Categoriearchief: columns

De Dikke man

Ik was op zoek naar een specifieke zinsnede van Ischa Meijer. Daarom zat ik met zijn boek ‘De dikke man’ in de Centrale bibliotheek. Ik bladerde het boek door op zoek naar die ene zin toen mijn oog viel op de reden waarom hij zichzelf omschreef als ‘de dikke man’; hij was zestien kilo te zwaar. Dat deed me wat ineenkrimpen, want dan zou ik ‘de heel dikke man’ moeten zijn; ik ben meer dan twintig kilo te zwaar. Van zo’n constatering krijg ik het benauwd. Opluchting; Ischa Meijer was een klein opdondertje en ik ben heel gemiddeld…qua lengte.

Maar wat ik ook voor uitvluchten verzin: Ik ben te dik. Eigenlijk moeten die kilo’s teveel er af. Diëten? Pffff. Ik wordt daar zo moe van. Hoewel… Ik ken een hoop mensen die compleet los gingen op het dieet van meneer Montignac. Kan ik me voorstellen. Even afgezien of je er slanker van werd; dat was een fantastisch dieet met een hoog Winnie-the-Pooh-gehalte. Vriend beer ging bij Konijn op bezoek om brood met honing te eten maar omdat hij niet inhalig wilde zijn, zei hij: Laat het brood maar zitten. Grote stukken zalm, biefstukken zoveel als je maar op kon maar de aardappels moest je laten staan. Een dieet voor patsers en lekkerbekken! Ik geloof dat hij er erg rijk van is geworden, die monsieur Montignac, want zijn boeken gingen als zoete broodjes over de toonbank!

Zelf ben ik aan de slag gegaan met de points van Weightwatchers. Zolang je culinair nog veel te ontdekken en uit te proberen hebt en je bovendien heel erg gemotiveerd bent, is dat heel goed te doen. Is je motivatie met de maanden weggeëbd en is je culinaire onderzoekstocht gestrand op droge, smakeloze happen (en dat terwijl je zo je best deed om er iets lekkers van te maken!), dan is het zo weer gedaan. De daling van je gewicht blijkt van elastiek want je schiet zo weer terug naar je oude gewicht. En dan moet je ook nog heel goed opletten want voor hetzelfde geld wordt je naar een groter overgewicht gekatapulteerd.

In de Volkskrant van gisteren een interview met bewegingswetenschapper Tim Noakes. De eerste zin van het artikel maakt hem, voor mij, meteen ongeloofwaardig: De man geloofde (niet ‘wist’ , dus) 33 jaar lang dat vet slecht is voor het lichaam en dat koolhydraten gezond zijn. Maar, zo schrijft de Volkskrant de: ‘…bewegingswetenschapper Tim Noakes’ is bekeerd en propageert fanatiek het koolhydraatloze maar vetrijke dieet. Zo, een wetenschapper die gelooft in het ene, en wordt bekeerd tot het andere. Daar ben ik meteen klaar mee!

Ik doe niet meer aan diëten. Dat heb ik besloten en ik accepteer dat ik te zwaar ben. Ik heb ook moeten accepteren dat ik diabetespatiënt ben, en daarom is mijn verhaal dat ik niet meer aan diëten doe, niet helemaal waar. Suiker eet ik maar heel beperkt en met heel veel pijn in mijn hart heb ik afstand gedaan van heel veel lekkers. Zo graag wil ik nou ook weer niet dood. Weet je, ik doe gewoon mijn best en probeer lekker te leven. En soms doe ik heel voorzichtig. Dieet goeroes; ik moet er niets van hebben.

Die zinsnede van Ischa Meijer die ik zocht; ik heb hem niet gevonden. Ging over Peren met Kugel…Mierzoet, heel erg joods maar oh zo lekker. Jammer dat ik die zin niet vond!

