Tagarchief: afrika

Afrikaans racisme

Afrika is een continent dat overgeleverd is aan criminelen. Afrika is een continent dat verscheurd wordt door kleinere of grotere oorlogen. In Afrika zou je best goed kunnen leven als men, zoals in veel andere landen in de wereld, zou samenwerken, maar omdat de Afrikaan doorgaans uit is op eigen gewin of het gewin van de eigen groep, is het één groot drama. Er lijkt geen eind aan te komen. Vandaar dat velen een weg zoeken om te ontsnappen aan deze cultuur van terreur en racisme. Als je racismeonderzoek doet vind je in Afrika het Walhalla. Waar wij in het westen nog proberen om vreedzaam naast elkaar te leven, doet men er in Afrika geen enkele moeite voor. Zelfs als de naburige stam helemaal niet van elders komt, vindt men het aldaar heel gewoon om elkaar het leven zuur te maken. Zo bont als de Afrikanen het onderling maken, dat zie je bijna nergens. Ook de catastrofale gevolgen van racisme en geweld zie je elders nauwelijks. Veel hongersnood in Afrika. Vrijwel altijd het gevolg van etnisch geweld en racisme. Daartussendoor laveren regelrechte criminelen die schatrijk worden aan andermans ellende.

Gisteren in het programma Nieuwsuur een staaltje Afrikaanse ellende van heb ik jou daar. In een rapportage van Bram Vermeulen, kwam crimineel Agalith aan het woord. Hij verdiende in het verleden goudgeld aan het uitzuigen, afpersen en smokkelen van arme sloebers die aan de uitzichtloze ellende van het Afrikaanse continent wilden ontkomen. Zijn werk was het om mensen die bij de grens van kokendhete zandbak Niger aankwamen tegen betaling van veel geld door de woestijn te vervoeren en ze af te leveren aan de grens van het door God verlaten land Libië. Daar werden de verschoppelingen, door weer andere criminelen, van hun laatste beetje geld ontdaan om vervolgens ter verdrinking aangeboden te worden aan de Middellandse zee. Maar crimineel Agalith uit Niger is boos, want met behulp van Europa wordt er een halt toegeroepen aan het vervoer c.q. smokkel van de arme sloebers dwars door de woestijn. Het land krijgt een grote hoeveelheid geld als ze de smokkelroute dichtgooien. Dat lijkt wonderwel gelukt en dat heeft crimineel Agalith brodeloos gemaakt. Dus is hij erg boos en eist hij (gotspe!) compensatie van Europa anders zou hij zich weleens kunnen aansluiten bij IS. Trouwens, uit de rapportage bleek dat hij niet echt brodeloos was. De mensen uit andere delen van Afrika hadden nog niet door dat Niger moeilijker begaanbaar was geworden. Daarom pikken criminelen als Agalith de mensen tegen betaling op en brengen ze hen een eind de woestijn in. Daar worden ze uit de auto gezet zodat ze in de droogte en hitte zullen omkomen. Ondertussen keert de auto terug om een nieuwe lading mensen op te pikken zodat ook zij van alles kunnen worden ontdaan voordat ze gaan sterven in de woestijn.

Afrika is een hopeloos continent. Ik kan me voorstellen dat je het wil verlaten en op zoek wil gaan naar beter. Maar migratie op de schaal die nu gebeurt, kan gewoon niet. Er moet iets gebeuren. Het dichtgooien van de smokkelroutes in landen als Niger is een eerste stap. Een eind aan het Afrikaans racisme zou weleens de sleutel kunnen zijn naar echt Afrikaans succes. Een voorbeeld: Rwanda daar heb je veehoudende Tutsi’s en landbouwende Hutu’s. Als ze samenwerken hebben zowel Hutu’s als Tutsi’s een stukje vlees bij de groente; nu hakken ze elkaars kop af. Weg met het Afrikaans racisme, dus. Maar misschien zie ik het nu even ietsje té simpel…

Mijn humanitaire hart

Dat artikeltje van Arnold Karskens dat op 26 juni in de Volkskrant verscheen, heeft meer met me gedaan dan ik aanvankelijk dacht. Het heeft mij de ogen geopend. Het ging over het falende immigratiebeleid en de drama’s die zich momenteel op de Middellandse zee tussen Libië en Italië voordoen. Dat wat uit menslievendheid wordt gedaan, pakt desastreus uit voor een heel continent. Mensen zijn zo verblind door het gevoel dat ze goed doen dat elke distantie ontbreekt en ze niet meer kunnen zien hoe verschrikkelijk de gevolgen van hun handelen is. Soms is een bijna onmenselijk beleid nodig om een humanitaire ramp te voorkomen. Dat is waar Karskens voor pleit. Ik moet Karskens wel een beetje gelijk geven want dagelijks zie ik mensen in de media die er zó van overtuigd zijn dat ze de juiste weg bewandelen, dat ze alleen nog maar hún werkelijkheid kunnen zien. Om de echte werkelijkheid te zien moeten ze afstand nemen en dan nog eens goed naar het geheel kijken. Als je één mens redt dan heb je geen oog voor de tien anderen die misschien wel door jouw handelen verdrinken of de wanhoop die je elders veroorzaakt. Als dat ook nog eens je bron van inkomsten is, dan wordt het helemaal moeilijk om helder naar het probleem te kijken.

