Tagarchief: democratie

Een bak met geld

De Brexit lijkt een grote ramp te worden. Lijkt, want, wie weet. Alles is in principe nog mogelijk. Duidelijk is wel dat Groot-Brittannië onbestuurbaar is geworden. De traditionele partijen worden verscheurd in verschillende kampen en niemand heeft meer een idee over waar men met z’n allen eigenlijk naartoe wil. De Engelse politiek verkeert in het luchtledige. Op een paar politici na die denken dat Brittain nog steeds de waves ruled en vaak ook qua uiterlijk nog leven in het Victoriaanse tijdperk en die gewoon alle banden met de Europese gemeenschap radicaal wil doorsnijden, denkt iedereen ietsje anders over de Brexit en lijkt er nooit een plan te kunnen komen waar een meerderheid zich min of meer, met hier en daar wat tegenzin en ook wel wat euforie in kan vinden. Hoe dus verder? Nu de situatie volkomen hopeloos is geworden denk ik dat uitsluitend een nieuw referendum een oplossing kan bieden. Doorgaans ben ik tegen een referendum omdat ik denk dat een compromis veel beter werkt. Maar hier lijkt geen compromis mogelijk en zal je de vragen en oplossingen moeten versimpelen om een besluit te kunnen nemen. Ik denk dat de oplossing is om de Britten een keuze te geven uit drie mogelijkheden: Toch lid van Europa blijven, een harde Brexit of kiezen voor het uit onderhandelde akkoord van Theresa May. Volgens mij zijn dat de keuzemogelijkheden. Alles ertussenin lijkt niet meer mogelijk.

Brittania-rules-the-waves Brexiteer Rees-Mogg

Ik vind het jammer dat Engeland uit de Europese gemeenschap wil. De Europese gemeenschap heeft ervoor gezorgd dat we met z’n allen, Engeland incluis, onwaarschijnlijk rijk zijn geworden. Vooral het bedrijfsleven lijkt enorm te profiteren van de manier waarop Europa zichzelf georganiseerd heeft. Wat de Europese gemeenschap zich te weinig beseft, vind ik, is dat de Europese gemeenschap een gemeenschap is van mensen. Mensen die weliswaar erg blij worden van rijkdom, maar die ook beseffen dat geld niet alleenzaligmakend is. De Brexit is geen rationele beslissing van het Engelse volk maar een emotionele. Europa is geen verbindende factor. Cultuur, taal en geschiedenis wel. Die verbinding vind je wel in de natiestaten maar niet in Europa en daardoor loopt elk Europees besluit het risico om ervaren te worden als het besluit van een ander. Een besluit dus, dat een land wordt opgelegd.

Toch hebben we in Europa wel gemeenschappelijke waarden. Als een land lid wil worden, dan moet dat land aan een aantal voorwaarden voldoen en die voorwaarden staan allemaal in lijn met de gemeenschappelijke waarden. Democratie, bijvoorbeeld en überhaupt hoe een land het bestuur en de handhaving regelt. Een land met een dictatoriaal regime zal nooit lid kunnen worden van Europa. Een land dat drijft op corruptie kan een lidmaatschap wel vergeten. Een land dat de trias politica niet in acht neemt heeft helemaal niets te zoeken in de Europese Gemeenschap…

Maar stel dat een land aan alle voorwaarden voldeed en volwaardig lid is geworden. Daarna komt er een regering aan de macht die ‘orde op zaken stelt’. Dat wil zeggen een autoritair regime vormt en die de voorwaarden om lid te worden aan zijn laars lapt en bijvoorbeeld de trias politica afschaft of die alle EU subsidies in eigen zak steekt. Wat voor mogelijkheden heeft Europa dan? Zelfs met het rampzalige Brexit in mijn achterhoofd, zou ik er best voor zijn dat landen die niet meer voldoen aan de voorwaarden om lid te worden, vanzelf weer uit de EU worden gezet. In dit verband denk ik aan Hongarije, Polen, Bulgarije en Roemenië. Als Europa ergens in verbindt, dan zouden het de waarden moeten zijn die een open en democratische samenleving vormgeeft. Als Europa dat niet handhaaft, ja, wat is Europa dan meer dan een bak met geld waar niemand eigenlijk bij wil horen?

