Tagarchief: Dax

Nationalisme in Dax

We zijn gisteren aangekomen in Dax. Dé stierenvechtersstad in Frankrijk. In Spanje zijn we geen arena of stier tegengekomen, maar in Dax hebben we een appartementje zo ongeveer tegenover de arena. Gisteren aten we in een restaurantje dat vol hing met schilderijtjes met stoere stierenvechters. Josien en ik zijn niet voor het eerst in Dax. Op onze tocht naar Santiago hebben we twee dagen op de camping gestaan. De campingbaas grapte toen, nog voordat wij ook maar onze mond open hadden gedaan, dat Nederlanders altijd op de ‘Vietz’ kwamen terwijl hij wees naar onze trotse volgepakte rijdieren… Dax is een belangrijk keerpunt geweest in hoe ik over bepaalde dingen denk. Daarvoor ben ik Dax dankbaar, als je een stad al ergens dankbaar voor kan zijn.

Op een erg warme dag in augustus naderden wij op onze volgepakte fietsen Dax. Nog voordat we de stad binnenreden, stopten we bij de supermarkt. Zo’n gigantische. We kochten er kersen en wat te drinken. Vlakbij was een klein parkje en daar gingen we in de schaduw zitten om nog even na te genieten van de heerlijke tocht die we gemaakt hadden. Les Landes des Gascoigne hadden we zojuist doorkruist. Alleen de naam al. Laat die naam lekker over je tong rollen en je voelt je even een echte Fransman. Kilometers bos hadden we gehad. Bijna helemaal vlak. Behalve bij riviertjes. Dan even een dalletje. Bij zo’n klein dalletje had ik verkeerd geschakeld (hoorde ik later van de fietsenmaker) en was mijn ketting gebroken. Maar ik had mijn ketting weten te repareren en voelde me helemaal het mannetje! Mijn dag kon niet meer stuk. Bovendien; geen vieze handen want de vieze-werkjes-handschoentjes die we mee hadden genomen bleken afdoende!

Naast het parkje waar we zaten, kwamen wat wegen samen. Beetje lawaaierig. Er werd veel getoeterd, viel ons op. We zagen half blote jongens uit de auto’s hangen die langsreden. Ze hadden kleren aan die wij associeerden met een voetbalclub. We dachten dat er een belangrijke voetbalwedstrijd was of zoiets. Wel heel erg ongebruikelijk een voetbalwedstrijd midden in augustus… Maar wisten wij veel…

Toen we echt de stad binnenreden, beseften we dat die ‘clubkleuren’ geen clubkleuren waren, maar dat het nationalistische dracht was. We zaten in Baskenland. We waren midden in de stierenvechtersfeesten terecht gekomen. Tijdens deze feesten voelen Basken zich pas echte Bask. Ze trekken witte kleren aan en doen een rode zakdoek om hun hals. Vanaf het moment dat ze witte kleren aanhebben en een rode zakdoek om hun nek hebben, zijn er insiders en outsiders. Josien en ik op onze fietsen waren buitenstaanders; dat moge duidelijk zijn. Onze rit door de binnenstad leek wel iets op spitsroeden lopen. Ik werd bespuugd en kreeg bier naar mijn hoofd. Ook werd ik beschimpt, denk ik, maar omdat ik geen Baskisch versta, weet ik het niet. Ik voelde me niet echt welkom.

118_1805

Het zette mij aan het denken. De strijd om Baskenland. Ik had er sympathie voor. Was die sympathie terecht? Ook andere landstreken of ‘volken’ en strijd om ‘jezelf’ te mogen besturen, overal. Wat heeft nationalisme ons eigenlijk te bieden? Moeten we wel zo voor een ‘eigen’ staat zijn? Toen ik als vreemde eend in de bijt door Dax fietste besefte ik dat nationalisme het begin is van heel veel ellende… Weg met het nationalisme!

Baskenland

Vakantie in 2005, tijdens onze fietstocht naar Santiago… We zaten in een parkje aan de rand van Dax. Het was onrustig. Er reden steeds toeterende auto’s langs. Jongens met clubkleuren hingen uit de raampjes van hun auto’s. Josien en ik hadden het idee dat er een voetbalwedstrijd gespeeld moest worden. Clubkleuren, uitgelaten mannen, ontblote bovenlijven, drank… niet ons ding…zeg maar.

We fietsten Dax in. De binnenstad bleek een gekkenhuis. De meeste mensen liepen in het wit gekleed en hadden een rode halsdoek om. En een rood petje. Al snel zagen we dat er een soort feest aan de gang was en dat de ‘clubkleuren’ eigenlijk de Baskische kleuren waren. We zagen dat het alles te maken had met de stierengevechten die ’s avonds gehouden werden. Dat veroorzaakte een nationalistische orgie van jewelste.

Er moet een verband zijn tussen jonge mannen, groepsgevoel, alcohol, testosteron en ontblote bovenlijven aan de ene kant en zeer vervelend gedrag naar mensen die niet bij de groep horen aan de andere kant.  Het was duidelijk dat wij niet bij de groep hoorden met onze volgepakte fietsen en onze fietsbroeken en onze toevallig gekozen kleur shirt. In Dax moesten we spitsroeden lopen. We kregen bier over ons heen en voelden ons niet echt welkom. Baskenland. Frans Baskenland. Zoveel Baskisch nationalisme als daar in Frankrijk zouden we niet meer tegenkomen. We voelden ons daar niet prettig bij.

We beseften ons dat we in gebied rondfietste waar men onafhankelijk wilde worden. De Baskische afscheidingsbeweging ETA was berucht in die dagen. Met bomaanslagen zaaiden ze dood en verderf. Op dat moment gaf ik heb het voordeel van de twijfel; er waren overal in de wereld mensen die streefden naar een eigen staat, dus waarom de Basken niet?

Na onze fietstocht door Dax ben ik tot de conclusie gekomen dat nationalisme altijd fout is. FOUT met hoofdletters. Nationalisme verheerlijkt de eigen groep en zet zich af tegen de rest van de wereld. Nationalisme houdt van zondebokken en plakt daar bij voorkeur een etnisch of religieus etiket op. Bij oorlog speelt nationalisme altijd een rol. Een kwalijke rol. In een fijn land wordt je gezien en beoordeeld als individu, in een afgezakt land wordt je een nationalistisch bepaalde groep ingeduwd en wordt de geroep gezien en beoordeeld. Nationalisme brengt niets dan onheil.

Het lijkt me duidelijk dat Wilders mijn vriend niet is. Hij doet er alles aan om een nieuw nationalistisch gevoel te kweken. Dat moet ons uit Europa drijven. Dat duwt ons in het hok van Nederlanders die een Joods-Christelijke achtergrond hebben. Dan kunnen we de Islam als onze tegenstander zien en Marokkanen als zondebok. Onheil dus.

Daarom werd ik zo getroffen door een klein artikeltje in de Volkskrant van gisteren…In Baskenland is een onderzoek gedaan. De grote meerderheid ziet niets in onafhankelijkheid. Kennelijk is de stemming helemaal omgeslagen, daar in Baskenland. Hebben ze daar toch het licht gezien: Weg Baskisch nationalisme!