Tagarchief: associatieverdrag

Stem tegen het referendum: Blijf thuis!

Jan Roos probeert de Nederlandse samenleving te ontregelen. Waarom? Omdat hij het leuk vindt, geloof ik. Hebben meer mensen in het verleden gedaan. Maar Jan Roos vergelijken met Robert Jasper Grootveld gaat wel een beetje ver. Nu zitten we dus met een referendum. Dat referendum had ik veel liever niet gehad. Laten we eerlijk zijn; we weten maar nauwelijks waar het over gaat. Bovendien is het, zoals zoveel politieke besluiten, een door onderhandelingen volkomen uitgehold geheel geworden waar de onderhandelende politici het zelf nauwelijks over eens zijn. Het is het beste van het slechtste. Nu moeten wij, als onwetenden, daar een mening over hebben. Alles bij elkaar nijg ik naar ‘Nee’. Maar is dat terecht? Ik krijg er geen uitsluitsel over.

Op de argumenten die ik naar voren breng komen nietszeggende antwoorden. Doorgaans zonder argumenten. Wat schrijft de PvdA me: ‘Oekraïne wordt door dit akkoord een betere buurman. Een stabiele buur is goed voor Nederland en de Nederlanders. ‘ Wat moet ik hier nou mee? Hoezo stabieler. Ik zie dat Europa aan west-Oekraïne trekt en Rusland aan Oost-Oekraïne. Daar wordt niemand dus stabieler van.

Maar wat zijn dan de argumenten van Jan Roos. Dit is het argument van Jan Roos voor het associatieverdrag: … Niets dus. Hij heeft geen argumenten. Alleen maar fuzz rond dat verdrag. Alleen maar ontregeling. Olie op het vuur. Jan Roos is voor Tokkie-power. Hebben we dus niets aan. Tegen ontregelend gedrag van Jan Roos kunnen geen rationele argumenten opwegen, zeker niet als die rationele argumenten er nauwelijks zijn.

Ik moet vandaag kiezen voor of tegen iets waarvan ik nauwelijks weet wat het inhoud. Doe ik daar goed aan? Helpt het de mensen daar? Is het goed voor de mensen hier? Verdienen we er voldoende geld aan of moeten we heel veel geld betalen (wat we niet willen)? Spelen we Poetin juist in de kaart of zorgen we ervoor dat Poetin een halt wordt toegeroepen? Geen idee. Ik ben het spoor bijster.

Het is enerzijds, anderzijds en weliswaar en wellicht. Geen idee dus. Tokkies van Jan Roos weten het wel; die zijn tegen. Ook als ze niet begrijpen waar ze tegen zijn, zijn ze tegen. Wat een gedrocht, dit referendum! We kunnen er helemaal niets mee. De uitslag is sowieso een ellende waar niemand gelukkig van wordt. Zeker de mensen niet die het goed menen met Oekraïne en met Nederland. Het referendum had er niet moeten komen.

Ik kan maar één goed advies geven: Blijf thuis. Dat ga ik doen. Ik ga niet stemmen. Ik hoop dat daardoor de kiesdrempel niet wordt gehaald. Je zou dan kunnen zeggen dat er nooit een referendum is geweest. Dat is eigenlijk wat ik wil; Geen referendum! Mijn advies: Blijf thuis vandaag!

 

Moeilijk parket

Mijn partij zit in een moeilijk parket met dat associatieverdrag. Elke Nederlander die nu een keuze heeft, zit in een moeilijk parket. De enige die er garen bij spint zijn de mensen die onrust willen stoken in Europa. Alleen de mensen die een moeilijke situatie willen scheppen tussen Nederland en Europa. De mensen kortom die een einde willen aan de Europese gemeenschap, die hebben er baat bij. Mensen die het nationalisme aanwakkeren en vooral naar tegenstellingen kijken in de Nederlandse maatschappij en niet naar datgene wat ons in Nederland en in Europa verbindt. Waarom ze tegen Europa zijn, blijft voor mij een raadsel. Dat standpunt heb ik nooit begrepen en heb ik me niet in verdiept. Ga ik, misschien, later nog eens doen.