De aard van democratie

Eén van de ingewikkeldste dingen in de democratie is dat de meerderheid niet altijd beslist. In een democratie moet namelijk de minderheid worden beschermd.  Het regeren van een democratisch land en het toezicht op die uitvoering, wordt gedaan op basis van meerderheid. Het handhaven van de rechten van minderheden wordt gewaarborgd door de rechterlijke macht. Ook als de meerderheid rechten wil schenden of rechten wil ontnemen aan minderheden. Voor de wet is iedereen gelijk en de rechterlijke macht ziet daarop toe. Daarom zijn deze twee machten streng gescheiden en moet de rechterlijke macht bij een conflict tussen de twee (drie) machten uiteindelijk aan het langste eind trekken.

In sommige landen die ons, om wat voor reden ook, na aan het hart liggen, is de rechterlijke macht onderhorig gemaakt aan ‘democratische’ regels. Dat leidt naar dictatuur en onbezonnen en verschrikkelijke besluiten en uiteindelijk het einde van de democratie. Als de meerderheid alle tegenspraak uitsluit dan is er sprake van een door het volk goedgekeurde tirannie en zal de lust om tegenstand te bieden, en dus de uitgevoerde macht te controleren, verdwijnen als sneeuw voor de zon. Een kliek van gelijkdenkenden krijgt het dan voor het zeggen en helaas, de mens is vaak geneigd tot het kwaad als hij te veel macht krijgt en er niemand tegenwicht biedt. Hoedt u daarom voor het uithollen van de trias politica!

Turkije is een voorbeeld van een democratie in verval. Wat heet verval; de democratie is een ruïne. Dramatisch. Niet alleen is de rechterlijke macht gesloopt, maar ook de oppositie is in het gevang gesmoord. Met stevige hand regeert Erdogan als onbetwist dictator terwijl hij zijn macht vooralsnog ontleent aan een meerderheid van het volk. Die meerderheid ziet elke poging tot oppositie als een aanval op hun leider en ze zien elke maatregel om een minderheid in bescherming te nemen als een frontale aanval op de veiligheid. Turkije is geen democratisch land meer, terwijl ze dat wel was.

Afgelopen zomer werd er in Turkije een referendum gehouden om de laatste hindernisjes voor een totale dictatuur uit de weg te ruimen. Daarvoor gingen leden van de Turkse regeringskliek naar Turkse kiezers in het buitenland. Ook dus in Nederland. Op dat moment was het in Nederland verkiezingstijd. In verkiezingstijd wil men zich graag stevig profileren. Voor iedere democraat is de huidige Turkse regering de vijand. De relatie met Turkije en een deel van de van oorsprong Turkse Nederlanders is op z’n minst gezegd, gespannen. Moet Nederland ervoor zorgen dat een regeringskliek van een dictatoriaal bestuurd land hier, voor een intimiderend deel van de Turkse Nederlanders die weinig op heeft met democratie, te gaan pleiten voor het afschaffen van de laatste barrières voor de vestiging van de absolute tirannie? Onze voltallige tweede kamer (in verkiezingstijd), minus twee, was het er roerend over eens; die Turkse regeringskliek komt er niet in. En aldus geschiedde.

Naar nu blijkt, had Nederland, volgens de Nederlandse wet, gewoon de vertegenwoordigers van de Turkse dictator moeten ontvangen en had Nederland de bijeenkomsten met die Turkse leiders moeten laten doorgaan. Ik vond toen ook dat die Turken wel een toontje lager mochten zingen en dat die ministers terecht waren teruggestuurd. Maar…dat zou wel eens de eerste stap kunnen zijn naar de teloorgaan van de Nederlandse rechterlijke macht. Iedereen is gelijk voor de wet, zelfs als je een Turkse minister bent en voor een tiran komt pleiten., Toch nog maar eens over nadenken. De vrijheid van vergadering is een namelijk een groot goed.