Kluit boter

Duizenden auto’s zijn verkocht met subsidie die onterecht was. Wat een schande! De wereldwijde problemen die het gevolg zijn van het verbranden van fossiele brandstoffen proberen we met alle macht onder controle te krijgen. Regeringen nemen maatregelen om te zorgen dat de uitstoot verminderd wordt. Subsidie op schone auto’s moet ervoor zorgen dat wij, als consumenten, kiezen voor de goedkopere schone auto’s. En wat blijkt? In die auto’s blijken twee metertjes te zitten. Een metertje dat gebruikt wordt voor de officiële meting en een metertje voor alle andere gevallen. Dat metertje voor de officiële meting staat anders afgesteld dan het andere metertje. En ja hoor, dat andere metertje komt vrij goed overeen met de werkelijkheid terwijl dat officiele metertje er een stuk naast zit. Fraude heet dat. Fraude van Volkswagen. Daarmee ook fraude van Audi, Seat en Skoda, want daar zitten dezelfde motoren in. Schande! En opel? En Mercedes? En…?

Klanten, overheden en wat dies meer zij slijpen de messen. Boetes! Terugbetalen wat de overheden zijn misgelopen. Miljoenen…miljarden. Terugbetalen, moeten ze. En ja, ook mijn gevoel zegt dat wie de kluit belazert, er voor boeten. Poeh. Ik voel toch ook een fikse kluit boter op mijn hoofd. En…niet alleen op míjn hoofd vermoed ik zo’n kluit. En…wat heeft dit allemaal voor gevolgen?

Wie in het bedrijfsleven heeft gewerkt weet hoe groot soms de druk kan zijn om de markt niet te verliezen. Als medewerker wordt je vaak gevraagd om het randje op te zoeken. Het randje van kwaliteitsnormen of van wat de wet toestaat. Zo duidelijk is dat randje echt niet; vaak is dat balanceren. Een schuldige is vaak niet aan te wijzen; op iedereen zit druk om dat randje te zoeken.

Hoe kan het gegaan zijn: Ze haalden net niet het beoogde percentage uitstoot. Maar onder bepaalde omstandigheden juist wel. Je marktaandeel wordt voor een groot deel bepaald door dit percentage. De gegevens een ietsje (en wie weet verdedigbaar) opleuken zorgt ervoor dat de schoorsteen blijft roken. Maar als de pers er lucht van krijgt, dan krijgt alles een eigen dynamiek. Beeldvorming is dan wat er gebeurd. Is eenmaal de geest uit de fles en gaat men uit van fraude en oplichting dan krijg je die geest niet meer terug in die fles…

Kan ons dat schelen! Fraude is fraude! Wie bedriegt moet de gevolgen dragen… Hoeveel boete kan zo’n bedrijf verdragen? Dat is toch wel wat ik me afvraag. Stel alles wordt geïnd qua boete, wat heeft dat voor gevolgen. Een paar miljard boete kan geen enkel bedrijf dragen. Dat zijn de bedragen waar nu over wordt gesproken. Dat zou de ondergang van Volkswagen betekenen, wellicht de doodsteek voor de Duitse auto-industrie. En…is de Duitse auto-industrie niet een van de kurken waar de Duitse economie op draait? En…heeft Nederland niet heel veel baat bij een goed draaiende Duitse economie?

Bij nader inzien: Laat die boetes maar zitten. We meten die uitstoot zelf wel (kwestie van een rondje rijden en alles opvangen wat uit de uitlaat komt, lijkt me) en we bepalen de subsidie. Vanaf nu. Het verleden lekker begraven. Misschien een klein boetetje, om iedereen tevreden te houden…

Maerten Soolmans en Oopjen Coppit

De marketingafdeling van het Rijksmuseum bewonder ik eindeloos. Wat knap! Eerst de opening van het museum na twaalf jaar misère. Na het marketingoffensief sidderde heel Nederland voor deze gebeurtenis. De kroning van Willem Alexander verbleekte er zo’n beetje bij. Toch was er niet veel meer aan de hand dan dat een museum de deuren weer opende. Daarna de grote tentoonstelling ‘De late Rembrandt’. Ja, het was een unieke tentoonstelling. Ik heb er erg van genoten. Maar hoe dat aan de man gebracht werd… Je was wel een ongelofelijke sufferd als je deze tentoonstelling aan je voorbij liet gaan. Zo uniek als deze tentoonstelling zal je ze niet snel weer tegenkomen. Dat waren zo ongeveer wel de gevoelens die je aan de campagne overhield. Hoe je die gevoelens precies kreeg…geen idee. Lag dat nou aan die paar deskundigen die tijdens de reclamefilmpjes aan het woord kwamen?