Gisteren op het journaal kwam een reddingswerker aan het woord. Op de achtergrond tientallen medewerkers die rugzakjes aan het vullen waren voor de volgende groep mensen die uit gammele bootjes gered ging worden. Vol trots vertelde de kapitein hoe hun procedure was. De immigranten kwamen aan boord en gingen in de rij staan. Vervolgens een oppervlakkige medische check en daarna de uitreiking van droge kleren (een trainingspak) plus rugzakje en daarna mochten ze een plaatsje zoeken in de boot. De boot bracht hen naar een haven in Italië om daar (maar dat vertelde de kapitein dus niet) als kansloze immigrant de komende maanden in een kamp te verdwijnen. Kansloos en uitzichtloos.

De kapitein van het reddingsschip had daar helemaal geen oog voor; hem ging het om de mens die van de verdrinkingsdood gered was. De kapitein vond het beleid van Europa inhumaan omdat geen land de illegale immigranten wilde opnemen…behalve Italië.

In zijn artikel wijst Karskens op de gigantische aanzuigende werking die het heeft als mensen het idee hebben dat ze naar Europa kunnen emigreren. Jonge Afrikaanse mannen hebben er alles voor over om hun droom (rijk worden in Europa) aan een begin van verwezenlijking te helpen. Die jonge Afrikaanse mannen moeten hun eigen land opbouwen maar ze zien snel geld voor hun geestesoog en dat verblindt meer dan de Afrikaanse zon.

Karstens pleit voor een immigratiebeleid zoals Australië dat voert. Europa zou de ‘No-Way’ politiek moeten omarmen. Dat betekent dat er geen enkele illegale immigrant Europa meer inkomt. Bootjes worden opgebracht en naar een eiland buiten Europa begeleid. Daar zorgt men ervoor dat de immigrant niet sterft. Maar de kans om Europa binnen te komen moet nihil zijn. Dat beleid zou ervoor moeten zorgen dat mensen de overtocht niet meer gaan maken. Dat ze iets van hun leven in het land van herkomst gaan maken en dat het (last but not least) een minder ontwrichtend effect heeft op de Europese bevolking.

Misschien voel ik daar wel voor. Mijn humanitaire hart doet wel pijn, als ik aan dat eiland denk waar niemand sterft…maar ook niet leeft.

‘Echte’ Vervolgden

Eergisteren verscheen er een opinieartikel in de Volkskrant dat weleens baanbrekende gevolgen kan hebben. Het is van de hand van Arnold Karskens in zijn rol als voorzitter van www.onderzoekoorlogsmisdaden.nl.  In het artikel maakt hij verguisd beleid bespreekbaar en gehanteerd beleid verdacht. En als ik het artikel lees, dan denk ik: Ja, wellicht heeft Karskens gelijk. Misschien moet het roer om omdat onder het mom van menswaardig beleid, mensonwaardig beleid wordt gevoerd. Met goede bedoelingen, maar dat wil niet zeggen dat je dat zo af en toe tegen het licht moet houden. Karskens doet dat, en ik geloof dat ik hem gelijk moet geven. Het huidige migratie- en vluchtelingenbeleid faalt aan alle kanten. Onderweg naar Europa komen velen om en eenmaal aangekomen wacht een uitzichtloos bestaan. Het draagvlak onder de Europese bevolking is snel aan het slinken en je kunt zonder meer stellen dat het destabiliserend werkt. Mensen in Groot-Brittannië stemden vaak voor een Brexit vanwege de invasie van immigranten naar Europa.

Toch vind ik dat Nederland open moet staan voor vervolgden. Als je je leven niet meer zeker bent door oorlog en geweld, dan moet je de mogelijkheid hebben om asiel aan te vragen in een vredig land. Dat dacht ik toen en dat denk ik nog steeds. Ik vind ook dat je daar ruimhartig in moet zijn. Wat mij betreft hoef je niet gemarteld te zijn voordat je erkend wordt. Mensen uit Syrië bijvoorbeeld zouden wat mij betreft hier een veilig heenkomen kunnen vinden. Ook mensen uit Eritrea, trouwens. Ik zou wel willen dat die mensen dan eerlijk over Europa worden verspreid. Dat je lid bent van Europa betekent dat je een aantal rechten hebt als land maar ook een aantal plichten. Ik vind dat Europa de plichten van de lidstaten veel harder mag afdwingen. Maar voor mensen uit gebieden waar geen oorlog en geweld is, moet Europa gesloten zijn. In theorie is dat ook zo, maar in de praktijk werkt het niet. Men komt vanuit de wereld in Europa aan om na een lange procedure gesommeerd te worden om te vertrekken. Dat laatste gebeurt uiteraard niet. Men verdwijnt in Europa van de radar.

