Tagarchief: antisemitisme

Slachtoffer van racisme?

Ik liep met een groepje collega’s tussen de middag langs de Amstel uit te waaien. Het was lekker weer. Eén van de collega’s was aan het woord. Hij vertelde dat hij tijdens het weekend met een groep vrienden weg was geweest. Met de mannen op stap. Hij vertelde heel erg enthousiast want het was een leuk weekend geweest. De beurs was leuk maar het oude jongens krentenbrood was nog veel leuker. En hij vertelde dat ze alles samen betaalden en dat dat leuk was en fijn. Maar één van zijn vrienden maakte een foutje en rekende één keer helemaal alleen voor zichzelf af. Die vriend schaamde zich omdat hij even niet één met zijn vrienden was en verontschuldigde zich: ‘Soms ben ik gewoon een jood’ zei hij. Mijn  collega begon hard te lachen: ‘Ja, zeiden we toen tegen hem, je bent echt een vuile Jood.’ Met die herinnering voor ogen schaterde hij het daar langs de Amstel uit. Mijn  andere collega’s lachten met hem mee. ‘Vuile jodenstreek’, zei hij nagenietend… (Ik noem naam noch toenaam)

Wat was mijn reactie? Lachte ik met mijn collega’s mee? Nee, het lachen was mij vergaan. Bij mij liepen tintelingen en rillingen over mijn rug. Een strijd woedde er in mij. Wat te doen? Je weet het gewoon niet. Echt niet. Zelfs mijn bek houden voelde geeneens laf. Kan je nagaan. Perplex? Is dat het goede woord? Eenzaam, zelfs… Je weet niet meer hoe je reageren moet. Het was voor de eerste keer dat ik me zo openlijk geconfronteerd wist met vooroordelen tegen een groep mensen waar ik me mee verbonden voel. Waar ik mee verbonden ben, of ik het wil of niet. Maar aan mij zie je niets. Mijn achternaam noch mijn voornaam doet iets vermoeden; ik ben niet donker, heb geen haakneus ben niet zonder meer voor Israël (meer vooroordelen weet ik even niet te verzinnen), nee niets van dat alles. Zelfs als je mijn broek uittrekt zie je dat mijn pielemoos nog helemaal compleet is en een varken? Die vind ik om op te vreten. En toch, en toch… Volgens de definitie van het naziregime van destijds behoorde mijn ma met haar vier joodse grootouders volledig tot het Joodse ras. RAS, ja. Als mijn moeder vier joodse grootouders heeft, heb ik er op z’n minst twee en dan voel je je verbonden met het RAS van je ma.

De eigenschap gierigheid toekennen aan een groep mensen waarvan men vindt dat ze tot een bepaald ras horen, is racisme. Racisme is fout (zeg ik er maar even bij). Racisme leidt tot haat, dood en verderf en daarvan hebben we met z’n allen afgesproken dat we dat in Nederland niet doen. Het mag zelfs niet eens. Gek genoeg deed mijn collega geen racistische uitspraken, maar antisemitische. Zeg je dat Marokkanen stelen, dan is dat racistisch maar beweer je dat joden gierig of doortrapt zijn, dan is dat antisemitisch. Zelfs wat dat betreft nemen joden een aparte positie in en sorry, dat wil ik niet.

Wat mijn collega deed – de eigenschap ‘gierig’ toekennen aan joden – is puur racistisch. Antisemitisch vind ik een raar woord. Antisemitisch impliceert dat je ook pro-semitisch hebt. Hoe kan je tegen (anti) of voor (pro) Semieten (bedoelen we joden mee) zijn? Laten we het alsjeblieft ‘racisme’ noemen als iemand die met een keppeltje op, door Amsterdam loopt en uitgescholden wordt voor ‘vuile jood’. Van een aparte status voor joden is alleen maar ellende gekomen…

Of…zit er een heel klein wit kleinzielig mannetje in mij dat graag wil zeggen dat hij ook en net zo goed slachtoffer is van racisme?