De democratie en Catalonië

Vandaag wordt er in Catalonië een referendum gehouden. Een volksraadpleging over of Catalonië onafhankelijk moet worden van Spanje of niet. Een referendum dat op het verkeerde tijdstip gehouden wordt en op een manier die de democratie echt geen goed doet. En, voor zover ik het kan overzien, haar oorsprong vindt in niets anders dan de onderbuik van Catalanen; ondoordacht nationalisme. Het beste zou zijn dat het referendum door de organiserende partij wordt afgelast en dat ze met de Spaanse regering om de tafel gaan om de zaken op te lossen. Als je niet meer in overleg gelooft, dan houdt alles op. Inmiddels hebben de partijen hun hakken al te diep in het zand gezet en daardoor is geen van de partijen meer in staat om een weloverwogen besluit te nemen. De kloof tussen de partijen is te diep met als gevolg dat ieders standpunt onwrikbaar vastligt. Je hoopt altijd dat in dat soort situaties de intelligentsia het voortouw nemen. De mensen die geleerd hebben om met meer na te denken dan alleen hun onderbuik. Maar het nieuws gisterenavond: Met sleutels rammelende schooldirecteuren. De notabelen van Spanje. De hoger opgeleiden. De mensen die de volgende generaties moeten opleiden. Met hun rammelende sleutels wilden ze laten zien dat de scholen, stembureaus, opengaan. Omwille van de democratie moeten de stembureaus gesloten blijven. Ieder weldenkend mens zou dat moeten kunnen doorzien, want:

De tegenstanders van het referendum in Catalonië hebben hun standpunten niet kunnen verwoorden. De situatie was inmiddels al zo ver uit de hand gelopen dat alleen nog de stem van de voorstanders klonk. Elke andere mening wordt in die sfeer weggezet als onderhorig aan de Spaanse regering of fascistisch of whatever maar wordt in ieder geval niet als serieus beschouwd. Dat heet monddood maken. Gezien het feit dat de Catalaanse oppositie monddood is, kan het referendum niet democratisch zijn.

Omdat de Catalaanse volksraadpleging onwettig is verklaard gaan tegenstanders van onafhankelijkheid niet stemmen. Volgens de voorstanders is het dan hun eigen schuld als ze het referendum verliezen. Maar dat is niet zo. Dat is een ondeugdelijk argument. Catalonië is geen onafhankelijke staat. Wetgeving komt vanuit Madrid. Als dit referendum niet klopt volgens de wetten van de wettige en op democratisch tot stand gekomen regering van Spanje en keer op keer is afgewezen door de rechters, dan is het referendum ongeldig; dan wordt het wel gehouden maar zonder enige rechtsgeldigheid. Iets ontlenen aan de uitslag van het referendum is dan heel erg ondemocratisch.

Er kunnen vast nog meer argumenten worden genoemd waarom dit referendum niet moet plaatsvinden, maar het beste argument is, dat mensen nooit besluiten moeten nemen vanuit hun onderbuik. Nationalisme komt altijd voort uit onderbuikgevoelens. In Catalonië voelen mensen zich onterecht achtergesteld ten opzichte van mensen uit alle andere Spaanse provincies. Spanje is een rechtsstaat waar alle mensen gelijk zijn. Basta! Maar de gevoelens van achterstelling worden flink opgeklopt. Nationalisme brengt zelden iets goeds.

(Ik lees dat er op dit moment hevige gevechten gaande zijn.)

Democratie en Poexit

Met mijn jongste zoon discussieer ik graag over van alles en nog wat. Hij houdt ervan om mij het vuur aan de schenen te leggen en ik hou ervan om hem te prikkelen en uit te dagen. Niet alleen in discussies aan tafel zoeken we elkaars grenzen op, ook in ons stemgedrag. Meneer stemde laatst op…Thierry B. Toen was ik wel even los. Maar aan de andere kant komt Thierry B.’s opvatting over democratie wel degelijk in de buurt van zijn visie op democratie. Ik moet het toegeven, op veel punten geloof ik niet zo in de macht van het volk. Ik geloof erin dat je veel zaken over moet laten aan beroepspolitici en ambtenaren omdat wij, als gewone stervelingen daar geen enkele kijk op hebben. De kans dat je in zo’n geval achter een demagoog aanloopt met een compleet andere agenda is dan levensgroot. Neem bijvoorbeeld dat Oekraïne referendum. De zaak zelf was veel te complex voor de meesten. Ik had er wel een mening over, heb ik ook vaak geventileerd, maar veel geopolitieke belangen kon ik gewoon niet laten meewegen, omdat ik er te weinig van afwist. Het referendum had, bij de organisatoren, niet het tegenhouden van dat associatieverdrag als doel, zij hadden een andere agenda; ze wilden zand strooien in de machine die Europa heet. Maar als zoonlief op Thierry B. wil stemmen en zijn ijdeltuiterige kompaan Hiddema; mijn zegen heeft hij.