Ja, en nu dan Maerten Soolmans en Oopjen Coppit… Ineens kennen we allemaal die in vergetelheid geraakte namen. Ineens weten we allemaal waarom de portretten die Rembrandt maakte zo uniek waren. Nu wil ineens iedereen dat Maerten Soolmans en Oopjen Coppit weer ‘naar huis’ komen. Zelfs in de politiek is er consensus! De hele tweede kamer vindt dat er 80 miljoen uit de schatkist mag komen om de twee huwelijksportretten te kopen. Iedereen is het er over eens: Nederland moet die schilderijen aankopen. Wat een eendracht! Hoe is de marketingmachine er in geslaagd om deze eendracht te creeeren? Geen idee, maar die eendracht is er wel!

Het Louvre is ook in staat om een van de twee doeken te kopen, en wil dat. Bij mezelf ontdek ik een grote weerstand. Maar…het is zo uniek dat die schilderijen weer naar Amsterdam komen, en het is zo uniek dat die twee schilderijen nog samen zijn. Alle argumenten komen boven. Maar wat betekent ‘thuis komen’ eigenlijk voor een Rembrandt? Een Rembrandt is west europees cultureel erfgoed. In het Louvre hangt een Rembrandt echt niet verkeerd! Waarom moeten ze perse samen blijven, die twee doeken. Wat is er dan zo uniek aan dat ze zo samen zijn? Dat het portretten ten voeten uit zijn…uniek ja; laten we die uniciteit delen met het Louvre: Hier een doek en daar een doek. Waarom niet? Hangt er één in het Louvre dat kunnen er nog veel meer mensen tegelijk van genieten.

De marketingmachine heeft goed gedraaid. Ook bij mij… Want… Ik wil ze hier; hier horen ze. In het Rijksmuseum zijn ze thuis. Laat de Fransen zich maar bezig houden met ‘hun’ schilders. Rembrandt is van ons! Maerten Soolmans en Oopjen Coppit moeten weer thuis komen, en snel!

Zie je…Ik heb ook verloren van de marketingmachine. Laat die koop snel beklonken zijn!!!

25 september 2015

Schandpaal voor Volkert

De schandpaal staat mij verschrikkelijk tegen. Ik vind dat iemand die een fout heeft begaan (zelfs als het een heel erge fout is), er in anonimiteit voor mag boeten. Ik ben dan ook heel erg blij dat de schandpaal is afgeschaft. Dat hebben we met elkaar gedaan; democratisch. Wij willen geen schandpaal, hebben we gezegd.

Toch zijn we soms zo verontwaardigd dat we de straf die we via de rechterlijke macht opleggen niet voldoende vinden. Er moet meer. Liefst als iemand uit de gevangenis komt. Dan kan diegene het leven weer oppakken en dat lijken we niet te willen. Sommige misdaden zijn zo erg, dat we de pleger levenslang willen geven. Waar hij ook komt, hij zal altijd geconfronteerd moeten worden met wat hij misdaan heeft en altijd moet hij worden opgejaagd.

Wat moeten we in zo’n geval doen? Er is eigenlijk geen straf hoog genoeg. De opgelegde straf is bijna een uitkomst van een wiskundig probleem. Ik denk: Accepteren dat dit ons soms overkomt. Doorgaan met je leven en…als de voor het gevoel te licht gestrafte crimineel uit de bajes komt, goed in beeld houden. Dat neemt niet weg dat de crimineel wel zijn leven weer kan oppakken.

TV-programma’s als Brandpunt hebben daar een ander idee over, zo bleek gisteren. Die zijn niet vies van de schandpaal. Volkert van der G. heeft zijn straf uitgezeten en is volledig onder controle van justitie. Laat ze het daar lekker uitzoeken! Nee, Brandpunt introduceert opnieuw de schandpaal en zet daarin Volkert van der G. te kijk. Tegenover het hele land. Waarom precies? Wie zitten daar op te wachten? Ik in ieder geval niet.

21 september 2015