Israël

Ik geef het toe, ik heb nooit getwijfeld aan het bestaansrecht van Israël. Ook niet aan de totstandkoming van het land. Ik leerde dat joden het land gekocht hadden en dat ze daarmee de rechtmatige eigenaar van het land waren. Op dat gekochte land stichtte ze kibboetsen die het land van een dorre woestijn omtoverden tot een vruchtbaar land. Toen de joden het land zich officieel toe-eigende, vielen de Arabische buurstaten het kleine Israël aan. Gedreven door de wil om te overleven, lukte het de joodse staat om de aanvallers te weerstaan. Later, tijdens de aan Israël opgedrongen zesdaagse oorlog, sloeg Israël hard toe en veroverde ze een grote stukken land. Dat is wat ik zo ongeveer leerde over Israël. Bovendien was Israël een noodzakelijk land. Opgegroeid met dood en concentratiekampen en het vergassen van joodse mensen was het voor mij wel duidelijk dat joden alleen maar bescherming voor altijd konden krijgen als ze zelf over een leger beschikten dat hen kon beschermen tegen de boze antisemitische buitenwereld.

Over een aantal dingen ben ik genuanceerder gaan denken. Over dat opkopen van land, bijvoorbeeld. Als je land koopt van een corrupte leider in wiens zakken het geld verdwijnt, heb je het land dan eerlijk gekocht? Ik betwijfel het. Maar desondanks denk ik dat de mensen die het Arabische land opkochten, dat naar eer en geweten hebben gedaan in de overtuiging dat het rechtmatig was. Veel joden beschouwen het land Israël vanzelfsprekend als hun land. Er ligt ontegenzeggelijk een hele lange joodse geschiedenis in dat land. Het is een feit dat er sprake is geweest van deportatie van de joden uit Israël en dat men daarna over de wereld verspreid is geraakt; niemand kan dat ontkennen. Aan de andere kant geeft dat je nog niet het recht om het land na eeuwen zomaar weer in te pikken. Israël kon destijds niet zomaar zonder meer en vanzelfsprekend gevestigd worden waar het nu ligt. Aan de andere kant is er geen plek op aarde waar dat beter kon en vanzelfsprekender is dan waar Israël nu ligt. Zie daar het grote Israël dilemma.

Op dit moment is Israël een democratisch paradijs in een door oorlog en ellende verscheurde omgeving. In Israël voelen de niet-joodse mensen zich tweederangsburgers. Wellicht is dat zo. Maar aan de andere kant zijn ze wel vertegenwoordigd in het parlement en worden ze binnen Israël beschermd door de wet. Israël is, in tegenstelling tot al haar buurstaten een rechtsstaat. Inmiddels al decennia geleid door politici die weinig moeten hebben van een Palestijnse buurstaat. In mijn ogen is die weerzin tegen Palestijnse buren niet ingegeven door racisme, maar door angst voor de veiligheid. Geef ze eens ongelijk. Dagelijks worden er vanuit de Gazastrook raketten op Israël afgevuurd. Hoewel ik de muur rond de Palestijnse gebieden niet vind bijdragen aan het bereiken van een vreedzaam samenleven, denk ik wel dat die muur heel veel ellende voorkomt voor Israël. Zonder muur kwamen godsdienstwaanzinnigen het land binnen om zich in een bus vol schoolkinderen op te blazen. Laten we wel wezen, die golf van aanslagen is toch mooi verleden tijd, dankzij die muur.

Helaas liegen de antisemitische ontwikkelingen in Nederland er niet om en rechtvaardigt het dat joodse mensen een veilig heenkomen kunnen zoeken in een tot de tanden toe gewapend Israël. De wereld heeft zelden haar joodse onderdanen tot het einde toe beschermd… Tot zelfs het Anne Frankhuis aan toe, moet alles wat ook maar een beetje Joods is, in Nederland beschermd worden. Dat zou je toch te denken moeten geven…

Antisemitisme in het Joods Akkoord

Ik heb me boos gemaakt, maar had ongelijk. Ik moet het toegeven; mijn boosheid sloeg helemaal nergens op in dit geval. Bij nader inzien begrijp ik niet waarom alle andere partijen dit akkoord wel ondertekend hebben. Nee, op zich is er niets mis met het akkoord, maar wel met de definities. Dat is inderdaad wel cruciaal want definities zeggen waarover we het precies hebben. Het gaat om het joods akkoord en de partij BIJ1 van Sylvana Simons. Ik heb dus helemaal niets met BIJ1 en de politieke opvatting van Sylvana Simons. Helemaal niet sinds Gloria Wekker op de lijst van diezelfde partij stond en streed voor zetels in de gemeenteraad. Van Gloria Wekker ben ik een boek aan het lezen en steeds weer moet ik me bedenken dat ze hoogleraar is en dat wat ze schrijft een serieus vak aan de universiteit was. Onder het mom van antiracisme werd er binnen de muren van de universiteit een rassenleer ontwikkeld die zijn weerga niet kent. Door Gloria Wekker dus. Zie daar mijn weerzin tegen BIJ1. Met je mond antiracistisch zijn maar in de praktijk discrimineren bij het leven, gaat dus binnen BIJ1 makkelijk samen. Daarom was ik niet zo verbaasd over het feit dat BIJ1 wel kijkt naar discriminatie van ‘mensen van kleur’ (wargggg) terwijl ze antisemitisme tegelijkertijd als niet relevant afwijst.