Gaat het in een democratie altijd om de meerderheid die beslist? Ik denk het niet. Ik denk dat een democratie alleen maar kan bestaan als de minderheid wordt beschermd en haar rechten worden gewaarborgd. In een democratie beslist de meerderheid en wordt de minderheid beschermt. Als dat niet zo is, dan is er geen sprake van democratie. Je loopt dan namelijk de kans dat de minderheid zó onderdrukt wordt dat ze nooit meer een meerderheid kan worden. Democratie is namelijk ook dat je aanvaardt dat je vandaag een meerderheid hebt, maar dat je morgen weer tot een minderheid kan behoren. Zelfs als de stemming over hetzelfde onderwerp gaat. Daarom moet je in de democratie een waarborg bouwen die niet omvergetrokken mag worden. Die waarborg werd bedacht tijdens de verlichting in Frankrijk: De Trias Politica.  De uitvoerende macht (regering) moet ondergeschikt zijn aan de controlerende macht (het parlement). De onafhankelijke onaantastbare rechterlijke macht (rechters) moet de minderheden beschermen.

Overal waar men dit principe loslaat is men de democratie aan het ondergraven. Ik denk dat we het er allemaal wel over eens zijn dat in Turkije geen sprake meer is van democratie. Het ontslaan van duizenden rechters heeft de democratie aldaar de das om gedaan. Zelfs als negentig procent van het volk achter het ontslaan van de rechters staat, is daarmee het lot van de democratie bezegeld. Minderheden kunnen niet meer beschermd worden. Dat minderheden in Turkije vogelvrij zijn verklaard, is een open deur die ik graag intrap. Ik denk dat alleen democratieën lid kunnen zijn van Europa. Turkije valt dan volledig af. Maar Polen balanceert nu ook op het randje. In Polen heeft de PIS partij het voor het zeggen. De PIS partij vindt dat de rechterlijke macht bestaat uit relieken uit het communistische tijdperk. Daarom acht zij zichzelf gerechtigd om de hakbijl erin te zetten. Of het nou waar is of niet, dat doet er niet toe. Als je als regering de rechterlijk aan je onderwerpt, gooi je de democratie om. Als je de democratie omver gooit, dan heb je niets meer te zoeken in de Europese gemeenschap… Poexit? Maar wie gaat na de Poexit onze aardbeien plukken?

Democratie

Overgebracht naar het kiesstelsel in Nederland, zou Trump nooit president geworden zijn. Het idee van ‘elke stem telt’ heeft in het Amerikaanse systeem geen enkele betekenis. Mensen die zeggen dat Amerika het meest democratische land van de wereld is, weten niet waar ze het over hebben. De basis van een democratie is dat elke stem evenveel waard is. Of je in noordoost Groningen woont of in Rotterdam; je stem is altijd evenveel waard. In Amerika is een stem in Noord-Dakota een factor x meer waard dan een stem in New York. Dat maakt de Amerikaanse verkiezingen per definitie ondemocratisch. Democratie is dat de meerderheid beslist. Maar dat hoeft niet persé een goed werkende democratie te zijn. Het kenmerk van een goed werkende democratie is dat de meerderheid weliswaar beslist, maar dat de minderheid wordt beschermd en gerespecteerd. Daarom regeert Erdogan in een niet-functionerende democratie. Hij is weliswaar gekozen door een meerderheid, maar hij schendt de rechten van minderheden. In zijn geval de Koerden. De wil van de meerderheid kan geen wet zijn als je daarmee de rechten van de minderheid schendt. Dat kan niet in een goed functionerende democratie. Op dit ogenblik is er in Amerika een president aan de macht die ondemocratisch is gekozen als president, want hij heeft nooit de meerderheid van de kiesgerechtigden achter zich gekregen. Bovendien is hij in rap tempo de goed functionerende democratie aan het omvormen naar een niet-functionerende democratie. Aan ‘minderheden’ lijkt hij zich niets gelegen te laten liggen. President Trump is daarmee een president die om verschillende redenen niet deugd. Aantoonbaar.

In de afgelopen dertig jaar zijn twee presidenten aan de macht gekomen die op democratische gronden nooit president hadden mogen worden: George W. Bush en Donald Trump. Bush was een ramp voor de wereld. Hij heeft ervoor gezorgd dat een deel van de wereld in een tranendal veranderde. Hij heeft IS geboren laten worden. Hij was niet alleen de verwekker van IS maar ook de kraamvrouw en de vroedvrouw in één. Een ramp voor de wereld. Wat mij betreft zou Bush voor een internationaal tribunaal gebracht moeten worden wegens het schenden van rechten. Mocht dat te vaag zijn dan in ieder geval voor het achterlaten van een chaos van jewelste.