Nederland heeft het nauwelijks eens kunnen willen zijn met het associatieverdrag met Oekraïne. Na lang onderhandelen in Europa is het verdrag tot stand gekomen. Er is veel getrokken en geduwd, er is water bij de wijn gedaan en er zijn harde eisen gesteld. Er is politiek bedreven, kortom. Via onderhandelingen is er een verdrag ontstaan waar ieder haar scherpe kantjes vanaf geslepen heeft. Laten we het zo zeggen; iedereen kon er mee leven. Behalve Rusland. Rusland werd, zo lees ik in een interview met hoofdonderhandelaar Pierre Vimont vandaag in de Volkskrant, nauwelijks in het verhaal meegenomen. Rusland heeft niets met Europa of de NAVO, begrijpelijkerwijs. Rusland heeft wel veel van de haar omringende landen zien toetreden tot Europa en later ook tot de NAVO. Rusland is daar niet blij mee en zag Oekraïne ook die kant op laveren. Dat terwijl een aanzienlijk deel van de bevolking zich veel meer bij Rusland vindt horen dan bij Oekraïne c.q. Europa.

Het associatieverdrag met Oekraïne is kortom een verdrag waar nauwelijks iemand echt hartgrondig voor is maar ook niet hartgrondig tegen. Het is een door onderhandelingen tot stand gekomen verdrag dat de regering door het parlement geloodst heeft. Zo gaan die dingen vaker.

Nu dat associatieverdrag ter discussie gesteld wordt, stelt ons dat voor een groot probleem. Enerzijds heeft Nederland een positie in Europa. Een positie waarin verdragen door onderhandelingen tot stand komen en waar je je op een gegeven moment neerlegt bij een behaald resultaat. Aan de andere kant wordt ons nu gevraagd of wij als burgers kunnen leven met dit matige onderhandelingsresultaat. Dat geeft de coalitie nauwelijks wapens in handen.

De Regering komt met holle frasen en lege kreten: Als je voor democratie bent dan moet je voor het verdrag stemmen. Als je tegen corruptie bent, dan moet je voor dat verdrag stemmen. Wat een onzin! De regering heeft zich uiteindelijk gewoon neergelegd bij een onderhandelingsresultaat, laten we het daarop houden.

Nu mij naar mijn mening wordt gevraagd, vind ik het verdrag fout. Dat vindt Pierre Vimont ook; Rusland had meegenomen moeten worden in de onderhandelingen. Het verdrag is een van de oorzaken van de burgeroorlog in Oekraïne. Mijn partij zit in een heel moeilijk parket. Ik zit in een moeilijk parket. Dit verdrag is bagger…maar ik ben voor een verenigd Europa.

PvdA-lid: Hoe lang nog?

Hoelang ben ik al lid van de PvdA? Ik weet het niet meer. Verschrikkelijk lang. Ik kan me herinneren dat ik lid werd, maar de aanleiding ben ik kwijt. Ik had wat rondgekeken bij verschillende partijen en een tijdlang waren de communisten favoriet. Dat had toen ook erg te maken met mijn vrienden. Die waren lid van de ANJV. ‘A’ staat voor ‘Algemeen’, maar ik heb weinig algemeens teruggevonden bij de ANJV. Het was de jeugdbeweging van de CPN. Destijds waren er een paar erg mooie meiden lid van. Ook dat stimuleerde me. Ooit heb ik een lidmaatschapskaart ingevuld, maar ik geloof niet dat ik ooit contributie betaald heb. Toen ik lid werd van de PvdA, was ik al samen met Josien. Niet langer dan tweeëndertig jaar, dus. Ik zie me nog de telefoon pakken…

Hoelang blijf ik nog lid van de PvdA? Dat lijkt me de meest logische vervolgvraag. Dat ik die vraag stel, geeft meteen aan dat ik niet echt tevreden ben over ‘mijn’ partij. Of…over mijn partijleider. Diederik Samsom. Hij bleek een intimiderende leugenaar, gisterenavond. Wil ik lid zijn van een partij waar hij de partijleider van is? Ik twijfel.

Gisterenavond was er bij Nieuwsuur een debat tussen Emile Roemer (tegenstander van het associatieverdrag) en Diederik Samson (voorstander van het associatieverdrag met Oekraïne). Onder leiding van Mariëlle Tweebeeke ((neutrale)voorstander van het associatieverdrag).