Waar gaat dat akkoord precies over. Het gaat om een actieplan tegen discriminatie van joden. Ik had niet gedacht dat dat ooit weer zou gebeuren, maar het is echt zo. De schok van de holocaust is voorbij en kennelijk vinden donkerbruine krachten dat ze wel weer met antisemitisme uit de kast kunnen komen. Dat antisemitisme heeft ook te maken met de groei van verschillende bevolkingsgroepen met een betrekkelijk achterlijke culturele achtergrond. Het schijnt dat rondlopen met een keppeltje in Amsterdam best een angstige aangelegenheid is. Laat staan met oorlokken en een hoge hoed. Ook niet direct een kledingswijze die mij aanstaat, maar vrijheid blijheid (ik heb het per slot ook niet zo op hoofddoekjes en djellaba’s, maar is dat zo belangrijk?). Om het toegenomen antisemitisme een halt toe te roepen hebben joodse organisaties een document opgesteld met een plan en met de vraag aan de politiek om hier gehoor aan te geven. Dat leidde tot een joods akkoord. Alle Amsterdamse politieke partijen ondertekenden dit akkoord behalve DENK en BIJ1.

DENK liet gewoonweg niets van zich horen en BIJ1 betoogde dat ze op zich wel meevoelden met de joodse gemeenschap en dat ze niet wilden dat deze gemeenschap gediscrimineerd werd, maar dat ze de definitie van ‘antisemitisme’ zo vaag en ruim vonden dat het de vrijheid van meningsuiting in gevaar bracht omdat elke kritiek op Israël onder de noemer antisemitisme zou kunnen vallen. In het akkoord wordt namelijk naar een definitie verwezen die opgesteld is door de Europese gemeenschap. Ik heb die – zeer omstreden – definitie gelezen en…ik moet BIJ1 gelijk geven. Ik begrijp niet waarom de andere politieke partijen – waaronder dus mijn eigen sociaaldemocraten – dit akkoord wel ondertekend hebben. Het hebben van kritiek op het politieke beleid van Israël kan zonder veel omhaal uitgelegd worden als antisemitisme. Dat gaat me veel te ver. Dus…schoorvoetend…excuses BIJ1 voor mijn aanvankelijke boosheid.

Lucebert

Inderdaad, ik had het nooit gedacht. Dat Lucebert tijdens de oorlog het nazisme omarmde. Dat hij antisemitische dingen schreef aan zijn toenmalige vriendin. Ik had het nooit gedacht en vandaag komt het als een klap bij heldere hemel. De vijftigers, waarvan hij de keizer was, straalde revolutie uit. Linkse revolutie. De arbeidersklasse, daar gingen ze voor terwijl diezelfde arbeiders hun poëzie nooit zou kunnen begrijpen. Ben ik er kapot van dat dit nu naar boven komt? Nee. Helemaal niet. De tijd heeft heel wat scherpe kantjes van mijn kijk op het verleden afgeschuurd. De tijd heeft me mild gemaakt. Dat wegslijpen van die scherpe kantjes van mijn kijk op de geschiedenis heb ik heel bewust meegemaakt.

Als ik naar mezelf kijk toen ik een jaar of twintig was dan schrik ik nu best van mijn denkbeelden van toen. Zo fanatiek anti-Duits. Ik herinner me kinderen van ouders die aan het oostfront hadden gestreden of die lid waren geweest van de NSB. Hoe fout kon je zijn…  En die foute ouders gaven die fouten door aan hun kinderen. Ook zij waren fout. Het onnoemelijke leed dat het joodse volk was aangedaan was mede hun schuld. Ik wist toen nog niet wat er met mijn omaatje was gebeurd, maar ik vermoedde veel. Haar leed was zo enorm dat we niet met haar durfde te praten over die periode. Zij was goed; zo verschrikkelijk goed.

