Ester J. Ending – Een eigen eiland.

Ester J. Ending – Een eigen eiland.

Lebowski Publishers, Amsterdam 2015.

Uitgelezen op 2 oktober 2015 in Parijs.

Voor de zomervakantie was ik al behoorlijk geïnteresseerd geraakt in dit boek. Ik had het ingezien in de boekhandel. Op de een of andere manier intrigeerde de omslag me. Omdat ik het mee wilde hebben op vakantie probeerde ik het e-book te lenen van de bibliotheek. Hadden ze nog niet, maar wel haar debuutroman ‘Na Valentijn’. Dat heb ik dus voor ‘Een eigen eiland’ gelezen. ‘Na Valentijn’ verraste me. Hoewel er wat zwakheden zaten in de plot, schrijft ze sterk en overtuigend. Echt een leuk boek en een opmerkelijk debuut.

Na de vakantie kocht ik ‘Een eigen eiland’. Ook als e-boek. Hoewel ik er lang over heb gedaan, kan ik niet anders zeggen dan dat het echt een lekker boek is. Leest vlotjes weg. De plot is goed en haar stijl direct. Af en toe vergelijkingen om van te smullen. Ja, echt een aanrader!

De roman speelt zich in de lente en de zomer van 1987 af op Ibiza. De schrijfster is opgegroeid op Ibiza en dit eiland vormt voor beide romans het decor.

Hoofdpersoon is Marianne. Ze heeft de middelbare school afgemaakt, maar is (nog) niet gaan studeren, in tegenstelling tot veel van haar vroegere schoolgenoten en vrienden. Haar ouders waren hippies die in de jaren ’60 op Ibiza neerstreken. Moeder ontwikkelde zich tot een yoga en meditatie trainster. Ze laat zichzelf nu Madresh noemen. Vader ging juist de andere kant op en werd met het hippie ideaal van legale soft drugs in het achterhoofd, een drugscrimineel. Vader zit de hele verteltijd in de gevangenis. Haar ouders zijn al lange tijd gescheiden. Marianne bewoont het huis van haar vader. Moeder heeft een nieuwe los-vast vriend.

De hoofdpersoon probeert haar weg te vinden tussen haar op zichzelf gerichte ouders. Haar ouders lijken alleen uit op eigen geluk en fortuin. Nergens in de roman kom je steun tegen voor de dochter. Eigenlijk zijn er maar twee personen waar ze op kan steunen: Haar (ex)-maar-nog-niet-helemaal-ex-vriendje Nick en de Guardia Civil agent.

De Guardia Civil agent komt al vrij snel aan het begin van de roman in beeld. De hoofdpersoon wordt aangehouden en geholpen wordt door twee agenten van de guardia civil. Eén van de twee stelt zelfs zijn huis voor haar open. Hoewel er niets gebeurd tijdens de nacht dat Marianne bij de agent logeert, is de erotische spanning voelbaar. Door het hele boek loopt deze spanning door. Marianne raakt min of meer geobsedeerd door de Guardia Civil agent; min of meer verliefd. Omdat haar vader in het criminele milieu verkeert, roept haar obsessie voor de agent allerhande spanningen op.

Grote hoeveelheden wodka en alle mogelijke pillen en poeders gebruikt Marianne om haar eiland te vinden. De roman eindigt met de tragische dood van Nick en een gesprek met de ineens overgekomen vrouw van de Guardia Civil.

Echt een leuk boek en het belooft meer!

Ouderenpartijen

Socialisten slaan vooral elkaar voor de kop. Dat zeiden we toen ik me nog heel erg links voelde. De wereldrevolutie lag nog onder handbereik. En het was waar, van die socialisten die altijd ruzie hadden. Ik ben naar congressen geweest voor Zuid Amerika. In die periode leed dat continent nog onder ijzeren vuisten van diverse dictators. Sprekers waren er van diverse socialistische stromingen. Iedereen werd uitgefloten behalve onze eigen partij. Dat vond ik toen heel gewoon en mijn politieke vrienden ook.

Een vriend van me was lid van de ANJV. De jeugdbond van de communistische partij, en ik liep mee. Zo was ik in die dagen. Mijn vriend is inmiddels overleden en ik ben al heel lang lid van de PvdA. Hij heeft het niet meer hoeven meemaken dat ik een revisionist werd.

Zijn de socialisten milder geworden? Het lijkt er een beetje op.

Nieuwe groepen maken zich tegenwoordig belachelijk. Of ‘nieuwe’..? Nee, oude, of…ouderen. Je zou het niet verwachten maar ouderenpartijen gaan rollebollend over straat. Enkele jaren geleden was er het debacle met de ouderenpartij. Die partij was zomaar met een aantal zetels in de kamer gekomen. Zoals verwacht ging het eerste half jaar best aardig, maar toen begon het gerommel. De ene grijsaard viel over de andere. Er werd de macht gegrepen; er vonden paleisrevoluties plaats; leden scheidden zich af. Grijsaards met rode konen en ogen vol verwijt op de Nederlandse televisie. Je zou denken, dat was het dan met de oudere partijen; wie wil daar nog op stemmen…

Dat werd enkele jaren later duidelijk: Henk Krol en zijn 50+ partij. Leuzen als ‘Blijf van mijn poen af’ deden het erg goed en ook Henk Krol kwam met een aantal gelijkgestemden in de kamer. Geen gekrakeel onderling, dat moet ik zeggen; voor gekrakeel zorgde Henk zelf wel. Henk bleek een afwijkende interpretatie te hebben over het woordje ‘mijn’ in: ‘Blijf van mijn poen af’. Zijn poen bleek ook het pensioengeld te bevatten dat eigenlijk toekwam aan zijn medewerkers bij de Gay-krant. Om zijn krant overeind te houden had hij geen pensioen afgedragen terwijl hij er zelf, zo te zien, best warmpjes bijzat. Ouderenpartijen, zelfs nu ik zelf tot de doelgroep behoor, moet ik er nog weinig van hebben.

Vandaag lees ik dat ‘mevrouw Poetin’ van zich afbijt… Mevrouw Poetin heet in werkelijkheid Liane de Haan en ze is directeur van de ouderenbond ANBO. In de Volkskrant van vandaag staat er een heel artikel over. Dat zijn artikelen waar je schuin doorheen kan; eigenlijk weet je al lang wat er staat. Steekwoorden komen voorbij als: ‘Stalinistisch’, Mevrouw Poetin, doelbewuste hetze…etc. Wat wel opvalt zijn de vele verwijzingen naar Rusland en het socialisme. De ouderen hebben het slaan op elkaars hersenpan dan ook van de socialisten afgekeken!

Je zou denken dat ouderen milder worden en dat ze eerder bereid zijn tot een compromis… Ik las in ‘Ik kom terug’ van Adriaan van Dis dat als je ouder wordt, je langzaam inkookt tot een bouillonblokje van jezelf. Niet toleranter en milder, maar starder en meer overtuigd van eigen gelijk. Dat zie je in die ouderenpartijen dus ook terug.