebod niet overtreden omdat ze daarmee aantoont dat de afgesproken morele standaard niet voor haar geldt…

Dat brengt mij naar Amerika. In Amerika zijn ze niet alleen voor de doodstraf nadat iemand een misdaad heeft begaan. De Amerikaanse overheid vindt dat zij het recht heeft om met de doodstraf een misdaad te voorkomen. Men vindt het in Amerika aanvaardbaar dat iemand gedood wordt waarvan men aanneemt dat hij snode plannen heeft. Men vindt het in Amerika aanvaardbaar dat omstanders of familieleden van mensen waarvan men aanneemt dat ze boze plannen ontwikkelen vermoord mogen worden. Waar ook ter wereld. Als je dat als overheid vindt, wat voor morele standaarden verwacht je dan van je burgers? De Drone-oorlog heeft de Amerikaanse moraal tot diep onder het nulpunt laten dalen.

Een jaar geleden nog kwam de New York Times met nieuwe cijfers over moorden in de Verenigde Staten. In veel grote steden was het aantal moorden in 2015 met meer dan 40% gestegen ten opzichte van het jaar daarvoor. Steden als Baltimore of Washington kenden een stijging van 56% en 44%. Daar kan onze Mocro War echt niet tegenop.

Als je als overheid vindt dat je elke crimineel of vermeende crimineel mag doden en dat daarbij ‘collateral damage’ tot op zekere hoogte aanvaardbaar is, dan wijs je je burgers compleet de verkeerde weg. In Amerika is het morele kompas weggegooid en ik vrees het ergste als Trump aan de macht komt.

Desondanks erg trendy, een vakantie in Amerika. Ik hoef er niet over na te denken: Ik mag Amerika niet in!