Oké, goed De Klerk, hou maar op! ‘Totdat je je geliefde in de ogen keek. ‘ Wat een sentimenteel geneuzel! Maar toch is het wel zo.  Met haar heb ik mijn eerste trip naar Duitsland gemaakt en ervan genoten. Maar het belangrijkste is natuurlijk Ank. Mijn schoonmoedertje. Nu alweer een paar jaar geleden overleden. Ik mis haar erg. Een onafhankelijke denkster hoewel ze daar zelf heel erg anders over dacht. In de oorlog was het gezin waar ze uitkwam fanatiek en prominent lid van de NSB. Ik besefte door haar dat de NSB een foute keuze was van goede mensen.  Ik besefte door haar hoe dicht fout of goed bij elkaar lagen. Dat het op dat moment vaak aan de omstandigheden lag welke keus je maakte. Dat mijn schoonmoeder net zomin een keus had gehad als mijn oma. Mijn schoonmoeders familie leefde in NSB-kringen en dachten de wereld goed te doen door die keus te maken. Mijn schoonmoeder had geen enkele keus want ze was kind. Mijn oma was joods. Daar had ze uiteraard niet voor gekozen.

Lucebert koos in eerste instantie dus ook fout. Dit gedicht van hem, dat schuurde bij mij. Het gebruik van het woord ‘neger’. Terwijl ik het zo’n mooi gedicht vind, heb ik het er niet lekker mee. Aan de andere kant…onthult Lucebert hier iets over zijn zwarte periode tijdens de oorlog?

Er is een grote norse neger

Er is een grote norse neger in mij neergedaald
die van binnen dingen doet die niemand ziet
ook ik niet want donker is het daar en zwart

maar ik weet zeker hij bestudeert er
aard en structuur van heel mijn blanke almacht

hij morrelt wat aan halfvermolmde kasten
dat voel ik – splinters schieten door mijn schouder
nu leest hij oude formulieren dit is het lastigst
teveel slaven trok ik af van de belasting

Antisemitisme en wereldburgers

Persoonlijk probeer ik het wereldburgerschap te propageren. Daarin is iedereen vrij om te trouwen met wie hij of zij wil, zonder vooroordelen, zonder de beperkingen die godsdienst of nationaliteit of huidskleur ons opleggen. Alleen dat kan een waarborg tegen racisme zijn omdat we dan allemaal niet meer tot iets specifieks behoren, maar allemaal eenvoudige wereldburgers zijn. Wereldburgerschap is racismeloos. Maar ik moet toegeven, de weg naar wereldburgerschap is lang en soms moet ik tot mijn verdriet toegeven dat we aan onze tocht naar dat ideaal nog niet eens begonnen zijn. Daarom moet ik leven met raszuivere Catelanen, ‘echte’ Vlamingen en vrome moslims. En dus behoort men niet alleen tot een kleingeestig denkende groep van de wereldbevolking, je bestrijdt ook met veel passie andere even kokerdenkende groepjes mensheid. Jammer!

Mijn oma geloofde in wereldwijd antisemitisme. Een algeheel en eeuwigdurend complot tegen de joden. Ze geloofde erin dat de storm in de tweede helft van de twintigste eeuw was gaan liggen na de antisemitisch tsunami in de eerste helft van de twintigste eeuw, maar dat die relatieve rust maar schijn was. En ik moet haar helaas gelijk geven. Hoewel het best rustig was op het antisemitische front in de jaren zestig en zeventig, was het toch wel zo dat de school waar mijn opa lesgaf, het Maimonides lyceum, zwaar bewaakt werd. Heel soms mochten we bij opa langs op school. Geen idee meer waarom, maar dan moesten we aanbellen, werden we bekeken in een sluis om vervolgens pas naar binnen te mogen. Het had toen te maken met de Palestijnse El-Fatah die al geen onderscheid wenste te maken tussen joodse mensen en Israël en elke jood als mogelijk doel zag voor een aanslag. Natuurlijk hebben joodse mensen iets met Israël; het is het land waar je naartoe kan als de grond te heet onder je voeten wordt. Het land dat er in de jaren dertig en veertig nog niet was, met alle genocide gevolgen van dien. Moslims, vooral de fanatieke, die hier zijn komen wonen en Nederlander zijn geworden, lopen voorop in het anti-semitisme, maar velen volgen dat voorbeeld. De stemming is officieel anti-Israël maar men bedoelt anti-Joods. En vaak zeggen ze het ook gewoon, open en bloot, en beweren dan dat dat niets met racisme te maken heeft. De oud geworden Dries van Agt speelt wat dat betreft nog een aardig deuntje mee.

