Tagarchief: China

Doofpot

Op een markt in de Chinese stad Wuhan gebeurde het: Een virus sprong over van een dier naar een mens en vervolgens sprong het over van mens naar een mens. Een pandemie was geboren. Het is niet verwonderlijk dat het juist op die markt in Wuhan gebeurde. Het was namelijk een vieze markt, zo lees ik overal. Een verschrikkelijke plek, een onhygiënisch plek en ook nog eens een onethische plek. Het is namelijk een markt waar dieren verhandeld worden. Als je de definitie van ‘levend’ ietsje oprekt, dan kan je spreken van een markt waar levende dieren van hand tot hand gaan. Dieren om op te eten. Allerlei soorten dieren want de gemiddelde Chinees eet alles dat gelopen, gekropen, gezwommen of gevlogen heeft. In tegenstelling tot ons. Wij eten drie-en-een-halve diersoort: Kip, varken, koe en verder heel soms wat schaap, geit, kalkoen en heeeel soms wild. Gekweekt wild. Wel veel vis hoewel daar het assortiment aardig beperkt raakt…zie het aanbod in de supermarkt. In China villen ze honden en eten ze katten. Om al die dieren min of meer levend te verkopen stoppen ze de beestjes in kratten en die kratten stapelen ze op om ruimte te besparen. Dat de onderste dieren erge pech hebben omdat ze de drek van de bovenetages op hun kop krijgen, kan de marktkoopman niet veel schelen op die markt die stinkt naar stront en verrotting. Geen wonder dat op deze verschrikkelijk onhygiënische markt het coronavirus ontstond…

Dat is het verhaal dat ons verteld wordt. Het is ook het verhaal dat we heel graag willen horen. Zo’n smerig virus dat zoveel schade aanricht kan alleen maar van een verschrikkelijke plek komen en daarom verandert die markt in Wuhan langzaam in de hel op aarde waar iedereen compleet onverantwoordelijk bezig was. Vraag is natuurlijk of dit beeld wel het echte beeld is en of het niet heel anders was. Gisteren op het journaal werden beelden van de markt getoond. Er was nog maar één handelaar. Een vrouw die vis verkocht. Ik keek. Ik zag. Die hygiene…ach, het ging niet zoals hier bij ons op de Albert Cuyp, maar om nou te zeggen smerig. Eigenlijk viel het wel mee. De vrouw sneed een grote vis in stukken en stopte het in een plastic tasje. Niets bijzonders eigenlijk. Ontstaan vervelende ziektes alleen op hele erge vieze markten waar besmettelijk micro-organisme van dier naar mens hipt? Nee, dus. De Q-koorts ontstond in het schone aangeharkte Nederland. Van geit naar mens. Dat was niet zo heel erg besmettelijk maar dat had makkelijk anders kunnen uitpakken…

Nu hoor ik weer verhalen over dat het virus niet overhipte van een dier op een mens op de markt van Wuhan, maar dat er iets faliekant misging in een laboratorium vlak bij de markt in Wuhan. Dat men daar lekker aan het experimenteren was en dat ze iets niet onder controle konden houden of dat iemand een bakje opendeed dat gesloten had moeten blijven, zoiets. Dat de Chinese autoriteiten daarom zo logen toen de epidemie nog klein was en ze misschien nog de kans hadden om het te laten uitdoven voordat het de wereld in vuur en vlam zette. Dat besmetten, dat begon per ongeluk in een door de staat geleid bedrijf.

Was het maar zo dat dit verhaal alleen van notoire complotdenkers komt. Dat is dus niet zo. Max Pam vanochtend in de Volkskrant, om maar eens een voorbeeld te noemen. Maar dan denk ik toch maar weer hoe de Q-koorts ontstond. Was daar niet ook een soort van doofpotje?

De ideale vrouw in het ideale landschap in het ideale land…

Toen ik voor het eerst proefde wat liefde was, wist ik wat de ideale vrouw was: Zij. De liefde kwam volledig van één kant (de mijne) en bovendien heeft zij er nooit van geweten, maar dat mocht de pret niet drukken. Er was niemand zo knap, zo intelligent, zo lief, zo fijn, zo… vul zelf maar in, als zij. Echt niet. Ze kon alles veel beter dan ik. Ze zat in het groepje van lieve meisjes die van de juf altijd de leuke dingen mocht doen. Zoals koffie halen voor de juf, de planten water geven of het bord uitvegen. Ik was een kletskous jongen en hoewel ik zeker niet bij de onhandelbaren hoorde, was ik toch zelden één van de lieverdjes. Maar zij dus wel. En…ik gaf de juf gelijk. Alleen in voetballen was ze, gelukkig, heel erg slecht. Alle meisjes waren slecht in voetballen, maar zij spande de kroon. Soms deed ze een poging om de bal terug te schieten. Dat zag er zo spastisch uit dat ik wel moest concluderen dat ze het ideale meisje was. Punteren was het enige schot dat ze in huis had en bij haar gaf dat geen enkele aanwijzing over waar de bal naartoe zou hobbelen. Maar jongens, dat was juist de kroon op het ideale meisje van negentien zeventig.

Zeg nou zelf…(Klik op het plaatje…)

De echte ideale vrouw kwam ik onlangs tegen. Vooralsnog is ze anoniem gebleven. Ze is een Chinese en woont ergens op het platteland. Zij is zo verschrikkelijk ideaal dat het eigenlijk weer best eng wordt en ik er een complot achter vermoed. Zo ideaal kan een mens niet zijn. Zo ideaal kan een landschap niet zijn en zo perfect kan een vrouw niet zijn. Maar ze lijkt te bestaan. Mijn Chinese wonderprinses. Hoe kwam ik haar tegen op YouTube?