Over Trump kan je na een week al heel wat zeggen. Hij regeert per idioot decreet. Hij doet wat hij een feitelijke minderheid heeft beloofd en schendt de rechten van minderheden. Hij toont ook geen enkel respect voor alles wat leeft op aarde behalve zichzelf. Een enge man. Hij heeft nog niet veel tijd gehad om de wereld verder in het verderf te storten, maar dat dat komen gaat, leidt geen twijfel. Ik zie het somber in.

Geert Wilders voelt wel voor Trumps aanpak, geloof ik. Ik heb het al vaker gezegd; het democratisch gehalte van Geert Wilders en de PVV is nul komma nul.

Uiteindelijk gaat het om wij en zij

Doet je stem ertoe of niet? De fundamentele vraag in een democratie. Als de meerderheid iets anders wil dan jij, ben je dan niet gehoord? In Groot-Brittannië heeft 52% gestemd vóór uittreding uit Europa. De meest gehoorde argumenten: ‘We willen de controle terug’. ‘Europa mag geen besluiten nemen voor Groot-Brittannië.’ ‘Europa is niet democratisch, en we willen terug naar de democratie’.

Ik begrijp deze argumenten. Het is verschrikkelijk als anderen beslissen over wat goed of slecht voor je is.

De Schotten: Ook al is het eeuwen geleden dat zij controle hadden over hun land; ook zij willen de controle terug. Groot-Brittannië mag geen besluiten nemen voor Schotland. Groot-Brittannië is niet democratisch; Schotland wil terug naar de democratie.

Ik begrijp deze argumenten want het is verschrikkelijk als anderen bepalen wat jij al of niet mag doen.

Het gemor op Gibraltar is niet van de de lucht. Hoezo bepalen anderen, Groot-Brittanie, wat goed is voor Gibraltar? Gibraltar wil de controle terug…

Mijn vraag is: Krijgen de Britten de controle terug als ze uit Europa gaan? Worden er besluiten genomen waar de burgers van Groot-Brittannië invloed op kunnen uitoefenen? Is Groot-Brittannië democratischer dan Europa?

Het gaat altijd over uitsluiten. Democratie betekent niet alleen maar: De macht aan het volk. Macht heeft een betrekkelijk duidelijke betekenis, maar ‘volk’ niet. Wie horen er wel en wie horen er niet tot het ‘volk’. Dat is de vraag. En er is geen pijl op te trekken; die vraag is niet te beantwoorden; het lijkt aan de luimen van de spreker en zijn gehoor te liggen.

Het gaat om emoties. Niets meer en niets minder. Er komt weinig ratio aan te pas. Wie vind je er wel bijhoren en wie niet. Horen Friezen wel bij jou maar Roemenen niet? Waarom dan wel? Horen de Schotten wel bij de Britten? Het Europees parlement is een democratisch instituut. Zonder meer. De leden van dat parlement zijn gekozen en de politieke verhoudingen weerspiegelen de keus van de (Europese) kiezer. Daarin verschilt het niet van het Britse lagerhuis of van onze tweede kamer. De invloed van de doorsnee burger op het beleid in Europa is gering. Maar ook de invloed van de Britse burger op de besluiten van de Britse regering zijn gering. Zelfs invloed op de besluitvorming in je eigen gemeente is uiteindelijk moeizaam. Niks ‘controle terug’. Het gaat om de definitie van ‘wij’… en van ‘zij’.

Van het ‘wij-zij’ gevoel, maken foute politici graag gebruik. Het zit emotioneel namelijk als volgt in elkaar: ‘Wij’ leven fijn samen. We worden bedreigd door ‘zij’. Politici moeten ervoor zorgen dat de groep ‘wij’ steeds groter wordt; Dat is hun taak! Wilders probeert de groep ‘wij’ zo klein mogelijk te houden. Het lijkt me duidelijk wat ik over Wilders denk.

