Tagarchief: COA

Afgewezen worden bij een sollicitatie

Eén van de vervelendste klussen in het leven is solliciteren. Solliciteren ligt mij niet. Je moet je ietsje beter voor doen dan je bent. Ze gaan je vreemde vragen stellen die met geen mogelijkheid te beantwoorden zijn. Ze gaan je kennis toetsen terwijl dat vrijwel niet mogelijk is en ze gaan over geld verdienen praten. Nee, ik vind solliciteren niet leuk.

Als je veel solliciteert, wordt je ook vaak afgewezen. Doorgaans neem je een afwijzing voor kennisgeving aan. Soms ben je geschokt. Ik had zeven jaar gewerkt voor een bedrijf dat software maakte voor het voortgezet onderwijs. Als softwareontwikkelaar en softwareontwerper was ik bijna een goeroe op dat gebied. Vertel mij even hoe je een examenmodule in elkaar draait of hoe je absentie regelt. Hoe je cijferlijsten produceert of lesroosters administreert; deze jongen wist er alles vanaf. Er kwam een moment dat ik op zoek moest naar een nieuwe baan. Ik vond een advertentie. Hij leek op mij geschreven. Precies waar ik op dat moment mee bezig was en waarin ik mijn talenten had kunnen laten zien… zo iemand vroegen ze. Ik werd uitgenodigd en het gesprek was…alsof ik thuiskwam. Ik wist zeker dat ik daar zou gaan werken. Na een week kreeg ik een klein briefje waarin ze vertelden dat ze iemand anders hadden aangenomen die beter in het profiel van de functie paste… Ik begreep er helemaal niets van en was behoorlijk van de kaart. Wat een slecht argument om mij af te wijzen want zo iemand bestond gewoonweg niet!

Vandaag lees ik in de krant over het COA en het College voor de rechten van de mens. Het COA wil dat haar medewerkers de mensen die als vluchteling Nederland binnenkomen vertrouwd maken met de normen en waarden in Nederland. Daar hoort bepaald gedrag bij. In Nederland is de norm dat mensen elkaar bij een begroeting de hand schudden. Als je dat niet doet, dan ervaren we dat als onbeschoft. Goed, op die regel zijn we tegenwoordig, schoorvoetend, bereid een uitzondering te maken. Godsdienstfanatici interpreteren hun heilige boeken op een rare manier. Die interpretatie stelt dat handenschudden gelijk is aan een pijpbeurt. Zíj hoeven géén handen te schudden. Als je de wereld zo bizar erotiseert, dan moet je het handenschudden maar laten, denken we dan. Maar zo’n halfgare wil je niet bij een organisatie die mensen van buiten Nederland moet leren wat de normen en waarden hier zijn.

Het COA heeft een vrouw afgewezen die geen hand wil geven aan mannen. Nee, zegt het College voor de rechten van de mens, dat is discriminatie. Godsdienstwaanzin vinden ze een slecht argument om iemand af te wijzen.

Ik vind dat het College de weg kwijt is. Ik ben haast jaloers om op zo’n grond afgewezen te worden. De reden lijkt me volledig duidelijk. Het geeft de vrouw de mogelijkheid om het in het vervolg anders te doen; haar gedrag te veranderen.

Het spijt me COA. De volgende keer zul je godsdienstwaanzinnigen moeten afwijzen omdat: Ze niet ‘in jullie team passen’. Of…verzin maar wat.  Het zijn achterlijke nietszeggende argumenten, maar het College voor de rechten van de mens slikt ze…zonder meer!

De hetze tegen Nurten Albayrak

Ik ben tegen hetzes. Nee, dat is geen open deur. Ik probeer me te trainen om een hetze in een heel vroeg stadium te herkennen en hem bij mezelf meteen de kop in te drukken. Ik heb te vaak meegemaakt dat ik meeging in de stroom en dat later bleek dat het eigenlijk heel anders zat.

Een hetze slaat alle stappen om de waarheid te vinden over. Een hetze drijft op beelden over de waarheid en die beelden maken gevoelens los bij veel mensen. Gevoelens die de waarheid niet nodig hebben, alleen bevestiging.

Gisteren stond mevrouw Albayrak terecht voor valsheid in geschrifte. Mevrouw Albayrak is slachtoffer geworden van een hetze. Of ze fouten gemaakt heeft of niet, ze is door een volksgericht ter verantwoording geroepen en veroordeelt. Ze heeft gevochten als een leeuw. Ze vond dat haar onrecht was aangedaan, en dat wilde ze recht zetten. Op alle mogelijke manieren wilde ze dat rechtzetten, maar ze verloor alles. Zelfs als ze gelijk kreeg van de rechters, dan verloor ze de zaak nog. Als je het slachtoffer bent van een hetze dan verlies je alles altijd. Een hetze is niet gelijk aan een gerechtelijke dwaling. Een hetze overkomt je en veroordeelt je en niets kan die veroordeling meer ongedaan maken. Dat is de reden waarom ik probeer om een hetze bij mezelf in de kiem te smoren.

Mevrouw Albayrak was directeur van zo’n beetje de meest complexe en impopulaire organisatie in Nederland. Het COA. Het COA zorgt ervoor dat mensen die naar Nederland komen en die we hier eigenlijk helemaal niet willen hebben, netjes worden opgevangen. Omdat de vluchtelingenstroom heel groot was een tijdlang, was het COA ook heel groot. Toen de regering moeilijker mensen ging toelaten tot Nederland, slonk de stroom vluchtelingen. Daardoor werd het COA te groot en moest krimpen. Dat betekent ontslagrondes. Ontslagrondes bij een organisatie maken mensen bang. In die periode was mevrouw Albayrak directeur van het COA. Dat er sprake was van een angstcultuur, lijkt mij evident. Toch was juist die ‘angstcultuur’ de aanleiding om een hetze te starten die zijn weerga niet kent. Onder aanvoering nog wel van minister Leers. Een minister die zijn ziel aan de PVV had verkocht, startte de hetze. Daar haakte de pers natuurlijk hitsig op in; De pers wil niet de waarheid; de pers wil een spannend televisieprogramma maken. Wat is er leuker en spannender dan een knappe, ambitieuze, succesvolle vrouw van buitenlandse afkomst hard ten val brengen? Niets toch? Toen de machinerie eenmaal was gaan draaien was het hek van de dam.

Ik heb zelden zoveel compassie gevoeld als voor mevrouw Albayrak. Wat haar fouten ook zijn geweest, dit heeft ze niet verdiend!

Voor een schijtzaak staat ze nu voor de rechter. Of ze genoeg heeft bijgeteld voor haar leaseauto… Ze zal ook hiervoor veroordeeld worden, ben ik bang. Als de hetze eenmaal op gang is dan blijft het je achtervolgen. Je bent veroordeeld en niemand zal dat ooit meer rechtzetten; zelfs geen rechters.

Nurten Albayrak, het ga je goed; dat meen ik! Bij mij blijf je welkom!