Ondanks mijn omaatje en ondanks mijn moeder voel ik me niet joods. Ik heb er helemaal niets mee. Ik voel me de wereldburger die ik de wereld zou toewensen terwijl ik dat maar ten dele ben. Mijn achternichtje Ruby; dat is mijn ideaal voor de wereld. Ze verenigt zoveel groepjes mensheid in zich dat deze column te klein is om ze allemaal op te noemen.

In de Volkskrant van vandaag het relaas van de drieëndertigjarige Naom Vazana. (Wat een mooi hoofd! Ik kan het haast niet laten om steeds even een blik op haar foto te werpen.) Haar ouders werden als joden in de jaren vijftig uit Marokko verdreven. In Israël werd Naom geboren. Ze werd zangeres en studeerde zang in Amsterdam. Ze leerde de Marokkaans-joodse liedtraditie kennen en legde zich daarop toe. De ironie wil dat ze als Israëlische niet welkom is in Marokko; het land dat nota bene haar ouders verjoeg!

Besnijdenis; een afgrijselijke traditie

Mensen houden van tradities. Tradities zorgen ervoor dat men zich verbonden weet. Dat ze iets met elkaar delen. Tradities blijven altijd hetzelfde. Tradities zijn niet aan verandering onderhevig. De maatschappij wel. De mensen die onderdeel van de maatschappij zijn, passen zich aan aan de veranderende omstandigheden. Zo worden er vreemde tradities in stand gehouden die allang door de tijd zijn ingehaald.

Van de besnijdenis is, voor zover ik weet, niet eens meer te achterhalen waarvoor het ooit goed was. Een afgrijselijke traditie. Ik ben zoals gezegd van gedeeltelijke joodse komaf. Naar verluidt ben ik destijds door het oog van de naald gekropen. Ik ben er mijn vader eeuwig dankbaar voor dat hij mijn lijf beschermd heeft. Dat mijn piemeltje ongeschonden is gebleven. Dat het mes in de schede gebleven is. Er is geen enkele reden om het lichaam te verminken. Ook niet het mijne. De enige reden zou religieus van aard zijn. En…zoals je wel weet: Godsdienst is opium voor het volk en God bestaat niet. Het betekent dat mijn pik voor Jan LUL besneden zou zijn. Pa, je hebt me een hoop ellende bezorgt, maar hier zat je goed. Bedankt!!!

Opmerkelijk is dat zelfs in Bijbelse zin de besnijdenis tot schokkende excessen geleid heeft. Lees maar Genesis hoofdstuk 34. Het gaat over Dina, de dochter van Jacob en Lea. Ze wordt verkracht door het mannetje Sichem van een naburige stam. (Niet goed te praten, overigens.) Maar die Sichem is zo verschrikkelijk verliefd op haar dat hij er alles voor over heeft om met haar te kunnen trouwen. Hij wil zich zelfs laten besnijden. Sterker nog, Zolang hij mag hopen op Dina wil hij zelfs zijn mannelijke stamgenoten opleggen om zich te laten besnijden. Aldus geschied. En op de derde dag, als de Hevitische mannen slap van de pijn in hun piem tegen elkaar aanhangen, slaat Jacob toe en vermoord hij ALLE Hevieten. Niet alleen Sichem de verkrachter…dat zou nog ergens een heel klein beetje te billijken zijn, maar ALLE Hevieten. Besnijdenis; ik moet er niets van hebben.

Genesis34

Moeders die over besnijdenis van hun jongetjes spreken, hebben ook altijd de meest achterlijke argumenten:

Zo zou het schoner zijn als ze je voorhuidje begraven hebben. Wat een onzin! Niets is zo makkelijk en zo goed schoon te houden als je piem. Moet je die vaginale bacteriële kweekbak eens bekijken! Probeer die maar eens schoon te houden! Reinheid is het slechtste argument.

Het past in de traditie: We doen het al eeuwen…Daar moet je bij mij niet mee aankomen!

Met zijn voorhuid valt hij buiten de groep. Onzin dus. Het is een nieuw argument die vooral door islamitische mensen wordt gebruikt (joden vielen altijd al buiten de groep…). Gezellig elkaars piem vergelijken is geen gebruik binnen de islamitische wereld. In tegendeel zou ik haast zeggen; sinds de intocht van moslim jongetjes op de scholen is het samen bloot douchen afgeschaft. Als je van elkaar niet weet dat je al of niet besneden bent, dan val je ook niet om die reden buiten de groep. Ook een heel slecht argument!

Pleiten voor een verbod op besnijdenis is koren op de molen van antisemieten en racisten. Daarom wil ik anderen liever overtuigen, maar eigenlijk ben ik best voor een wet tegen het verminken van jongetjes.