Open deuren en holle frasen van mijn PvdA

Mijn eigen partij valt me zwaar tegen. Ik zie de PvdA weer in dezelfde val trappen als enkele jaren geleden. Toen moesten we stemmen over een Europese grondwet. Wilden we die grondwet of niet. De campagne die toen werd gestart was slecht. Met holle kreten en een beetje angst zaaien werd het volk gevraagd om voor de wet te stemmen. Dat werd een keihard ‘Nee’ dus. Grote woorden, maar vooral holle woorden, helpen niet als je mensen wilt overhalen ergens voor te zijn. Zeker mij niet. Vervelend, want ik draag mijn partij een warm hart toe. Met holle frasen en open deuren win je geen verkiezing. In dit geval bevestigt dit juist dat je tegen dat verdrag moet zijn!

Ik wil argumenten! Voors en tegens. Dan kan ik een afweging maken. Zo wil ik die afweging maken. Klinkt misschien een beetje arrogant, maar dat is mijn weg. De PvdA stuurt mij inhoudsloze mails over het referendum. Ze gaan ervan uit dat elk weldenkend mens voor dat associatieverdrag is en dat wij, PvdA’ers, dat alleen maar hoeven over te brengen. Wij zijn toch voor vrijheid en democratie? Ik krijg het ene mailtje na het andere over het onderwerp: ‘Meer veiligheid, meer democratie en meer stabiliteit. Dat is goed voor Nederland, Europa én Oekraïne. Daarom ga ik voor het samenwerkingsverdrag met Oekraïne stemmen en hoop ik dat jij hetzelfde doet.’ Staat er in het mailtje dat Kirstin Meijer mij stuurt namens de PvdA. Zie ik er zo dom uit?

Is de bewering van Kirstin Meijer waar? Komt er meer veiligheid, democratie en stabiliteit, als ik voor dat associatieverdrag stem? Waarop baseert ze deze gedachte? Ze schrijft dat ze veel contact heeft met jonge sociaaldemocraten in Oekraïne… Wat willen die jonge Oekraïense sociaaldemocraten, juist ja: meer veiligheid, democratie en stabiliteit…

Kirstin Meijer en jonge sociaaldemocraten: Ik wil ook dat er in Oekraïne meer democratie, een eind aan de burgeroorlog en een eind aan de corruptie komt. Help ik jullie daarbij als ik voor dat verdrag stem? Hoezo dan? Die hele burgeroorlog is begonnen om dat verdrag. Zonder dat verdrag geen burgeroorlog. De democratisch gekozen leiders van toen wilden het verdrag dat door de (zeer discutabel aan de macht gekomen) leiders van daarvoor gesloten was, niet bekrachtigen. Zo zat dat toch? Daarna grote demonstraties; daarna geweld; met fascisten in de voorhoede… Zo is dat toch gegaan. En toen stond ineens Guy Verhofstadt met zijn kornuiten op dat plein de massa toe te spreken. Daarmee verdiepte hij de kloof tussen Oekraïners en Russen en kwam de oorlog pas goed op gang. Een aanzienlijk deel van de bevolking moet helemaal niets hebben van dat verdrag. Poetin wil dat niet, maar ook een heel groot deel van de Oekraïense bevolking wil geen associatie met Europa. Een aanzienlijk deel van Oekraïne wordt van oudsher bewoont door Russen. Hoef je met die mensen helemaal geen rekening te houden?

Het associatieverdrag brengt meer oorlog en verdeeldheid in Oekraine! Daar heb ik argumenten voor.

PvdA stuur me argumenten in plaats van holle frasen en open deuren om voor dat verdrag te zijn!

Alexander Pechtold in Oekraïne

In de krant van vandaag een verslag over Alexander Pechtold in Oekraïne. Pechtold is een van de weinigen die campagne gaat voeren vóór het associatieverdrag met Oekraïne. Dat begrijp ik dus niet. De leider van de partij die altijd voor meer democratische invloed is op de regering, gaat campagne voeren voor een democratisch juist zeer omstreden verdrag met Oekraïne. De weerzin die Poetin oproept bij westerse Europese leiders wordt vertaald in steun aan een corrupte Oekraïense regering. Een regering die door een staatsgreep aan de macht is gekomen. Een staatsgreep waarbij fascisten een grote speelden. Deze rechtse staatsgreep heeft geleid tot een burgeroorlog. Merkwaardig, die Pechtold. Ik begrijp hem niet.