Ik vond Emile Roemer niet sterk overkomen, eerlijk gezegd. Dat was jammer. Het gaf Diederik Samsom de mogelijkheid om zich te ontpoppen tot een intimiderende gelijkhebber die leugens voor waarheden verkoopt. Gênant om te zien. Samsom had het over opiniepeilingen in Oekraïne en een democratisch gekozen parlement die allemaal juist wel dat verdrag wilden. Dat was natuurlijk een leugen want zeker een kwart van Oekraïne deed aan opiniepeiling noch verkiezing mee; het deel van Oekraïne dat ongetwijfeld ‘nee’ zou hebben gezegd tegen het verdrag. Wat democratisch? Niets democratisch! Tegenstanders van het verdrag zijn dus antidemocraten, aldus Samsom. Een gotspe! De huidige leider van Oekraïne is door een staatsgreep (met democratisch tintje) aan de macht gekomen; met behulp van een opstand waarbij fascisten een hoofdrol speelden.

Dat de burgeroorlog begonnen was om dit verdrag, is evident. Dat werd weg geïntimideerd. Niet ontkend, overigens.

Nog steeds ben ik tegen het associatieverdrag met Oekraïne. Wat dit betreft bevind ik me in het Wilders-kamp…dat zit me helemaal niet lekker… Ik ben voor een sterk Europa!

Open deuren en holle frasen van mijn PvdA

Mijn eigen partij valt me zwaar tegen. Ik zie de PvdA weer in dezelfde val trappen als enkele jaren geleden. Toen moesten we stemmen over een Europese grondwet. Wilden we die grondwet of niet. De campagne die toen werd gestart was slecht. Met holle kreten en een beetje angst zaaien werd het volk gevraagd om voor de wet te stemmen. Dat werd een keihard ‘Nee’ dus. Grote woorden, maar vooral holle woorden, helpen niet als je mensen wilt overhalen ergens voor te zijn. Zeker mij niet. Vervelend, want ik draag mijn partij een warm hart toe. Met holle frasen en open deuren win je geen verkiezing. In dit geval bevestigt dit juist dat je tegen dat verdrag moet zijn!

Ik wil argumenten! Voors en tegens. Dan kan ik een afweging maken. Zo wil ik die afweging maken. Klinkt misschien een beetje arrogant, maar dat is mijn weg. De PvdA stuurt mij inhoudsloze mails over het referendum. Ze gaan ervan uit dat elk weldenkend mens voor dat associatieverdrag is en dat wij, PvdA’ers, dat alleen maar hoeven over te brengen. Wij zijn toch voor vrijheid en democratie? Ik krijg het ene mailtje na het andere over het onderwerp: ‘Meer veiligheid, meer democratie en meer stabiliteit. Dat is goed voor Nederland, Europa én Oekraïne. Daarom ga ik voor het samenwerkingsverdrag met Oekraïne stemmen en hoop ik dat jij hetzelfde doet.’ Staat er in het mailtje dat Kirstin Meijer mij stuurt namens de PvdA. Zie ik er zo dom uit?

Is de bewering van Kirstin Meijer waar? Komt er meer veiligheid, democratie en stabiliteit, als ik voor dat associatieverdrag stem? Waarop baseert ze deze gedachte? Ze schrijft dat ze veel contact heeft met jonge sociaaldemocraten in Oekraïne… Wat willen die jonge Oekraïense sociaaldemocraten, juist ja: meer veiligheid, democratie en stabiliteit…

