Tagarchief: Annabel Nanninga

Een ‘dobberneger’ in de gemeenteraad?

Ik ben geen fan van Annabel Nanniga. Ik heb niet veel van haar gelezen, maar wat ik van haar gelezen heb was ronduit negatief. Ze schrijft als een negatieve, over het paard getilde puber. Dat stoort me. Ik was haar in het verleden een keer op een site tegengekomen; een zuurpruim van het zuiverste water. Kortgeleden las ik een artikel van Tommy Wieringa. Iemand die superieur schrijft en ook politieke meningen met zeer veel nuances en gevoel weet te verwoorden, naast dat hij fantastische romans schrijft die ik in één ruk uitlees. Tommy Wieringa dus, schreef in een artikeltje over Annabel Nanninga en eerlijk gezegd maakte de schrijfsels waar Wieringa tegen van leer trok mij misselijk. Ik hou niet van racisme. Cynisch racisme maakte me misselijk. Nanninga schijnt het over die arme drommels te hebben gehad, die met weinig kans op overleven in een rubberbootje vanuit Afrika de oceaan oversteken. Ze schijnt ze ‘dobbernegers’ te hebben genoemd. Hoe diep kan je zinken? (Hoewel, jongste zoon, moest er eigenlijk wel om lachen…Foei! Jongste zoon.) Nee, ik ben geen fan van Annabel Nanninga. Het liefst had ik het niet over Annabel Nanninga, maar ze is in de politiek gegaan en probeert via Forum voor Democratie (en iedereen die het niet met de partijlijn eens is binnen de partij wordt democratisch geroyeerd) een zetel te bemachtigen in de Amsterdamse gemeenteraad.

Sylvana Simons is ook geen fan van Annabel Nanninga. Maar laat ik dit zeggen, ik ben ook al geen fan van Sylvana Simons. Ook iemand die met een eigen partij in de gemeenteraad wil. Ik ben geen fan omdat ik (zie hierboven) niet hou van racisme. In de partij van Sylvana Simons heeft een vrouw zich kandidaat gesteld voor een gemeenteraadszetel die met pseudowetenschap ‘bewezen’ heeft dat blanke Nederlanders zich superieur voelende racisten zijn. Dat blanke Nederlanders sowieso fout zijn omdat…ze blank zijn. Juist ja; Gloria Wekker. Iemand die ze, wat mij betreft, met terugwerkende kracht mogen ontslaan als wetenschapper aan een universiteit. Met zo iemand in je partij, heb je het al snel verbruid bij mij.

Wat je mij niet hoort zeggen is dat ik denk dat beide partijen de mond gesnoerd moeten worden. Ik vind dat beide partijen mogen raaskallen wat ze willen. Dat ik geen fan ben, wil nog niet zeggen dat ik ze de mond wil snoeren. Sylvana Simons wil niet met Annabel Nanninga praten omdat Nanninga racistische uitspraken doet en racisme een misdrijf is, volgens Simons. Met Gloria Wekker in je gelederen is het een gotspe om een andere partij van racisme te beschuldigen. Daarnaast zegt Simons – net als de gekkies van zusterpartij DENK, trouwens – dat ze voor de ‘verbinding’ gaan. Ze willen alle verschillende bevolkingsgroepen van Amsterdam met elkaar verbinden. Door meteen al een partij uit te sluiten waarop veel Amsterdammers zullen gaan stemmen (mogen de voortekenen ons niet bedriegen), kan je bij mij al niet meer aankomen met ‘verbinden’. Alles wat in Amsterdam woont en niet ‘van kleur’ (woark, blurk) is, wil de partij van Simons achterstellen en tot tweederangsburgers maken. Van Simons’ partij verwacht ik weinig positiefs. Ook niet van de gekkies van DENK trouwens en ook niet van slagschip Annabel Nanninga.

Ik weet dat het haast not done is…maar afentoe (eigenlijk heel vaak) verlang ik terug naar een hele sterke PvdA in Amsterdam. Rust, orde en vrede en…verbinding en handhaving…

Nooit een zwart-wit mening

In de krant van gisteren een interview met Annabel Nanninga (1977). (Geen idee wat de relevantie is van ‘1977’, maar omdat de Volkskrant dit jaartal erbij zet, doe ik het ook maar.) Nanninga is van dik hout zaagt men planken. Hoewel ik haar niet persoonlijk ken, denk ik niet dat ik haar graag zou mogen. Op haar foto en in het interview komt ze naar voren als iemand die altijd gelijk heeft. Het valt niet mee om te leven met mensen die altijd gelijk hebben. Dat zijn doorgaans weinig nieuwsgierige en tolerante mensen; ze weten alles al dus waarom zouden ze luisteren naar iets nieuws of…een ander? Ik hou daar niet van.

Mensen die altijd gelijk hebben, kunnen niet veel met mensen die er anders over denken. Ze hebben daar ook weinig respect voor. Mensen die altijd gelijk hebben zijn bijvoorbeeld islamisten of gereformeerden of Wakker Dier Extremisten maar ook veel managers. Vergeten wordt dat ook Geert Wilders en Annabel Nanninga behoren tot de club der gelijkhebbers. Ook zij hebben altijd gelijk. Mensen die altijd gelijk hebben willen de vrijheid van anderen inperken.

Wat mij betreft wordt de kwaliteit van de maatschappij bepaald door het midden. Hoe groter het midden, des te meer kwaliteit heeft de maatschappij. Het midden doet zijn zegje, maar luistert ook naar de ander. Het midden heeft een duidelijke mening maar wil die toetsen in een open discussie. Voor het midden is het mogelijk om een aanvankelijk ingenomen standpunt te wijzigen. Het midden heeft duidelijke opvattingen over waar het heen moet met het land, maar staat altijd open voor een discussie met anderen.  Het compromis is helemaal geen vies woord.

Vroeger werd er denigrerend gesproken over grijze eenheidsworst en achterkamertjespolitiek. Maar ik hou ervan. Ik hou van de open mens. Ik hou van overleg. Ik hou van compromissen. Ik hou van rekening houden met een minderheid. Ik hou van rekening houden met de gevoelens van anderen. Maar ik vind ook dat je alles mag zeggen. En inderdaad, als je alles bij elkaar gooit en lekker roert, dan heb je een grijze worst. Wellicht zit er kraak nog smaak aan, maar het mondgevoel is prima en het valt prima te verteren…om even in de etenswaar-sfeer te blijven.

Het grappige is dat ik het niet eens zo heel erg oneens ben met de opvattingen van Nanninga, als ik ze zo lees. Maar haar gelijkhebberige houding bevalt me niet. Bovendien misgunt ze anderen hun vrijheid. Ik kan haar echt niet zien als een ‘vrijheidsfundamentalist’. Ook Geert Wilders niet. Hij streeft meer naar onvrijheid dan naar vrijheid. Geert Wilders zal dat worst wezen; hij wil vooral macht; wat de prijs ook is. Nanninga en ook Wilders zie Ik niet als personen die andermans vrijheid verdedigen; het gaat meer om hun eigen vrijheid.

De poëtische reactie op Erdogan Van Annabel Nanninga (1977) vond ik overigens erg geslaagd. Scherp geformuleerd en prikkelend waar nodig! Je ziet het: Nooit een zwart-wit mening.