Het is volkomen duidelijk dat Russen en Oekraïners het politiek niet met elkaar eens kunnen worden. In Oost Oekraïne wonen Russen en in West Oekraïne wonen Oekraïners. 50% Russen en 50% Oekraïners wonen er in Oekraïne. Die tweedeling is niet alleen geografisch, maar ook politiek. Ze kunnen tot geen enkel besluit komen waar beiden het mee eens zijn. Na verkiezingen waar de hele bevolking aan mee doet, komt er doorgaans een Rus aan het bewind. Daardoor voelt de andere helft van de bevolking zich niet vertegenwoordigd. Dat geldt voor beide bevolkingsgroepen. De laatstgekozen regering was Russisch van signatuur. Met behulp van regelrechte fascisten is de toenmalige Russische democratisch gekozen regering verdreven.

Het associatieverdrag met Europa was in Oekraïne de oorzaak van veel heibel. De Russen wilden dat niet. Vijftig procent van de bevolking wilde dat niet.

Veel Nederlandse politici vertalen Russen met Poetin. Poetin wil geen associatieverdrag tussen Oekraïne en Europa. Ik blijf liever bij wat ik zie: De Russische bevolking van Oekraïne wil geen associatieverdrag met Europa. De Russische bevolking van Oekraïne wil zich aansluiten bij Rusland. De Russen in Oekraïne vinden dat de grenzen van Oekraïne niet kloppen. Ik heb de neiging om dat met hun eens te zijn. Ik denk, deel dat land in tweeën en laat de bevolking kiezen. Je zal zien dat Oekraïne de helft van haar grondgebied kwijtraakt aan Rusland. Terecht kwijtraakt, want er wonen geen mensen die zich Oekraïner voelen. Laat Oekraïne de wil van het volk respecteren.

Van Pechtold, maar ook van mijn partijgenoten, heb ik weinig steekhoudende argumenten gehoord waarom we voor dat associatieverdrag zouden moeten zijn. Doorgaans hebben ze het dan over de agressieve benadering van Poetin. Die benadering zit mij heus ook dwars. Maar dat heeft niets te maken met democratische rechten. De Russen in Oekraïne willen Poetin. Oekraïners willen Porosjenko. Geef het volk wat ze wil! Dat is democratie.

Wellicht betekent democratie in Oekraïne dat het land andere grenzen krijgt. Misschien moet Pechtold dat dan aanvaarden. Ik wel, in ieder geval, ook al vind ik die Poetin maar een engerd.

Tokkie-power

Wat voor mij een nogal schokkende ontdekking was; alle fatsoensregels die ik als kind geleerd heb, beletten me om in mijn carrière verder te komen. Door die fatsoensregels ben ik een prettig mens geworden, maar een hele slechte carrièrejager. Als carrièrejager moet je je helemaal niet bescheiden opstellen, moet je de ander helemaal niet laten voorgaan. Als carrièrejager moet je helemaal niet luisteren naar anderen en is de mening van een ander niet relevant. Als carrièrejager is dat wat een ander zegt of doet pas belangrijk als jij het in kan zetten voor je eigen carrière. Vroeger leerde ik dat carrièrejagers gedrag slecht was; dat dat psychopaten gedrag was; gewetenloos. Maar het kan niet slecht zijn, want ik zie het gedrag om mij heen…vooral boven mij. Ik zou denken dat een financiële instelling zulke mensen kan missen als kiespijn. Als een psychopaat verder komt door de eerste de beste wurgpolis te verkopen dan doet hij dat. Aan een Rijkman Groenink is de ABN-AMRO zo’n beetje kapotgegaan.

Bij de Amerikaanse verkiezingen zie ik hetzelfde. Een kandidaat zonder enig fatsoen in zijn lijf, lijkt te gaan winnen. Donald Trump. Een Amerikaanse Geert Wilders. Fatsoen zegt hem helemaal niets. Macht is het enige dat telt.

Gisteren heeft Jeb Bush het opgegeven. De man had zich ook kandidaat gesteld voor de presidentverkiezingen, maar al na enkele voorverkiezingen zag hij in dat het hem niet ging lukken en haakte hij af. Dat zou mij gerust moeten stellen. Zowel zijn vader als zijn broer zijn president geweest en na hen zag de wereld er stukken dreigender uit. Beperkte zijn vader de oorlog nog tot het heroveren van Koeweit, zoonlief walste over Afghanistan en Irak heen. Op het moment dat Amerika vond dat ze gewonnen hadden, begon de oorlog pas echt. Met duizenden doden als gevolg en een ontwricht land en, naar later bleek een ontwrichte regio, als gevolg. Kon men zich nog makkelijk achter de Koeweitse bevrijdingsoorlog scharen (oorlog om een goede zaak), dat was bij George Bush haast onmogelijk. Het was duidelijk dat hij alleen uit wraak handelde en om Amerika’s kracht te tonen. Die kracht viel tegen… De broer van George Bush, Jeb, zou het nog eens dunnetjes overdoen, zo leek het. Maar Jeb bleek de meest gematigde van de twee broers. Tegenover Donald Trump leek hij een zwakkeling. Eigenlijk pleit dat voor hem, want dat betekent dat Bush fatsoen kent… Poeh, dat kwam er moeilijk uit bij mij….