Kirstin Meijer en jonge sociaaldemocraten: Ik wil ook dat er in Oekraïne meer democratie, een eind aan de burgeroorlog en een eind aan de corruptie komt. Help ik jullie daarbij als ik voor dat verdrag stem? Hoezo dan? Die hele burgeroorlog is begonnen om dat verdrag. Zonder dat verdrag geen burgeroorlog. De democratisch gekozen leiders van toen wilden het verdrag dat door de (zeer discutabel aan de macht gekomen) leiders van daarvoor gesloten was, niet bekrachtigen. Zo zat dat toch? Daarna grote demonstraties; daarna geweld; met fascisten in de voorhoede… Zo is dat toch gegaan. En toen stond ineens Guy Verhofstadt met zijn kornuiten op dat plein de massa toe te spreken. Daarmee verdiepte hij de kloof tussen Oekraïners en Russen en kwam de oorlog pas goed op gang. Een aanzienlijk deel van de bevolking moet helemaal niets hebben van dat verdrag. Poetin wil dat niet, maar ook een heel groot deel van de Oekraïense bevolking wil geen associatie met Europa. Een aanzienlijk deel van Oekraïne wordt van oudsher bewoont door Russen. Hoef je met die mensen helemaal geen rekening te houden?

Het associatieverdrag brengt meer oorlog en verdeeldheid in Oekraine! Daar heb ik argumenten voor.

PvdA stuur me argumenten in plaats van holle frasen en open deuren om voor dat verdrag te zijn!

Goede argumenten moet ik wel horen!

De Volkskrant heeft dagelijks een ingezonden brief die in het zonnetje wordt gezet. Ook vandaag. Het is een brief van Diana Chavdar uit Baarn. Ze vertelt dat ze uit Oekraïne komt en dat ze al twintig jaar in Nederland woont. Zij vraagt ons om ‘ja’ te stemmen voor ‘Oekraïne’. Want, zo betoogt ze, als Nederland ‘nee’ stemt dan zal: ’Oekraïne verder in zijn eentje tegen de corruptie en tegen het post-Sovjetregime moeten vechten.’ Bovendien wil ze dat: ‘Oekraïne steun krijgt van Nederland en de internationale gemeenschap en niet alleen staat.’ Haar doelen vind ik nobel en ik zal de laatste zijn om me daarvan af te keren, maar bereiken we die doelen door voor het associatieverdrag te stemmen? Daar geloof ik dus helemaal niets van.

Ze voelt zich solidair met Oekraïners in Oekraïne. Zoveel is wel duidelijk. Mijn vraag aan Diana Chavdar is: Voelt zij ook solidariteit met de mensen in Oost-Oekraïne. Dan heb ik het niet over Poetin en zijn regering, maar…de gewone man: De onderwijzeres en de loodgieter en de bankemployee en de verpleegkundige. Hele gewone mensen dus, die leven in Donetsk. Denkt mevrouw Chavdar dat de mensen die daar wonen er net zo over denken als zij? Lijkt me duidelijk; daar moeten ze niets van het verdrag hebben. In die streek staan de mensen dichter bij Poetin dan bij Porosjenko; daar wonen mensen die zich Rus voelen en niet Oekraïens zoals mevrouw Chavdar. Dat maakt alles zo onoverzichtelijk, ondemocratisch en gespannen. Terecht schrijft ze over het enorme leed in haar land en het verlies aan mensenlevens. Verschrikkelijk. Maar, lossen we dat op met zo’n verdrag? Dat verdrag was de aanleiding om het flink op een matten te zetten, in Oekraïne, destijds.

Toen het Oekraïense drama begon zat er een Russisch gezinde, democratisch gekozen regering. Zo corrupt als de pest, naar ik begreep, maar democratisch gekozen. (Eén van de eerste wapenfeiten van die regering: De Oekraïens gezinde ex-premier Tymosjenko in de gevangenis gooien wegens…corruptie. Naar verluidt, niet voor niets). Janoekovitsj wilde het verdrag met Europa niet tekenen omdat hij er helemaal niet achter stond. Een aanzienlijk deel van de bevolking van Oekraïne wilde dat niet. Dat leidde direct naar een opstand der Oekraïense Oekraïners. Dat ging er heftig aan toe. In de frontlinie speelden regelrechte fascisten een rol. Fascisten die er in het parlement niet voor terugdeinzen om hun collega´s fysiek hun mening op te leggen. In Kiev werd de democratisch gekozen Russisch gezinde regering naar huis gestuurd en vervangen door een Oekraïens gezinde regering. De verkiezingen die alles moest legitimeren en die uiteindelijk Porosjenko aan de macht bracht, was een farce omdat een aanzienlijk deel van de bevolking niet meedeed aan de verkiezingen. En zo belandde Oekraïne in een burgeroorlog.