Ik was net naar de nieuwste film van Zhang Yimou geweest, en zocht naar scenes uit zijn vorige films. Vooral met Zhang Ziyi en Gong Li; ook Zhang Yimou is gek op ideale vrouwen. Maar toen ontdekte ik dus haar. Een Chinese jonge vrouw op het platteland. In het eerste filmpje dat ik zag, maakte ze een volledige varkensbuik in. Ze gebruikte daarbij een groot hakmes om de buik in stukken te snijden en te hakken en gebruikte een enorme vaste ingemetselde wok waaronder ze een houtvuurtje stookte. Aan het eind van het filmpje toverde ze één van de ingemaakte stukken varkensbuik om tot een ingrediënt van een fantastische maaltijd. Het filmpje eindigde ermee dat ze de maaltijd opdiende voor haar broertje, haar vader en moeder en haar opa en oma, onder de pergola vol heerlijke drogende worsten en fruit. Vervolgens bleek de reeks filmpjes met deze vrouw in de hoofdrol eindeloos. En…ze beperkte zich niet tot één vakgebied. Ze is niet alleen fantastisch in koken; ze blijkt goed in…ALLES. Zo heb ik haar inmiddels een kleioven zien bouwen, een compleet bamboe ameublement zien maken, suiker zien koken uit suikerriet. Ik heb haar een varkentje zien slachten en volledig zien uitbenen. Daarnaast is ze dus kok en kookt ze Chinese sterrenmaaltijden. Ze is echt perfect. Ze past met al haar schoonheid zo ongelofelijk goed in het landschap van prachtige bergen. Vruchten en bloemen in overvloed. Niet alleen wordt elke fijnbesnaarde man ogenblikkelijk smoorverliefd op haar, maar ook op het landschap, op de boerderij, op het land; een ideale vrouw in ideale omstandigheden. Wie zit er achter zoveel ideaals? De Chinese overheid? Willen ze ons, westerse mannen, weke knieën bezorgen? Willen ze ons ondermijnen?

Overigens, en dat weet je inmiddels best, vind je de ideale vrouw niet op Internet, maar bij mij thuis. Tenminste, daar woont ze; ik ben ermee getrouwd!

Meiden versieren

Hoe kom je als man aan een vrouw (en als vrouw aan een man)? Laten we vaststellen dat er sinds mensachtigen op de aardkloot rondlopen er geen belangrijker vraag is. De vraag bijvoorbeeld, of er zwaartekrachtgolven vanuit het heelal tot ons komen waaraan we kunnen zien hoe het al begonnen is, valt miljoenen keer in het niet, bij de levensvraag: Hoe kom ik aan een man/vrouw*? Vergelijk de aandelenmarkt met de huwelijksmarkt… (verder commentaar is overbodig.)

In China is decennialang een één-kind politiek gevoerd. In de denkwereld van de Chinees is een jongetje belangrijker dan een meisje. Dat had grote (aborteer) gevolgen. Er blijken nu 15% meer mannen dan vrouwen te zijn. Ik keek gisteren naar een aflevering van de uitstekende serie ‘Langs de oevers van de Yangtze’ van Ruben Terlou. Hij laat ons de gevolgen zien van die politiek op de Chinese huwelijksmarkt. Met zo weinig vrouwen is het dringen voor de mannen en blijven er uiteindelijk veel mannen over. Mannen willen daarom hoog scoren. Hier in Europa willen mannen dat, maar daar, met zoveel concurrentie, helemaal.

Terlou had weten binnen te komen bij een man die cursussen ‘vrouwen versieren’ gaf. Alleen al dat hij binnen had weten te komen, vond ik al een prestatie van jewelste! Het gaf een blik op de overspannen situatie waar veel mannen aan lijden. Hoe komt een ietsje verlegen man aan de vrouw? Hoe leg ik het aan? Dan ga je te rade bij een man die goeroe is op het gebied van charmeren. Een narcistisch ijdeltuitje dus. We zagen de cursusleider lesgeven in clichés en je wist meteen dat het niet ging werken. Lessen in de zin van: Als zij daar staat en jij daar en ze kijkt zo, dan zeg je A, maar als ze dan zo doet, dan doe jij B. Scenario’s waarvan je van tevoren weet dat ze zich niet voordoen en het probleem niet onderkennen en aanpakken. Want wat is het probleem: De jongens zijn een beetje verlegen en ook een beetje bang voor die wezens met borsten waar ze zo naar verlangden… Ik heb met die arme mannen te doen, want ze hebben gelijk; het leven zonder partner is minder waard (heel soms niet, trouwens).

Een paar jaar geleden werd een documentaire uitgezonden over een man in Engeland die ook dergelijke cursussen gaf. De cursus die hij gaf, leek mij wel effectief. Hij ging uit van praktijkoefeningen. Durven en niet bang zijn, bleken de key-woorden. De cursus was gericht op het overwinnen van verlegenheid en angst. Een van de eerste oefeningen die de verlegen mannen deden: Op straat een vrouw die ze aantrekkelijk vonden, aanspreken en mee uit vragen. As simple as that! Wildvreemde vrouwen. Zelfs dat had al vaak succes. Weinig vrouwen bleven onberoerd als hen verteld werd dat ze aantrekkelijk waren en weinig vrouwen werden boos.

Wat ik erg leuk vond was een oefening in sexy praten. De cursisten moesten zo sexy mogelijk aan een ingehuurde knappe vrouw vertellen wat ze als ontbijt hadden gegeten. Verlegenheid en bangigheid waren niet sexy, dat was duidelijk. Maar, als je zelfverzekerd, met pauzes en klemtonen op de juiste plek vertelde over je boterhammetje met hagelslag, dan zag je de dame smelten.

Meiden versieren, je kan er uren over praten…

 

*) doorhalen wat niet van toepassing is.