Is de wereld beter af met Donald Trump als president in plaats van Jeb Bush? Is Nederland beter af met Geert Wilders als premier? Ik denk het niet. Ik weet bijna zeker van niet. Maar hier zien we een nadeel van democratie: Tokkie-power! Ik zag de kreet meegevoerd worden in een demonstratie. Het staat ervoor dat je als onfatsoenlijk mens het recht hebt om voor een onfatsoenlijke oplossing te kiezen…denk ik. Tokkie-power, hoe kan je daar nou achteraanlopen?

Tegen het associatieverdrag met Oekraïne

Langzaam begint de discussie op gang te komen over het referendum dat in april gehouden gaat worden. Of je al of niet tegen het associatieverdrag bent dat tussen Oekraïne en Europa gesloten is. Voordat de discussie echt losbarst, mijn mening. Kunnen we later kijken, als alle argumenten en feiten op tafel liggen, of ik mijn mening heb kunnen handhaven, of dat ik hem toch heb moeten wijzigen.

Oekraïne heeft in mijn ogen verkeerde grenzen. Zoals het land er op dit moment bijligt, is het één groot probleem. Dit land smeekt haast om burgeroorlog. De tegenstellingen tussen de twee landsdelen zijn te groot. Wat mij betreft zou de oplossing een tweedeling van Oekraïne zijn: Een Russisch deel en restant Oekraïne. Als iedereen dat geaccepteerd heeft, kunnen we verder kijken.

Maar helaas, die goede Oekraïense grenzen zijn er niet. Iets meer dan de helft van de huidige Oekrainers voelt zich Rus. De hoofdstad van Oekraïne, Kiev, ligt midden in het anti-Russische deel. Dit gegeven heeft grote gevolgen en is uiterst explosief.

In de Oekraïense politiek wordt verkregen macht al snel omgezet in persoonlijk gewin. Ik zie daarin geen verschil tussen Russen of Oekraïners. Na een machtswisseling komen al snel de beschuldigingen van fraude van de oppositie. Deze beschuldigingen neem ik serieus; Macht lijkt het slechtste in Oekraïners naar boven te brengen.

Bij presidentsverkiezingen in Oekraïne gaat het doorgaans om twee kandidaten: Een Oekraïner en een Rus. Ondanks de beschuldigingen van verkiezingsfraude aan beide kanten, lijkt de Russische kandidaat altijd nipt te winnen. Vandaar mijn gedachte dat het Russische deel waarschijnlijk net iets groter is. Zo kwam in 1994 de Russische kandidaat Koetsjma aan de macht. Betrekkelijk ongestoord regeerde hij tot in de beginjaren 2000. Toen kwam de Oekraïense protestbeweging in Kiev sterk op en werd de Oekraïner Joesjtsjenko naar voren geschoven. Na tumultueuze verkiezingen waarbij echt niet duidelijk was, wie er gewonnen had, werd de Oekraïense kandidaat geïnstalleerd. Bij de daaropvolgende verkiezingen in 2010 won de Russische kandidaat Janoekovitsj glansrijk. Hij werd echter na de Oekraïense revolutie van 2014 afgezet en vervangen door een Oekraïense kandidaat. Bij die ‘revolutie’ was het duidelijk dat zeer extremistische elementen het voor het zeggen hadden gekregen. De ‘revolutie’ van 2014 zou je makkelijk ook een staatsgreep kunnen noemen; een democratisch gekozen regering werd aan de kant gezet.

Na de Oekraïense revolutie en daarmee de omverwerping van de democratisch gekozen Russisch gezinde regering, brak de burgeroorlog uit.

Het associatieverdrag dat de Oekraïense regering sloot met Europa, ondersteunt het Oekraïense- maar ondermijnt het Russische deel van de bevolking. Het vergroot daarmee de tegenstelling tussen Oekraïners en Russen.

Daarom ben ik tegen het associatieverdrag…