Toen enkele jaren geleden de eerste Afrikanen verdronken in hun poging om de Middellandse zee over te steken, kwam er veel hulp op gang. Mensen mochten niet verdrinken vonden we. Sindsdien vaart er op zee een vloot aan reddingsschepen en worden de bootjes waarmee de migranten de zee op gaan steeds zwakker. Waren het eerst nog wrakken die met een beetje geluk de overkant haalden, tegenwoordig zijn het rubberbootjes die het tot enkele kilometers uit de kust volhouden. Men rekent erop dat een reddingsboot hen vindt. Vaak halen de bootjes dat niet en verdrinken de opvarenden. Die vloot aan reddingsboten heeft in het arme deel van de wereld ertoe geleid dat men er vertrouwen in kreeg dat Europa te bereiken moest zijn en dat heeft een gigantische aanzuigende werking. Het aantal verdrinkingsdoden neemt met de dag toe, maar ook de mensen die Europa wel halen neemt toe met alle destabiliserende gevolgen van dien.

Karskens pleit voor het No Way-beleid van Australie. Op een eiland ver uit de kust een aantal kampen met minimale voorzieningen. Daar komt iedereen terecht die Europa in wil. Europa is onbereikbaar de enige weg is: Terug naar Afrika. Het Australische beleid heeft ervoor gezorgd dat er nauwelijks mensen verdrinken. Het migratieniveau is daar sterk gedaald. Maar hoe ziet het er dan uit voor de ‘echte’ vervolgden? Dat vraag ik me dan wel af…

White privilege

White privilege houdt in dat je altijd bij iedereen een streepje voor hebt, als je een bleek velletje hebt. Je schijnt door iedereen sympathieker, slimmer, mooier en aantrekkelijker gevonden te worden terwijl dat niets met jou als persoon te maken heeft. Het is de kleur van je huid. In landen waar vooral donkere mensen worden geboren, is het schoonheidsideaal zo licht mogelijk. Zalfjes en crèmes die de huid bleken, gaan er als zoete broodjes over de toonbank. Je zou toch anders verwachten, maar het schijn echt zo te zijn.

Laten we eerst even vaststellen dat mensen met een blekere huid niet beter zijn dan mensen met een donkere huid. Laten we aannemen dat de huid slechts om het geheel vergelijkbare lichaam zit. Het brein heeft daar verder niets mee te maken, behalve dan dat mensen met een zwarte huid negatief kijken naar hun zwarte huid. Blanke mensen lijken niet na te denken over hun witte huid. Kunnen wij witmensen daar iets aan veranderen? Nee, dus. Dwars door de geschiedenis is een bepaalde opvatting ontstaan die gegroeid is en haar eigen leven is gaan leiden. Dit zou best haar oorzaak kunnen vinden in het slavernij verleden waar witte mensen donkere mensen als handelswaar beschouwden en het mishandelen van zwarte mensen als heel gewoon werd gezien. Toch blijft bij mij het gevoel dat dit niet het hele verhaal is want mensen die in Afrika wonen hebben geen slavernij verhouding gekend met blanke mensen en daar schijn ook te gelden; hoe lichter hoe beter.

Ik vraag me dit alles af met een schuin oog naar de zware pieten discussie. Stel ik leef in Afrika en daar zou een feest zijn waarbij een zwarte meester samen met een wit geschminkt knechtje cadeautjes uitdeelt en waarbij het witte knechtje (Witte Klaas?) duidelijk dommer was dan de zwarte meester…zou ik me dan beledigd voelen? Zou ik dat witte knechtje associëren met mijzelf. Zou ik mezelf beledigd voelen door dat karikatuurtje van mij? Nee. Ik weet vrij zeker dat het me helemaal niets zou doen. Als zwarte mensen in de metro dan tegen mij ‘Witte Klaas’ zouden zeggen om me een beetje te plagen, dan zou ik dat wel grappig vinden, denk ik.

Het lijkt mij dat zwarte mensen een beetje overgevoelig zijn voor discriminatie. Ik vraag me af of het niet slimmer is om te werken aan het zwarte zelfbeeld in plaats van het verbieden van zwarte piet. Helpt dat de donkere mens in Nederland niet veel meer. Tuurlijk, er zitten gekke kantjes aan zwarte piet. Zie ik ook wel. Als je op afstand gaat staan en je emoties en herinneringen eruit laat, dan is het een gek figuur, die zwarte piet. Maar dat geldt voor meer historische gegroeide figuurtjes. Van Jezus tot de kerstman, goed beschouwd zit in alles iets vreemds als je er afstand van neemt.

White privilege is een bestaand fenomeen dat aangetoond is. Misschien moeten we een weg zoeken waardoor donkere mensen nog wat trotser en zelfbewuster worden op hun huidskleur. Beginnen met een ban op bleekmiddeltjes?

Toch vind ik dat Zwarte Piet zijn langste tijd gehad heeft.