Voorlopig is mijn mening nog steeds dat het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne heeft geleid tot een burgeroorlog. Voordat we verder gaan met zo´n verdrag moeten de Oekraïners zelf beslissen in wat voor land ze willen leven. Ik zou me kunnen voorstellen dat we op den duur wel een associatieverdrag tekenen met Oekraïne, maar dat het land dan nog maar half zo groot is omdat een groot deel van de bevolking zich via (hopelijk) democratische weg heeft aangesloten bij Rusland.

Ik ben voorstander van een verenigd Europa! Ik ga tegen het associatieverdrag stemmen met Oekraïne, maar door goede argumenten laat ik me heus overhalen om ervoor te stemmen…maar dan moet ik ze wel horen!

Tegen het associatieverdrag met Oekraïne

Langzaam begint de discussie op gang te komen over het referendum dat in april gehouden gaat worden. Of je al of niet tegen het associatieverdrag bent dat tussen Oekraïne en Europa gesloten is. Voordat de discussie echt losbarst, mijn mening. Kunnen we later kijken, als alle argumenten en feiten op tafel liggen, of ik mijn mening heb kunnen handhaven, of dat ik hem toch heb moeten wijzigen.

Oekraïne heeft in mijn ogen verkeerde grenzen. Zoals het land er op dit moment bijligt, is het één groot probleem. Dit land smeekt haast om burgeroorlog. De tegenstellingen tussen de twee landsdelen zijn te groot. Wat mij betreft zou de oplossing een tweedeling van Oekraïne zijn: Een Russisch deel en restant Oekraïne. Als iedereen dat geaccepteerd heeft, kunnen we verder kijken.

Maar helaas, die goede Oekraïense grenzen zijn er niet. Iets meer dan de helft van de huidige Oekrainers voelt zich Rus. De hoofdstad van Oekraïne, Kiev, ligt midden in het anti-Russische deel. Dit gegeven heeft grote gevolgen en is uiterst explosief.

In de Oekraïense politiek wordt verkregen macht al snel omgezet in persoonlijk gewin. Ik zie daarin geen verschil tussen Russen of Oekraïners. Na een machtswisseling komen al snel de beschuldigingen van fraude van de oppositie. Deze beschuldigingen neem ik serieus; Macht lijkt het slechtste in Oekraïners naar boven te brengen.

Bij presidentsverkiezingen in Oekraïne gaat het doorgaans om twee kandidaten: Een Oekraïner en een Rus. Ondanks de beschuldigingen van verkiezingsfraude aan beide kanten, lijkt de Russische kandidaat altijd nipt te winnen. Vandaar mijn gedachte dat het Russische deel waarschijnlijk net iets groter is. Zo kwam in 1994 de Russische kandidaat Koetsjma aan de macht. Betrekkelijk ongestoord regeerde hij tot in de beginjaren 2000. Toen kwam de Oekraïense protestbeweging in Kiev sterk op en werd de Oekraïner Joesjtsjenko naar voren geschoven. Na tumultueuze verkiezingen waarbij echt niet duidelijk was, wie er gewonnen had, werd de Oekraïense kandidaat geïnstalleerd. Bij de daaropvolgende verkiezingen in 2010 won de Russische kandidaat Janoekovitsj glansrijk. Hij werd echter na de Oekraïense revolutie van 2014 afgezet en vervangen door een Oekraïense kandidaat. Bij die ‘revolutie’ was het duidelijk dat zeer extremistische elementen het voor het zeggen hadden gekregen. De ‘revolutie’ van 2014 zou je makkelijk ook een staatsgreep kunnen noemen; een democratisch gekozen regering werd aan de kant gezet.

Na de Oekraïense revolutie en daarmee de omverwerping van de democratisch gekozen Russisch gezinde regering, brak de burgeroorlog uit.

Het associatieverdrag dat de Oekraïense regering sloot met Europa, ondersteunt het Oekraïense- maar ondermijnt het Russische deel van de bevolking. Het vergroot daarmee de tegenstelling tussen Oekraïners en Russen.

Daarom ben ik tegen het associatieverdrag…