Tagarchief: bob dylan

Mijn topartiest 2016: Bob Dylan

Je ontkomt er gewoon niet aan in deze tijd van het jaar; de lijstjes. Overal worden lijstjes opgesteld over het afgelopen jaar. De beste films van het afgelopen jaar bijvoorbeeld of de top 2000. Graag laat men dan het publiek aan het woord. Bij de top 2000 heb ik geprobeerd om mee te stemmen. Maar dat is niet gelukt. Ik bedacht dat ik mee wilde doen op het moment dat ik er eigenlijk geen tijd voor had. Toen moest ik iets lezen over hoe het allemaal in z’n werk ging en daar had ik toen de rust niet voor. Op een wat rustiger moment probeerde ik het nogmaals, maar toen was het te laat. Jammer, want ik wilde mijn muziek graag een stukje naar boven duwen. Muziek uit de jaren zeventig…toen ik nog jong en onbedorven was. Als ik die muziek hoor, voel ik me weer een beetje zoals ik toen was. Vandaag stond in de Volkskrant de film top 100; een lijst van honderd films die in 2016 in de bioscopen draaide. De Volkskrantlezers konden stemmen, maar ik, die toch altijd goed de krant lees, had dit juist gemist. Aan de andere kant…ik had nauwelijks mee kunnen doen want zoveel films heb ik dit jaar niet gezien. Dat komt vooral doordat films, om commerciële redenen, op een achterlijk moment op de avond worden gedraaid; óf extreem vroeg op de avond, op het moment dat je het liefst nog aan tafel zit, óf laat op de avond, maar dan eindigt de film op het moment dat ik graag mijn tanden poets en mijn bed in stap.

In de top van de filmlijst geen enkele film die ik heb gezien. De filmredactie heeft ook een top lijst samengesteld. Die ziet er duidelijk anders uit. De film ‘Elle’ zie ik hoog genoteerd in beide lijsten. Heb ik niet gezien…Netflix!!!! Bovenaan op 1 ‘The Revenant’. Ook niet gezien. Ik word van die filmlijst een beetje treurig. Net alsof ik niet in het leven sta; of ik niet meer meedoe.

Maar gelukkig, ook voor mij is er een top 100. Spotify heeft mijn muziekgedrag geanalyseerd en er wat toplijstjes mee samengesteld. Dat toplijstje staat nu weer voor mij klaar als afspeellijst. Maar eerst de analyse. Was het abonnement dat ik op deze dienst heb het wel waard? Ik denk het wel: Ik blijk 12.525 minuten geluisterd te hebben. Dat is 208,75 uur. Per dag gemiddeld dus ruim een half uur. Vind ik een goede score. Daarbij komt dat ik gemiddeld dagelijks drie nieuwe nummers hoorde en bijna elke dag wel een nieuwe artiest beluisterde. Ik ben trots op mezelf en vind dat ik het abonnement wel terugverdiend heb. Ik heb € 0,01 per minuut betaald…voor topuitvoeringen.

Dan nu mijn top 3  van meest gedraaide nummers in 2016:

  1. There’s no way out of here – David Gilmoure
  2. Changing of the guards – Bob Dylan *
  3. Mihalis – David Gilmoure

Mijn topartiest 2016: Bob Dylan; De Nobelprijswinnaar!

Even voor de goede orde (en voor mijn zonen die denken dat ik slechts klassieke muziek draai): Op 2, 3 en 4 staan: Ton Koopman, Pierre Boulez en Bayreuth Festival Orchestra… dat je het maar weet!

 

_______

*) gecovered door Patti Smith

Armand

In een periode van mijn leven ging ik regelmatig naar jongerenkampen. Voor een zeer gering bedrag (gratis dus) ging ik met een groep jongeren de natuur een handje helpen. Zorgen dat de hei de hei bleef door opkomende boompjes uit de grond te trekken. In ruil daarvoor was je gezellig bij elkaar. Meestal op een boerderij. In de lege stallen (de koeien stonden buiten) werd hooi uitgespreid en daarop lagen onze slaapzakken. Ik heb aan dat soort kampen bijzonder leuke herinneringen. Er was altijd wel iemand bij met een gitaar. Vaste prik: ‘The answer my friend, is blowing in the wind, the answer is blowing in the wind.’ Prachtig vond ik het. Geen idee welk antwoord er vervloog in de wind. Ik begreep niets van die tekst. Maar…het was een protestsong! Tot mijn grote schaamte sprak ik Dylan’s naam ook nog verkeerd uit… dailen, dacht ik, wist ik veel dat het dillen was; die muziek werd bij ons thuis niet gedraaid… Ik werd fan van protestzangers.

Zo kwam ik op mijn zeventiende terecht in Karspel; een project begeleid wonen. Ik wilde uit huis. Heel erg graag wilde ik uit huis. Ik weet niet precies waarom want zeventien vind ik nu verdomd jong. Karspel was ook een tehuis. Na wat aanvangsproblemen, voelde ik me daar als een vis in het water, daar op Karspel tussen mijn leeftijdsgenoten. Maarten was een wees. Ik hoor hem nog tegen een meisje met een gekke moeder zeggen: ‘Jou moeder is misschien gek, maar je hébt er in ieder geval één.’ Daar bracht hij iedereen wel mee tot zwijgen. Maarten was echt een fijne jongen om mee om te gaan. Dat verwacht je niet van een wees; maar hij stond behoorlijk stabiel in het leven. Hij was, zo jong als hij was, politiek erg actief. Van hem leerde ik Bots kennen: ‘Kom socialisten trek ten strijde! Kom socialisten wees paraat! Want de strijd is niet meer te vermijden!’ En…Armand. ‘Ben ik te min’. Protestliedjes in het Nederlands die ik zomaar begreep. Bots heb ik grijs gedraaid.

Wat ik leuk en interessant vond wijzigt met de tijd en met de periode dat ik leef. Ineens hoefde voor mij de socialisten niet meer ten strijde te trekken. Ik was best tevreden met de maatschappij zoals hij was. Heus, ik bleef wel kritisch, zeg maar krities, maar al met al was ik zeer tevreden over mijn leven. Echte ingrijpende veranderingen hoefde van mij niet. Sterker nog, heel veel veranderingen die er kwamen, wilde ik helemaal niet; ik had liever het oude. Neem de privatisering van van alles; van mij had dat niet gehoeven. Ik denk zelfs, dat als ik een dochter had gehad, en ze met een jongen thuis kwam, ik misschien wel eens zou kijken of zijn vader meer verdiende dan ik… Zie je, ik verburgelijkte. Niks aan te doen; het is gewoon zo. En…fijn dat ik dat vind!!!

Gisteren werd bekend dat Armand is overleden. Armand is nooit verburgerlijkt. Daar was hij trots op, volgens mij. Toen hij twintig was zong hij met volle overtuiging: ‘Ben ik te min om dat je ouders meer poen hebben dan de mijne’. Toen hij vijfenzestig was zong hij het nog steeds. Met volle overtuiging. Dat terwijl zijn ouders waarschijnlijk al dood waren. Een enorme bos knalrood haar. Kleren uit de jaren zestig. Bewegelijk als een tiener en onafscheidelijk met een joint. Op hem had de tijd geen vat, zo leek het. Maar tussen al deze opsmuk zag je een heus oude mannen koppie. Denk de bos knalrood geverfd haar weg, en er blijft een oud mannetje over. Maakt niet uit. Hij zegt dat hij zijn leven lang gelukkig is geweest. Dat mag hij. Hij heeft mijn zegen! Dat mocht hij, Hij had mijn zegen!